Frisian birders Turkije Tour!

24 en 25 april 2026 Dag 1 en 2

Vrijdag 24 april vertrokken wij in de vroege ochtend Marchel Stienstra, Haije Valkema, Rudy Fopma en Andries Zijlstra voor een tiendaagse vogeltrip naar Turkije. De belangrijkste doelsoorten waren: Kaspisch Berghoen, Bruine Visuil, Bergkalanderleeuwerik, Perzische Roodborst, Steenheggenmus, Gestreepte Dwergooruil en Perzische Woestijnpatrijs.

Na ons allemaal verzameld te hebben in het mooie Berlikum kon de reis beginnen. De autorit naar Schiphol kreeg direct al een bijzondere wending. Aan het einde van de Afsluitdijk was de A7 ineens afgesloten (dit werd overigens niet aangegeven op Google Maps) en mochten we nog een extra tour door Noord-Holland maken. Uiteindelijk waren we toch mooi op tijd.

Op Schiphol ging alles vrij vlotjes, totdat we bij de gate aankwamen en de mededeling kregen dat ons vliegtuig twee uur vertraging had. Balen, maar ja, dat is dan niet anders. Uiteindelijk zaten we in het vliegtuig en reden we richting de baan om op te stijgen. Net voordat we aankwamen, werd het vliegtuig stilgezet met de mededeling dat we nog geen toestemming hadden van de Turkse luchthaven om te landen en daardoor nog niet konden opstijgen. Het bleek dat er op 23 april een feestdag is in Turkije en dat alles daar wat langzaam op gang kwam. Na nog bijna een uur wachten en net voor de drie uur vertraging gingen we eindelijk de lucht in.

De vlucht verliep soepel en we hadden zelfs extra beenruimte. Aangekomen op Antalya ging alles vrij snel en stonden we vlot bij de autoverhuur. Hier was alles prima geregeld en konden we beginnen aan onze vogelreis.

De eerste nieuwe soort van de reis was de Arabische Buulbuul. Deze was ook niet te missen, want gedurende de reis kwamen we hem veel tegen. Een prachtige vogel overigens. Het eerste hotel lag in de omgeving van Side; dit hadden we doorgekregen van de gids die ons de volgende dag zou ophalen voor de Bruine Visuil (VigoTours).

Halverwege de rit wilden we toch even een rondje maken en stopten we bij een dorpje met wat bosjes en weilandjes met paarden. Hier wemelde het werkelijk van de vogels: grote groepen Zwartkoppen met daartussen enkele Sperwergrasmussen, de eerste zingende Ortolaan en Roodkopklauwier, en de tweede nieuwe soort van de reis: de oostelijke Gestreepte Prinia. Deze zagen we gedurende de reis ook veel; in vlucht doet hij wat denken aan een Staartmees en het geluid lijkt enigszins op dat van een Grauwe Gors.

Na een vermakelijke eerste stop kwamen we aan bij het hotel, waar we vanaf het balkon Bijeneters en Sperwergrasmussen zagen foerageren in en boven de aangrenzende tuin. Na ons opgefrist te hebben gingen we snel een hapje eten in het zeer toeristische Side. Vergeleken met de rest van de reis waren de Turkse ondernemers hier erg opdringerig, maar het eten en het bier smaakten uitstekend!

Frisian birders van links naar recht Andries Zijlstra, Rudy Fopma, Marchel Stienstra en Haije Valkema

De volgende ochtend werden we erg vroeg opgehaald door de lokale gids en reden we richting de plek waar we op de boot zouden stappen. Onderweg was het nog donker, maar halverwege de ongeveer veertig minuten durende rit was het alweer raak: de derde nieuwe soort stond voor ons op de weg: een Zwarte Frankolijn. Helaas voor Haije was hij te laat en moest hij nog even wachten voordat hij deze soort kon bijschrijven. Dit zou verderop in de reis geen enkel probleem opleveren.

Aangekomen bij de boten begon het langzaam licht te worden en werden we onthaald door het eerste gezang van vogels. Blauwe Rotslijster, Grijze Gors en Oostelijke Blonde Tapuit lieten al vroeg hun klanken horen. De omgeving was prachtig: een groot meer tussen groene bergen.

Oymapinar Baraji Reservoir 25 april 2026 (Turkije)

Boot Vigotours 25 april 2026 Oymapinar Baraji Reservoir (Turkije)

Op de boot waar normaal gesproken groepen van honderd toeristen worden vervoerd zaten nu vier gespannen vogelaars te turen naar de overhangende bomen. Na een tijdje varen werd de gids wat alerter en ging de boot rustiger varen. We waren in de buurt van de eerste plek waar we kans maakten op de Bruine Visuil. Fanatiek als we waren, wilden we de vogel zelf vinden, maar dat viel nog niet mee. Na wat zenuwslopende minuten was het raak: de gids begon te wijzen en gebaarde dat we stil moesten zijn. In een opening tussen de bladeren verschenen ineens twee gele ogen en hangende oorpluimen: bingo!

Bruine Visuil Ketupa zeylonensis 25 april 2026 Oymapinar Baraji Reservoir (Turkije)

Bruine Visuil Ketupa zeylonensis 25 april 2026 Oymapinar Baraji Reservoir (Turkije)

De Bruine Visuil zat verscholen, maar redelijk vrij zichtbaar. Het was nog vrij donker en de vogel zat diep in de boom, maar dat mocht de pret niet drukken. Iedereen was druk bezig met de instellingen van de camera’s om nog acceptabele foto’s te maken. Uiteindelijk is dat, naar onze maatstaven, prima gelukt!

De eerste grote klapper van de reis was binnen. De eerste vreugdesprongetjes en high fives werden uitgedeeld. De boot voer ondertussen verder, want er was nog een tweede locatie waar we kans maakten op een Bruine Visuil.

Arabische Buulbuul Pycnonotus xanthopygos 24 april 2026 Gündogdu (Turkije)

Onderweg vloog er een Slechtvalk door de kloof; volgens de gids was dat bijzonder voor deze periode, aangezien deze daar meestal alleen in de winter wordt gezien. Ook vloog de eerste Steenarend boven de bergen en werden Slangenarenden actief.

Aangekomen bij plek twee was het nog lastiger zoeken; de gids zou ons toch niet weer voor zijn? We lagen al enkele minuten stil zonder resultaat, totdat de gids een lagere plek op de boot opzocht en de vogel ontdekte. Vanaf het dek was de uil niet te zien, maar beneden zat hij volledig in het zicht op een tak. Wat een onwaarschijnlijk mooie en mysterieuze vogel, zo tegen een rotswand verscholen tussen de takken. Het licht was inmiddels beter en de camera’s ratelden weer volop.

Oostelijke Gestreepte Prinia Prinia lepida 24 april 2026 Gündogdu (Turkije)

Op de terugweg naar het hotel zagen we nog twee prachtige Scharrelaars en de eerste Maskerklauwier van de reis. In het hotel konden we nog aanschuiven bij het ontbijt, waarna we onze reis vervolgden richting de Göksu-delta.

Steenarend Aquila chrysaetos 1 mei 2026 Demirkazik (Turkije)

Onderweg werden er veel soorten bijgeschreven, al was het soms sprokkelen tussen de grotere plaatsen waar we doorheen moesten rijden. Aan het eind van de middag bereikten we de delta en fanatiek als we waren besloten we direct een rondje te lopen. Inmiddels was het behoorlijk warm en een rondje betekent bij ons vaak een flinke wandeling. Maar het wemelde van de vogels, dus dat is zeker geen straf.

We hoorden veel roepende Zwarte Frankolijnen en zagen tal van zangvogels in de bosjes. Wederom veel Zwartkoppen, maar ook de eerste vliegenvangers, Fitis en Tjiftjaf van de reis werden genoteerd. De gebruikelijke deltasoorten stroomden binnen.

Zwarte Frankolijn Francolinus francolinus 28 april 2026 Birecik (Turkije)

De basis van veel Friese vogelaars ligt bij de bescherming van weidevogels. Als je dan een Sporenkievit ziet zitten op het nest en dit nog geen meter naast het wandelpad, weet je dat het bingo is. Rustig verder lopend zagen we de eitjes al snel liggen zoals ze in het Fries zeggen: een ‘broedsje’ (vier eieren). Daar word je toch altijd erg blij van!

Daarna werd het tijd om het volgende hotel te boeken en ons voor te bereiden op de volgende dag.

Durnalik 27 april 2026 (Turkije)

Dag 3 en 4 – 26 en 27 april

De dag begon weer vroeg, maar zoals bijna alle dagen hadden we goed geslapen en had het hotel een ontbijtje voor ons ingepakt. We vertrokken opnieuw richting de delta, maar dit keer naar een iets andere locatie dan waar we gisteren waren geëindigd.

Op deze locatie lagen allemaal kleine vijvers en ondergelopen velden, waar naar onze mening vissen werden gekweekt. Het was er lekker rustig wat betreft mensen; alleen een paar honden hielden ons gezelschap. De eerste groepen steltlopers van de reis liepen soms goed verscholen tussen de vegetatie, zodat we heerlijk konden zoeken. Bosruiters, Watersnippen, Temmincks Strandlopers, een Tureluur en groepen Kemphanen waren geen probleem.

Smyrnaijsvogel Halcyon smyrnensis 26 april 2026 Adana (il) (Turkije)

Al snel zag Andries in de verte een witte vogel op een paaltje zitten. Bam! Weer een nieuwe soort voor ons allemaal: een Bonte IJsvogel zat rustig op gepaste afstand om zich heen te kijken. Even later vloog er één roepend voorbij wat een bizar geluid trouwens! De camera’s ratelden weer volop en de stemming zat er direct goed in.

Ondertussen was het hier echt heerlijk vogelen en de soorten stroomden binnen: Balkan Kwikstaart, Witwangstern, Vorkstaartplevier, Steppevorkstaartplevier en Dwergaalscholver. Langs een pad met een dichte rietkraag zongen Zwartkoprietzangers en een Snor, en voor Andries en Rudy vloog er een Grijskoppurperkoet op. Helaas waren Marchel en Haije te laat, maar ook deze soort zou later in de reis door iedereen goed worden gezien.

Bonte IJsvogel Ceryle rudis 27 april 2026 Akyatan Lagünü (Ramsar Site) (Turkije)

Zoals zo vaak bij dit soort waterrijke gebieden veranderen de groepen vogels snel. Op de terugweg werden alle plasjes opnieuw goed gecheckt, wat onder andere nog Groenpootruiters en twee Poelruiters opleverde. Een prachtige ochtend waarin we weer flink wat soorten konden bijschrijven op de lijst.

Bij de auto aangekomen aten we even een broodje en bepaalden we de volgende stop. Het was inmiddels al flink opgewarmd en we kwamen tot de conclusie dat we hier de meeste soorten wel hadden gezien. We besloten daarom door te rijden richting de delta bij Adana.

Onderweg controleerden we of we nog interessante vooraf geselecteerde locaties hadden. Eén daarvan stond bekend om zowel Bonte IJsvogels als Smyrnaijsvogels. Aangekomen op deze plek bleek het een doorgaande weg met daarnaast een riviertje en veel overhangende takken; dit moest goed zijn!

Grote Vale Spotvogel Hippolais languida 27 april 2026 Durnalik (Turkije)

Het duurde dan ook niet lang voordat Marchel riep: “Smyrnaijsvogel!” Onze weergaloze chauffeur Rudy trapte hard op de rem en reed snel achteruit. Andries zag een ijsvogel zitten, maar dit bleek een bonte. Geen spoor van de Smyrna, wat natuurlijk leidde tot de nodige grappen in de auto: was Marchel kleurenblind geworden?

Waarschijnlijk zaten beide soorten dicht bij elkaar en was de Smyrna alweer verdwenen. Gelukkig kwam het later goed. Op een volgende plek riep Marchel opnieuw “Smyrnaijsvogel!” en inderdaad: de vogel zat naast de weg op een paaltje. We konden hem fantastisch bekijken, al was het maar enkele seconden. Een foto zat er opnieuw niet in.

Even verderop bij een bruggetje stopten we opnieuw en daar vlogen twee vogels. Marchel was er als de kippen bij en wist nét op tijd een foto te maken. Uiteindelijk hadden we dus toch bewijs! Voor iedereen weer een prachtige nieuwe soort op de lijst.

De volgende locatie op de kaart stond aangeduid als een goede steltloperplek. Daar aangekomen zagen we een mooie zandplaat met een grote groep foeragerende steltlopers: Kleine Strandlopers, Bonte Strandlopers, Bontbekplevieren, Strandplevieren en Drieteenstrandlopers. Waar we op hoopten, zat er ook tussen: een prachtig zomerkleed Breedbekstrandloper. Daarnaast zwom er een klein groepje Grauwe Franjepoten in zomerkleed. Het voelde bijna alsof we op de Westhoek stonden maar dan een stuk warmer!

We eindigden de dag bij een locatie waar we nog kans maakten op Grijskoppurperkoet, maar helaas konden we de plek niet bereiken omdat de brug volledig was weggehaald. Wel konden we daar nog een jagende Visarend noteren. Daarna was het tijd om naar het volgende hotel te rijden en wat rust te pakken.

De volgende ochtend vertrokken we weer vroeg. We besloten eerst nog even terug te gaan naar de plek van de vorige dag om te kijken of we alsnog een Grijskoppurperkoet konden vinden. Helaas, ook nu zonder succes.

Ménétriés' Zwartkop Curruca mystacea 27 april 2026 Durnalik (Turkije)

Wel zat er op een grote zandplaat een flinke groep steltlopers en enkele sterns. Voor de lijst konden we hier Lachstern, Reuzenstern, Witvleugelstern, Zilverplevier en Steenloper noteren, en Haije vond scherp opnieuw een Breedbekstrandloper.

Zoals gebruikelijk reden we op het heetst van de dag door naar de volgende locatie. Ditmaal zetten we koers richting Gaziantep. Onderweg vloog er een specht voor de auto langs bam! Syrische Bonte Specht. Voor een aantal van ons weer een nieuwe en zeer welkome soort.

Perzische Roodborst Irania gutturalis 27 april 2026 Durnalik (Turkije)

Even later liep er zelfs een otter voor de auto langs en konden we de eerste Rosse Waaierstaarten van de reis noteren.

Na ongeveer drie uur rijden veranderde het landschap en kwamen we in een bergachtig gebied terecht. De soorten veranderden direct mee. Bij de eerste stop op onze kaart was het al snel raak: onder het genot van een broodje hoorden we een Grote Rotsklever roepen. Voor ons allemaal een zeer gewilde soort!

Snel het broodje opeten en proberen dichterbij te komen. Dat is in dit terrein makkelijker gezegd dan gedaan, maar als echte Friese “berggeiten” kwamen we uiteindelijk in de buurt. We zagen uiteindelijk twee vogels, al waren ze behoorlijk schuw. Foto’s lukten gelukkig wel en iedereen was meer dan tevreden.

Op de weg terug naar beneden zag Andries ineens, vlak voor zich in de top van een boompje, een zingende Perzische Roodborst. De volgende klapper! Iedereen kwam snel aangelopen, maar dat was eigenlijk niet nodig: de vogel zong uit volle borst en liet zich fenomenaal zien. De camera’s draaiden overuren en laten we maar niet zeggen hoeveel foto’s er gemaakt zijn!

De route die volgde over een bergweggetje was adembenemend. Overal zongen Oostelijke Blonde Tapuiten en Perzische Roodborsten. In een klein dalletje hoorden we een zang die meteen de alarmbellen deed rinkelen: mogelijk een Menetries’ Zwartkop.

Wat een lastige vogel! Hij zong luid, maar was nauwelijks te zien. Na veel geduld en korte momenten zat hij uiteindelijk even vrij en kon Andries in ieder geval een goede foto maken. Wederom een soort waar iedereen erg blij mee was.

De volgende locatie was misschien nog wel mooier dan alles wat we al hadden gezien. We parkeerden aan de rand van een bergdorpje en liepen een bergpas op. Steil was het zeker: van steen naar steen omhoog. Maar boven was het werkelijk schitterend: misschien wel de mooiste plek van de reis.

Demirkazik 30 april 2026 (Turkije)

Demirkazik 30 april 2026 (Turkije)

Hier zagen en hoorden we onder andere zingende Ortolanen, Bruinkeelortolanen, Oostelijke Blonde Tapuiten, Blauwe Rotslijsters en Smyrnagorzen.

Het doel hier was de Grote Vale Spotvogel. Aan het eind van de route, bij een paar boompjes, was het al snel raak. Bam! Wat een enorme spotvogel. De vogel foerageerde van boom naar boom en we konden prachtige foto’s maken.

Het werd inmiddels laat en we zaten nog niet in de buurt van het hotel, dus we moesten terug naar de auto. Bijna daar aangekomen zag Andries een tapuit en zei: “Dit is wat anders, jongens!”

Na het maken van veel foto’s bleek het inderdaad een Koerdische Tapuit te zijn. Dat was een mooie meevaller, want deze soort stond nog wel op de planning maar lag eigenlijk uit de route. Na het bekijken van de foto’s wisten we het zeker reden voor een extra biertje!

Koerdische Tapuit Oenanthe xanthoprymna 27 april 2026 Durnalik (Turkije)

Superblij stapten we in de auto en reden we de laatste kilometers naar het hotel.

Wat een geweldige dag!

Dag 5 en 6 – 28 en 29 april

De wekker ging weer rond 5 uur Turkse tijd, zodat we om ongeveer 5.30 uur alweer in de auto zaten met een ingepakt ontbijtje. De ontbijtjes bestonden meestal uit een half stokbrood met daarop vlees, kaas, feta en tomaat. Bij enkele ontbijtjes kregen we nog een aantal koekjes en een flesje water. Verder haalden we onderweg bij lokale winkeltjes brood, beleg en wat versnaperingen zoals chips en nootjes. Vooral Andries was ’s avonds blij dat hij wat te eten kreeg! Al verschilde de hoeveelheid eten per hotel.

Birecik 28 april 2026 (Turkije)

Deze dag stond opnieuw een verplaatsing op de planning. We gingen al vogelend richting de bekende plaats Birecik, met als hoofddoel: Iraakse Babbelaar, Grijskoppurperkoet, Gestreepte Dwergooruil, Bleke Rotsmus, Moabmus, Indische Mus en Vale Woestijnvink.

De route was weer schitterend, met vele bergweggetjes en daartussen stukken land die werden bewerkt tot grote boomgaarden met sinaasappel- en citroenbomen.

De eerste stop was bij een dal waar een groot meer lag. Hier maakten we een wandeling langs het water en de aangrenzende boomgaarden, waar we al vogelend de nodige soorten noteerden. Langs de oever waren vooral mussen aanwezig, waaronder de eerste nieuwe soort: de Moabmus. Ook vlogen de eerste Vale Woestijnvinken voor ons langs. Deze soorten konden we goed zien en prima fotograferen. De Moabmussen broeden in de boomgaard; overal hingen nesten.

Indische Rotsmus Gymnoris xanthocollis 28 april 2026 Birecik (Turkije)

Verder waren hier langs de oever meerdere Menetries’ Zwartkoppen aanwezig. Op het meer zwom een paartje Zomertalingen en vloog er een prachtige Witvleugelstern langs. Er zong een

Kwartel uit het hoge gras en in de verte waren de eerste Kalanderleeuweriken van de reis druk aan het zingen.

Op deze plek zou ook de Indische Rotsmus moeten zitten, maar na enige tijd zoeken was deze nog niet gevonden. Andries probeerde via de achterkant van de boomgaard bij de pin te komen, maar ook daar geen vogel. Op de terugweg naar de hoofdweg vloog er echter een anders roepende mus voor hem op. Toen hij deze in de kijker kreeg was het raak! Snel een foto maken voordat hij verdween, en direct de rest waarschuwen.

Met het zweet op het hoofd en hijgend kwamen de anderen aanrennen. Uiteindelijk bleken er twee zingende mannetjes aanwezig. Verder hebben we deze soort daarna niet meer waargenomen. Dat is dan wel lekker na een paar uur zoeken.

Heines Kortteenleeuwerik Alaudala heinei 29 april 2026 Sanliurfa (il) (Turkije)

Na een broodje en veel water gingen we door naar de volgende bestemming. Hier zouden we de meeste kans hebben op de Grijskoppurperkoet en de Iraakse Babbelaar.

Aangekomen op de plek een soort uitloper van een rivier in industrieel gebied, waar lokale mensen knoflook stonden schoon te maken. Wat was het een bizarre locatie. Al rijdend vlogen de eerste Heremietibissen over ons hoofd en was het gezang van Grote Karekiet en Zwartkoprietzangers goed te horen.

Al scannend langs de plasjes vloog er een snip op voor onze voeten. We schreeuwden in koor: “Poelsnip!” Rudy was zo snel dat hij nog een foto wist te maken waarmee we dit konden bevestigen.

Nog geen honderd meter verder vlogen er drie vogels krijsend op uit het riet: drie Grijskoppurperkoeten die blijkbaar met elkaar in gevecht waren. Ze verdwenen snel weer in het riet, maar iedereen had ze nu goed gezien.

Indische Kievit Vanellus indicus 28 april 2026 Sanliurfa (il) (Turkije)

Even verderop lag de plek voor de Iraakse Babbelaar en Armeense Meeuw. Een wandeling langs de plasjes leverde onder andere Bijeneters en Dwergaalscholvers op, maar niet de gewenste soorten. Op het meer zag Marchel enkele Kokmeeuwen, maar de echte doelsoorten bleven uit.

Balend liepen we terug, totdat er ineens uit een rietkraag een onbekend geluid klonk. Al snel hadden we de vogel in beeld: yes, een abbelaar! Uiteindelijk bleek het om een groep van zeker tien exemplaren te gaan. De meeuwen bleven helaas onvindbaar, maar dat maakte weinig uit “boeie, het is maar een meeuw!”

Daarna gingen we naar het bekende parkje waar de Gestreepte Dwergooruil zou zitten. In eerste instantie vonden we niets, ondanks intensief zoeken bij elke boom. Op onze telefoon zochten we naar nieuwe pinlocaties toen een man Rudy aansprak. Het bleek een Zwitserse vogelaar die de uilen net had gezien.

We moesten een privéterrein op waar tafeltjes stonden en de lokale bevolking spelletjes speelde. Daar wees hij naar een boom: “daar zitten ze.” Niet veel later hadden we beide vogels gevonden. Bam! Weer een doelsoort binnen. Fototechnisch zat het wat lastig, maar dat namen we voor lief.

Na nog wat uitwisseling met onze Zwitserse vriend reden we door naar Sanliurfa. Hier stond de Heines Kortteenleeuwerik op het programma. In uitgestrekte vlaktes met herders en schapen zongen Oostelijke Blonde Tapuiten, Isabeltapuiten en Kortteenleeuweriken.

Perzische Woestijnpatrijs Ammoperdix griseogularis 28 april 2026 Sanliurfa (il) (Turkije)

De eerste vogels die we goed zagen waren nog geen Heines, maar verder zoekend stopte Marchel op een hoog punt. Daar hoorden we opnieuw Kortteenleeuweriken, maar nu zagen we ook een vogel met een gestreepte borst en donkerder uiterlijk: bingo! Heines Kortteenleeuwerik.

Op datzelfde moment vloog een groep Zwartbuikzandhoenders langs. De afstand was groot, maar de beleving was fantastisch.

Met nog een klein stuk rijden kwamen we bij het volgende hotel. Voor de volgende ochtend stonden onder andere Perzische Woestijnpatrijs , Finsch Tapuit, Indische Kievit en mogelijk Bleke Rotsmus op het programma.

De ochtend begon weer rond half zes en we waren al snel op een schitterende locatie. Nog voordat we bij de eerste plek waren, was het al raak: de eerste Finsch Tapuit vloog langs de auto en werd direct vastgelegd.

Later hoorden we bij de pin de roep van Perzische Woestijnpatrijs. Deze vinden is lastig, maar wanneer een vogel op een stenen muurtje zit, is het goed te doen. Wat een geweldige soort! Tijdens de voorbereidingen hadden we gelezen dat dit lastig kon zijn, maar wij hadden hem direct.

Met deze soort erbij liep de dag meteen een stuk makkelijker. Uiteindelijk vonden we er nog drie.

Ook Kwartels waren volop aanwezig; één liep zelfs op de weg, maar vloog op door een passerende auto.

Bij de Indische Kievit waren Rudy en Andries wat minder geïnteresseerd, omdat ze deze al eerder hadden gezien op Ameland. Marchel daarentegen wilde deze graag zien om zijn “kieviten-trauma” te verzachten. Na wat zoeken vond Haije uiteindelijk een vogel die mooi op een akker landde. Marchel riep nog in paniek “Sporenkievit!”, maar het was toch echt raak.

Op de weg naar het volgende hotel zagen we nog een Hop foerageren en een paartje Woestijnpatrijzen. Tijdens het fotograferen hiervan hoorde Andries de zang van Bleke Rotsmus. De vogel liet zich enkele keren horen, maar bleef onzichtbaar. Helaas dus geen foto, maar wel een onverwachte bonussoort.

Met nog drie uur rijden naar het volgende hotel maakten we een tussenstop bij een meer, waar we op afstand Armeense Meeuwen konden noteren.

Voldaan kwamen we aan bij het hotel een bijzondere locatie: we sliepen in een grot!

Dag 7 en 8 – 30 april en 1 mei

Na een bijzondere nacht in een grot ging de wekker weer erg vroeg. Andries was al vroeg wakker en stond fris en fruitig onder de douche. Haije was ook klaar met douchen, maar toen hij terugkwam in zijn kamer stroomde er water uit het plafond naar beneden. De straal ging rakelings langs zijn openstaande koffer wat een mazzel! Marchel en Rudy sliepen boven Haije en waarschijnlijk liep hun douchewater zo zijn kamer in.

Frisian Birders links naar rechts Marchel Stienstra, Haije Valkema, Andries Zijlstra Sanliurfa (il) (Turkije)

Na alles droog gemaakt te hebben en een mailtje naar de receptie te hebben gestuurd, konden we onze weg weer vervolgen. We moesten ongeveer een uurtje rijden en dan zouden we in de omgeving van Niğde aankomen. We hadden een hele dag om daar zelf rond te vogelen, om aan het eind van de dag aan te komen bij Hassan Safak.

De doelsoorten voor deze dag waren: Bergkalanderleeuwerik, Rotskruiper, Lammergier en mogelijk al Rode Bergvink en Roodvoorhoofdkanarie.

Wederom een prachtige route door mooie bergpassen en goed berijdbare wegen. Op weg naar de eerste stop kwamen we langs een snelstromend beekje. Hier wemelde het van de vogels: overal tapuiten en Oostelijke Blonde Tapuiten, Grijze Gorzen op de rotsblokken en in de verte een Rotsklever die luid zong.

Bij dit soort beekjes hoop je altijd op een Grote Gele Kwikstaart of zelfs een Waterspreeuw. Marchel vond de eerste Roodborsttapuit van de trip en terwijl we die probeerden te bekijken, riep Haije vanuit een tunneltje: “Waterspreeuw!” Lekker!

Bergkalanderleeuwerik Melanocorypha bimaculata 30 april 2026 Nigde (il) (Turkije)

De eerste stip op onze kaart was een plek waar de illustere Bergkalanderleeuwerik zou moeten zitten. In de voorbereiding bleek dat er maar weinig bekende locaties waren, dus alle hoop was gevestigd op deze plek.

De locatie lag boven op een berg, met daaromheen uitgestrekte vlaktes en hier en daar bewerkte stukken land. Eerst even een broodje eten, daarna zoeken. Het duurde niet lang voordat er een forse leeuwerik opvloog en zijn kenmerkende baltsvlucht liet zien. Het geluid klonk anders dan dat van de Kalanderleeuweriken die we eerder hadden gehoord.

Toen de vogel weer landde, was het in koor: “Dit is ’m!” Wat een beest en wat een snavel! Foto’s maken en proberen dichterbij te komen, maar dat viel niet mee. De vogel was schuw en bleef op afstand.

We verspreidden ons in de hoop dat één van ons geluk zou hebben. Eén vogel landde steeds op dezelfde steen. Andries probeerde zich te verstoppen achter een houten hokje en ja hoor: de vogel kwam terug, iets verder dan gehoopt, maar goed genoeg voor een reeks sterke foto’s. High fives en vreugdekreten volgden dat was een hele mooie soort!

De volgende stop was een plek waar Roodvoorhoofdkanaries waren gezien. Hoe hoger we kwamen, hoe minder ver het voorjaar gevorderd was ideaal voor bergsoorten. Binnen tien seconden hadden we al een groep kanaries zingend in beeld. Wel schuw, maar voor de meesten van ons weer een nieuwe soort.

Demirkazik 1 mei 2026 (Turkije)

Daarna door naar een locatie voor Rotskruiper en mogelijk Lammergier. De plek was spectaculair en ook best spannend om te lopen: een kloof met losse stenen en gaten, terwijl je tegelijk omhoog moest blijven kijken.

Wonder boven wonder zagen we vrij snel een Rotskruiper, maar helaas zat deze hoog en verdween snel weer uit beeld. Bewijsfoto’s waren er, en voor Haije was het een mooie lifer.

Niet veel later klonk er een oerkreet van Rudy: “Grote rover!” Een adulte Lammergier vloog over de kloof. Weer een nieuwe soort; de lijst groeide gestaag.Tegen het einde van de middag reden we naar het pension van Hassan. Daar werden we hartelijk ontvangen en al snel stond er een heerlijk koud biertje voor ons klaar. Na het inchecken maakten we nog een kort rondje en rond 19.30 schoven we aan voor het avondeten.

Sneeuwvink Montifringilla nivalis 1 mei 2026 Demirkazik (Turkije)

De volgende ochtend ging de wekker opnieuw vroeg. Dit was voor iedereen misschien wel dé dag van de trip: op zoek naar Kaspisch Sneeuwhoen, Bergheggenmus, Alpenheggenmus, Rode Rotslijster en Sneeuwvink.

De rit omhoog was al een avontuur op zich: opgepropt in een oude 4x4, plankgas naar boven. De auto had alle kracht nodig om boven te komen. Op het laatste stuk lagen nog sneeuwvelden op de weg, maar we haalden de top.

Eenmaal boven was het fris, maar met weinig wind goed te doen. We begonnen met scannen. Het bleef lang stil, totdat we in de verte een Sneeuwhoen hoorden roepen. Het zoeken kon beginnen.

De vogel zat ver weg en was lastig te vinden. Hassan liep verder en wenkte ons. Dichtbij hoorden we opnieuw het mysterieuze geluid, maar de vogel bleef onzichtbaar waarschijnlijk achter een richel. Uiteindelijk vond Hassan twee keer twee vogels op de wand, maar erg ver weg. Door de telescoop waren ze goed te zien, maar foto’s lukten niet.

Ondertussen kwam de zon op en werden meer vogels actief: Sneeuwvinken, Strandleeuweriken, Rode Rotslijsters en veel Zwarte Roodstaarten.

Na een tijdje zoeken was het raak voor Steenheggenmus. Een vogel landde in een grasveldje waar de sneeuw net was gesmolten. Honderden foto’s werden gemaakt en op een gegeven moment stonden zelfs Sneeuwvinken en Steenheggenmus samen in beeld.

Rode Rotslijster Monticola saxatilis 1 mei 2026 Demirkazik (Turkije)

Verderop vond Haije de enige Alpenheggenmus van de reis. Helaas vloog deze snel weg, waardoor alleen hij hem goed had gezien en als enige foto’s van deze vogel had.

Steenheggenmus Prunella ocularis 1 mei 2026 Demirkazik (Turkije)

Op de weg naar beneden stopten we bij een plek waar kans was op Rode Bergvink. Binnen enkele minuten zagen we twee vogels, maar ook die verdwenen snel weer.

Rode Bergvink ssp sanguineus 1 Mei 2026 Demirkazik (Turkije)

De plek was goed bereikbaar, dus na het ontbijt bij Hassan besloten we ’s middags terug te gaan. Dat pakte goed uit: iedereen kon de vogels nu mooi fotograferen. Ook hadden we nog enkele zeer meewerkende Rode Rotslijsters goed voor opnieuw veel foto’s.

Rotsklever Sitta neumayer 1 mei 2026 Demirkazik (Turkije)

Terug bij het pension genoten we na van deze geweldige dag.

Dag 9 en 10 – 2 en 3 mei

Vandaag zijn we voor ons doen rustig opgestart, met om 7 uur een heerlijk en goed verzorgd ontbijt bij Hassan. De koffers werden ingepakt en we gingen snel weer onderweg richting Antalya, waar we de volgende dag terug zouden vliegen.

Rüppells Grasmus Curruca ruppeli 2 mei 2026 Antalya (il) (Turkije)

We moesten vandaag zo’n zes uur reizen, dus er stond in ieder geval één tussenstop gepland voor de Rüppells Grasmus. Onderweg hielden we goed in de gaten of we nog een soort aan de lijst konden toevoegen. Al snel zag Haije een Havik naast de auto vliegen en even later ook een Zwarte Ooievaar. Altijd mooi meegenomen, zulke extra soorten.

Na een uurtje of vier rijden kwamen we aan bij een berghelling waar de pin stond voor de Rüppells Grasmus. De hele trip hadden we geluk met het weer gehad, maar vandaag was het winderig en viel er flink wat regen. Gelukkig hadden we net een droge periode.

We gingen snel op zoek en na eerst een zingende Oostelijke Orpheusgrasmus was het raak: bingo! Wat een waanzinnig mooie vogel. Die intense blik blijft fascinerend.

Door deze prachtige soort waren we even vergeten de lucht in de gaten te houden, en ja hoor: een flinke bui barstte los. Helaas was deze regen net iets te veel voor de camera van Andries, die van binnen besloeg. Daardoor bleef zijn teller steken op zo’n 6000 foto’s over de hele trip.

Turkse Boomklever Sitta krueperi 2 mei 2026 Antalya (il) (Turkije)

Na even opwarmen en opdrogen in de auto gingen we voor een tweede poging. De grasmus liet zich opnieuw schitterend zien. Op de terugweg naar de auto wachtte nog een mooie verrassing: een roepende Turkse Boomklever. Na even zoeken vonden we de vogel op een horizontale tak, waar hij rustig foerageerde. Hij zat wat hoog, maar we konden toch redelijke foto’s maken.

Opvallend waren hier ook de grote groepen Roodvoorhoofdkanaries. Blijkbaar waren ze nog niet begonnen met het broedseizoen.

Aangekomen in Antalya sloten we de vakantie af in een plaatselijke kroeg. Voor de Turken was het een bittere avond: het was de kampioenswedstrijd van Galatasaray. Helaas verloren zij, waardoor het feestje een week werd uitgesteld. Voor ons betekende dat waarschijnlijk een betere nachtrust.

De volgende ochtend gingen we naar de luchthaven, waar we nog één laatste soort aan de lijst konden toevoegen: er vloog daadwerkelijk een Kauw door de vertrekhal!

209. Havik
210. Zwarte Ooievaar
211. Rüppells grasmus
212. Turkse Boomklever
213. Kauw (luchthaven Istanbul)

Enkele gegevens over de trip

• Aantal gereden kilometers: 3500
• Kosten per persoon: €1800
• Elke dag een ander hotel; kosten per kamer (2 personen) gemiddeld €55 inclusief ontbijt (of ontbijtpakket)
• Avondeten inclusief 2 biertjes: ongeveer €40 per persoon
• Bier was vrij duur: ongeveer €7 per flesje
• Boodschappen waren in de meeste dorpjes wel te vinden, maar vaak beperkt tot brood en eenvoudig beleg (vlees/kaas)
• Gids voor de visuil: €125 per persoon (privéboot voor 4 personen)
• Pension Hassan Safak: 2 nachten inclusief ontbijt, 2× avondeten en 1× de berg op: €800 totaal (4 personen)
• Alle waarnemingen zijn ingevoerd op observado.org
• Heenreis: directe vlucht Amsterdam – Antalya
• Terugreis: Antalya – Istanbul (2 uur overstaptijd) – Amsterdam
• Aanrader: neem een creditcard of bankpas mee; betalen met telefoon werkt niet overal
• Hotels boeken ging eenvoudig via Booking.com

Voor vragen: bel of app gerust!

De Frisian Birders Haije Valkema Rudy Fopma Marchel Stienstra Andries Zijlstra

Frisian birders van links naar rechts Andries Zijlstra, Rudy Fopma, Marchel Stienstra en Haije Valkema