Twitchverhalen

Twitchverhalen - Roodborstlijster

2 april 2020  ·  Guus Peterse, August van Rijn, Folkert-Jan Hoogstra & Diedert Koppenol  ·  4326 × bekeken

In rare tijden als deze, waarin het zo goed als onmogelijk is om gezellig te kletsen of om te socializen bij een zeldzame vogel, brengen wij deze kroegverhalen nu digitaal bij jullie. Gestart wordt met de Roodborstlijster, die natuurlijk goed past bij onze eigen Lonnie. Zijn ontdekkingsverhaal kan hier gelezen worden. De rest is, zoals dat gezegd wordt, geschiedenis. Die geschiedenis, die kun je hieronder lezen.


Guus Peterse


Je kunt mooie plannen maken, maar vaak komt er van die plannen weinig tot niets terecht. Dat is overigens helemaal geen opzienbarend inzicht en wordt ook lang niet altijd betreurd. Dit keer was het plan om effe de Witstaartkievit bij Den Helder te doen en daarna een lekker dagje Texel. Het liep anders.


Het begon ermee dat de Witstaartkievit vertrokken leek. Al in de trein het bericht dat de vogel was opgevlogen vanuit zijn stekkie in de Nollen naast station Den Helder - Zuid. Nu was dat gisteren ook al een paar keer gebeurd, maar toen werd hij daarna steeds enkele kilometers verderop teruggevonden in Mariëndal. Dit keer was er ook daar geen spoor van de vogel en bleef verdere berichtgeving uit. Een behoorlijk zure dip dreigde. In Mariëndal mij dan maar gestort op Braamsluiper, Kanoet, Rosse Grutto, Lepelaar en zingende Nachtegaal, allemaal best plezierig maar niet waar ik voor gekomen was. Even slikken dus, maar toen kwam het bericht dat de vogel toch weer was teruggevonden in de Nollen en stond ik even later alsnog te genieten van een prachtige Witstaartkievit, dichtbij foeragerend langs de rietrand. Zeldzaam, en pas mijn tweede ooit dus een gebeurtenis van betekenis, wat mij betreft.


Tijd voor Texel.


En toen, op de fiets op weg naar de boot, toen kwam de piep. Aanvankelijk negeerde ik ‘m. Zou wel over die kievit gaan, dacht ik, teruggevonden in de Nollen. En anders moest ‘t heel wat zijn, wilde het mij van Texel weerhouden. Ik stel me zo voor hoe honderden vogelaars overal in het land ieder op hun manier die piep ontvingen, allemaal op een andere plek en allemaal onder andere omstandigheden. Druk aan het werk of thuis genietend van een welverdiende rustdag na een zaterdag vol vogels. In de kerk, langs de zijlijn, in de tuin. En er allemaal hun ding mee deden. Je zou er een roman aan kunnen wijden. Over hoe uiteindelijk die piep hen allemaal samenbracht in de duinen bij Heemskerk. Want het was heel wat! Wat heet: een Roodborstlijster maar liefst, dwaalgast uit Noord-Amerika en pas de eerste voor Nederland. Zo’n soort die af en toe gemeld wordt in de vergaarbak die Waarneming.nl soms ook is maar die dan altijd een wat vreemde merel blijkt te zijn. Maar dit keer niet. Dit keer was het een echte. Bijgevoegde foto liet daarover geen twijfel. Even nog een aarzeling, even nog twijfel, maar Texel moest nog maar een weekje wachten, besloot ik.


Dus naar het station gesneld, met de trein naar Castricum en met de vouwfiets naar camping Geversduin aan de Beverwijkse Straatweg. De jacht kon beginnen.


Op de fiets door het duinland, over zandpaden achter iemand aan in de hoop dat hij wist waar we wezen moesten. Hij wist. Zo vond ik de plek, en ook de vogelaars, maar vooralsnog niet de vogel. Die was al een tijdje uit beeld. Dat werd dus weer eens wachten. Wachten en opletten. Opletten of de vogel niet ergens tevoorschijn kwam. En ook opletten of er niet ergens mensen aan het rennen sloegen. Mensen die ineens allemaal tegelijk de telescoop richtten en intensief dezelfde kant op keken: roodborstlijster bovenin een vlierstruik! Met de rug naar ons toe, van de rode kleur was niets te zien maar toch roodborstlijster. Waarna de vogel opvloog, bijna recht over me heen vloog, rode buik nu wel zichtbaar, en ver weg over het duin uit beeld verdween.


Juichkreten en high fives over en weer: we hadden ‘m!


Regen. Druilerig duinland met alom zingende nachtegalen. En vogelaars die te laat zijn, vooralsnog. Er wordt gezocht, alle hoeken en gaten van het duinland worden binnenstebuiten gekeerd maar het lijkt hopeloos. Vogel kan evengoed op weg zijn naar Oost-Polen. Soms komt er een gerucht langs, soms worden rennende vogelaars waargenomen en dan rennen we er met zijn allen achteraan. Maar de berichten zijn tegenstrijdig. We keren weer om en we weten niet waar we heen moeten. Vertwijfeling, wanhoop bijna is te lezen op de gezichten van de laatkomers. Er wordt gezucht en gekreund en binnensmonds gevloekt en mensen slaan zich voor de kop: had ik maar een fiets gehuurd, had ik maar niet die verkeerde afslag genomen, was ik maar eerder…


Maar dan, als niemand er nog op rekent, wordt de vogel toch weer teruggevonden. En weer hollen we achter elkaar aan. Op een duintje tegenover een soort bosrand staan we met tweehonderd te zoeken naar een roodborstlijster die misschien tien man in beeld hebben. Paniek. Waar dan toch? Waar moeten we zoeken? Een kale boom, maar welke? Een meidoornstruik maar daar hebben we er hier zoveel van. Tussen de witte bloemen, maar welke witte bloemen? Een vloek hier, een verzuchting daar, en ineens heb ik ‘m!


En zo vergaat het uiteindelijk alle aanwezigen: moeizaam speuren in een ondoorgrondelijke wirwar van groen, nauwelijks een idee waar te kijken maar dan ineens tussen de witte bloemetjes, precies zoals ons telkens weer was uitgelegd, een rode buik. En aan die rode buik een zwarte kop, en aan die zwarte kop een gele snavel en een wit omkranst oog. Op het eind gaat-ie zelfs even helemaal vrij in het topje van de struik zitten: een prachtige Roodborstlijster is ons deel. Een zucht van genot gaat door de menigte. En dan is er geen spoor meer van de agitatie, de lichte paniek, de vertwijfeling van zojuist. Louter blije, uitgelaten, gelukkige mensen hier in de regen in de duinen bij Heemskerk. Wat één zo’n vogel niet teweeg kan brengen!

Foto Roodborstlijster

August van Rijn


27 april 2014 is een dag die ik niet gauw zal vergeten! Deze zondag zou ik met het gezin gezellig erop uit gaan. Aangezien mijn kinderen toen anderhalf en 3 jaar waren, hadden we het plan bedacht om naar een speeltuin te gaan. Dat liep echter totaal anders!! Rond de klok van half elf begon plotseling mijn telefoon te trillen en te piepen door een DB-alert. Er was een Roodborstlijster in het Noordhollands Duinreservaat gevonden, door Lonnie Bregman, met een gave foto erbij! Ik dacht meteen ‘wauw, die wil ik zien’, maar vroeg mij ook meteen af hoe ik daar kon komen. En ik zou natuurlijk wat leuks doen met het gezin...


Terwijl ik dat dacht, werd ik gebeld door Vincent van der Spek. Of ik die richting opging.


Ik vertelde hem dat mijn auto bij de garage stond en dat ik nog eerst met mijn vrouw moest overleggen en dat ik hem later zou terugbellen. Ik vertelde mijn vrouw over de geweldige vogel en ze wist natuurlijk meteen hoe laat het was… Ze zei meteen: “Ga maar!” en ik realiseerde me toen ook meteen weer dat ik geen auto had. Mijn vaste Haagse vogelmaatjes waren die ochtend naar de Witstaartkievit gegaan die al een paar dagen in Den Helder verbleef en anderen zaten in Breskens. Gelukkig bood mijn vrouw (topvrouw heb ik!) haar auto aan. Ik belde gauw Vincent op dat ik een auto had en dat ik dus naar de Roodborstlijster zou gaan. Even later pikte ik Vincent op en waren we op weg.


We besloten om de auto te parkeren op de parkeerplaats van de Patatoloog (lokale vreettent bij de ingang van het Noordhollands Duinreservaat). Nadat we een kaartje hadden gekocht bij de automaat liepen we richting de plek waar de vogel moest zitten. Alleen was dat ruim drie kwartier lopen en zagen wij medevogelaars met fietsen hard voorbijrijden (blijkbaar kon je die ergens huren).


Nadat wij eindelijk aangekomen waren op de plek bleek de vogel 15 minuten daarvoor hoog naar het oosten gevlogen te zijn. Het was niet bekend of de vogel ergens geland was.


Dit kwam hard aan bij mij, het werd nog erger toen we de vogelaars tegenkwamen die ons voorbij waren gefietst en zij ons vertelden dat ze wel op tijd waren! Dus konden we maar één ding doen en dat was zoeken, maar waar?


Ondertussen kwamen er nog veel meer vogelaars aan op de locatie die de vogel ook gemist hadden. Dus ging iedereen maar zoeken. Tijdens het zoeken kwam ik mijn vaste vogelmaten tegen, Nelis Gregoire en Michel de Lange, ook zij hadden de vogel gemist.


Na een uur zoeken leek het een massale dip te worden. We waren met een klein groepje aan het kletsen toen Nelis aan mij voorstelde om naar de oude plek terug te lopen om daar weer te kijken. (De oude plek was ruim 800 meter verderop) We gingen met z’n tweeën die richting op.


Na 50 meter hoorde ik een Boompieper zingen en zag deze opvliegen vanuit een boom. De vogel liet zich vervolgens vallen als een parachute. Aangezien ik dit altijd geweldig vind om te zien, tilde ik mijn kijker op om dit goed te bekijken. Plots zag ik in de achtergrond iets roods in een bloeiende meidoorn zitten en richtte mijn kijker daarop. Mijn hart stond stil! Daar zat opeens de Roodborstlijster samen met wat Merels in de meidoorn! Ik riep tegen Nelis ’ik heb hem, ik heb hem!' en Nelis had de vogel snel in beeld. Ik riep hard naar het groepje verderop dat de vogel gevonden was en stuurde er in paniek een alert uit met “Net gezien in dennenos.”. Michel en Vincent waren samen met 10 anderen snel bij ons en konden de vogel nog goed zien. Plots vloog de vogel naar de grond en was uit beeld. Ik kreeg toen behoorlijk wat whatsappberichten met de vraag of ik wat meer info wou doorgeven. Ik besefte toen dat mijn alert nergens op sloeg en wou extra info geven, echter opeens was mijn telefoon leeg. Vincent en ik besloten om naar de plek te lopen waar de vogel uit beeld was verdwenen om daar te gaan zoeken. Al gauw kwam ik een grote groep vogelaars tegen die mij aan het zoeken waren. Ik wees hen de plek waar ik de vogel gezien had aan. Gelukkig kwam de vogel weer terug op dezelfde plek zodat iedereen de vogel kon zien. Wat een ontlading was dat!


Later samen met Vincent en Ed van Boheemen dit succes nog gevierd in de Patatoloog met patat en kroketten. Een leuke afsluiting van een geweldige twitch!


Folkert-Jan Hoogstra


Op 29 mei 2010 was er op het vogelmeer in de Kennemerduinen een Witstaartkievit aanwezig. De vogel was nog niet eens een hele dag aanwezig en van mijn vriendengroep was ik de enige die de vogel die dag zag. Nadat er op 26 april 2014 een Witstaartkievit werd gevonden in Den Helder bood ik mijn vrienden aan om als taxi te fungeren. Ik had de soort immers al gezien, maar mijn vrienden niet en een dag gezellig samen op pad is altijd de moeite waard. Zo haal ik op 27 april ’s morgensvroeg Gijs Baller op bij zijn ouderlijk huis en worden ook Willem Bosma en Iris Brouwer opgepikt. De Witstaartkievit blijkt er nog te zitten dus vol goede moed gaan we die kant op. Als we Den Helder binnen rijden volgt er een piep en ik zie in de gauwigheid op het scherm een naam met daarin “rood” staan. “Ah, leuk,” zeg ik tegen de jongens, “de Roodkeelpieper zit nog op Texel.”. Gijs die wat beter heeft gekeken geeft aan dat er geen Roodkeelpieper op het scherm staat, maar Roodborstlijster. Ja, ja zal wel weer de zoveelste vage claim van deze soort zijn. Toch maar even de piep openen en tot onze grote schrik staat er echt een Roodborstlijster op de foto. Gevonden door Lonnie Bregman en ter plaatse in de duinen van Castricum. “O, mooi dat is niet zover van de plek waar we nu zijn,” denk ik. Op dat moment parkeer ik net de auto bij de plek van de Witstaartkievit. We zwaaien de deuren open, sprinten naar de kievit die we amper een blik waardig gunnen en schieten weer terug de auto in op weg naar de lijster. Even blijven we achter een Duitse camper hangen, maar kunnen deze op een rotonde een stuk verderop passeren. We houden de berichten in de gaten en hebben contact met Merel Zweemer en Jeroen Breidenbach die stomtoevallig die dag in hetzelfde gebied aan het vogelen zijn en het op een lopen zetten richting de plek. Ze zullen één van de eersten zijn die de vogel succesvol twitchen. Wij hebben inmiddels onze auto geparkeerd en besluiten om geen fietsen te gaan huren, maar zo snel als we kunnen richting de plek te lopen; het huren van de fietsen zou immers ook nogal wat tijd kosten. Jeroen stuurt via whatsapp een locatie door en we beginnen in een stevige pas door het gebied te lopen. Na een dikke twintig minuten lopen zijn we nog steeds geen andere vogelaars tegen gekomen en we beginnen ons af te vragen of we wel in de juiste richting lopen. Nog maar een keer de door Jeroen gestuurde locatie openen en de navigatie opnieuw instellen. Wederom geeft de navigatie aan dat we in de juiste richting zouden moeten lopen. Op een gegeven moment houdt het pad echter op en geeft de navigatie aan dat we het verboden waterwinningsgebied in zouden moeten lopen. Hier klopt iets niet. We bellen Jeroen en in het gesprek wordt duidelijk dat we toch compleet verkeerd zijn gelopen en veel te ver naar het zuiden zijn gelopen. Er gaat blijkbaar iets mis met het doorgeven van de juiste locatie. De doorgegeven locatie blijkt juist, maar als ik deze in google maps laadt dan pakt ie een compleet verkeerde route. We besluiten de navigatie los te laten en op ons gevoel naar de juiste plek te lopen. Dit werkt, maar als we aankomen blijkt dat we de lijster door al deze ongein hebben gemist en we kunnen gaan zoeken. Het duurt maar even of er wordt geroepen, gefloten en gerend en het blijkt dat August van Rijn de vogel teruggevonden heeft. Na wat getier over de manier waarop de juiste plek wordt doorgegeven vind ik de vogel terug in de scope. Er valt een last van ons af. Wat was het kut geweest als we de vogel door een navigatiefout zouden hebben gemist. Steeds meer mensen komen aangerend en maken dankbaar gebruik van de vele opgestelde scopes. Ik besluit een filmpje te maken van de aanwezige twitchers:


Roodborstlijster Turdus migratorius, Noordhollands Duinreservaat, 27 april 2014 (Folkert-Jan Hoogstra)

Als een inmiddels verzopen kat lopen we zeer voldaan terug naar de auto. Ditmaal wel via de kortste route! We keren terug richting Den Helder en brengen de Witstaartkievit nu een waardig bezoek.


Diedert Koppenol


Zoals altijd op zondagochtend, dus ook deze zondag, was ik lekker stront aan het vegen, het voer aan het bijvullen en de watervoorraad op peil aan het brengen in de verschillende hokken van de vogels die opgevangen worden in vogelopvang de Fûgelhelling. Of ik nu de uilen aan het voeren was, of het graan bij de zwanen aan het brengen was, weet ik niet meer, maar ik stond in het voerhok verbijsterd op mijn telefoon te kijken toen het piepje binnenkwam.


Wat een Roodborstlijster was, wist ik niet, het was pas sinds een klein jaar dat ik twitchte, maar dat we moesten gaan had ik wel door. Gelukkig zijn Andries Zijlstra en Hetty Sinnema, beter bekend als Andries & Hetty, ook elke zondag (en zo’n beetje iedere ander dag ook 😉) op de Fûgelhelling te vinden. Samen met hen, de rest van de zondagploeg achterlatend, halsoverkop de auto ingeladen en weggescheurd.


Onderweg kwamen we zelfs nog twitchers op de snelweg tegen; Lenze Hofstee en Sander Bot, die op topsnelheid in hun blauwe busje ook richting Heemskerk raceten. Het zou wel eens één van de laatste echte twitches van verschillende Botjes geweest kunnen zijn, bedenk ik me nu. Gelukkig mochten we destijds nog 130 op de snelwegen, want vanuit Friesland is dat toch een ellendig eind ver weg. Via via hadden we een parkeerplaats doorgekregen waar nog plek was en die, volgens de verhalen, niet al te ver weg moest zijn. Niets bleek minder waar, het was echt een verschrikkelijk eind uit de buurt. Vol goede moed togen we om half twee af richting de laatste waarneming. Het zou nog zo’n 50 minuten duren voordat we bij de plek zouden aankomen… Er was wat afleiding van zingende Nachtegalen, maar iedereen weet dat je op zo’n moment daar totaal geen aandacht voor hebt. Waar de complete focus wel op ligt, is op Maps en de route, hoe ver moeten we nog en waar moeten we heen?! Nu blijkt dat dit één van de grootste kutgebieden is in Nederland wat betreft GPS en bereik. Tijdens het marcheren naar de locatie was GPS gaan dansen en toonde hij een hele andere huidige positie dan dat wij eigenlijk hadden. Dit realiseerden we ons helaas te laat en we waren al een half uur de verkeerde richting aan het opstampen…. Alsof het nog niet genoeg was (wat het volgens mij nooit is) begon het ook nog eens te regenen. Ook konden we dus niemand bellen of berichten, want het bereik was nog slechter dan in Bomenland. Gelukkig kwamen enkele hysterische fietsers ons voorbij die iets schreeuwden van: “Die kant op!!”, dus daar werd vlot achteraangerend.


Na een helse doolhoftocht waren we dan eindelijk bij de bult aangekomen waar de vogel voor het laatst gezien was. Er was een enorme groep mensen zich aan het verzamelen op deze plek, met allemaal dezelfde verwachting dat de vogel wel weer naar boven zou komen om zich even mooi te laten zien in een van de boomtoppen. “Gewoon even wachten, hij zal zo wel komen.”, werd alom gemompeld. Ook zag ik mijn maten van de JNM, waar ik net een jaartje lid van was, ook, en begon daar een enorme flater toen ik vroeg wie de ontdekker was. Dit was mij namelijk totaal ontgaan en diegene aan wie ik dit vroeg was niemand minder dan Lonnie zelf. U kunt zich het ongemak wel inbeelden.


Ondertussen begon na twee uur wachten de moed toch wel in de schoenen te zakken en werd de groep ongeduldig. Toen er uiteindelijk drie uren voorbij waren, was de koek op voor Andries, en werd de terugreis aanvaard. Het moment waarop staat nog altijd in mijn geheugen gegrift.


We maakten aanstalten om de heuvel te verlaten en ik had afscheid genomen van Peter Links, Reinier de Vries en Lonnie, toen op dat moment Martijn Bot en Ruud van Beusekom de heuvel op kwamen lopen aan de kant waar wij naar beneden liepen.


Martijn sprak opvallend rustig en zacht voor zich uit: “Oh, er wordt daar gerend.”. Ik draaide mij om en de gehele heuvel was ineens verlaten. Gelukkig zag ik nog enkele mensen wegsprinten en ik zette de achtervolging in. Aangekomen bij de vogel kon ik hem gelukkig vrij snel door iemand zijn scope lokaliseren, met de telefoon aan het oor. Peter had mij gebeld, omdat die dacht dat ik net vertrokken was. “WORDT NU GEZIEN, WAAR BEN JE?!”, schreeuwde hij, waarop ik enthousiast antwoordde: “IK STA NAAST JE!” (toen was er ineens wel bereik). Zo konden we, vier uur na het verlaten van de parkeerplaats, op een duin ergens in Noord-Holland, opgelucht ademhalen, gezamenlijk feestvieren en op de terugreis nog even de Witstaartkievit bijschrijven.


We willen alle auteurs en fotografen hartelijk bedanken voor hun bijdrages aan dit artikel.
We would like to thank all authors and photographers for their contributions to this article.

Discussie

August van Rijn  ·  2 april 2020  10:59

leuk dit jongens ! Wel grappig dat ik bij het stukje van Folkert-Jan de irritatie lees van mijn paniek db alert die ik verstuurde op dat moment. Gelukkig allemaal goed gekomen

Max Berlijn  ·  2 april 2020  11:17, gewijzigd 2 april 2020  11:53

Gaaf verhaal en initiatief. Zal proberen een bijdrage te leveren de komende tijd. Op een van de laatste foto’s zie ik mijzelf staan met Teus. Ik schaam me nog steeds diep voor het wegtrekken van iemand die door zijn scoop stond te kijken toen ik aan kwam rennen....ik herinner me ook dat ik op de drukke snelweg vanuit Limburg ergens bij Den Bosch werd ingehaald door een auto die “hinderlijk” naast me bleef rijden. Ik keek opzij recht in het gezicht van Martin Olthoff (woonachtig bij Groningen), huh hoe kan dat nou?? Hij zat in een vakantiehuisje in Limburg. Martin en ik wisselen toevallig regelmatig van stuivertje op een plaats in de DB ranking. Hij wees naar een tankstation iets verder. Vanaf daar zijn we samen gereden en heeft hij me er tijdens de wanhopige momenten in die regenachtige duinen op de fiets er doorheen gepraat “ komt goed, komt goed”.

Folkert Jan Hoogstra  ·  2 april 2020  13:02

@ August. Die frustratie sloeg volgens mij niet zozeer op de piep, want die heb ik volledig gemist. Ik ben daar achter wat mensen aan gaan rennen. Waar ik op doelde was het moment dat de vogel in 1 van de meidoorns zat. Willem Bosma wees me nog even over het blogje wat hij destijds had geschreven waar hij het moment als volgt beschreef:
En dan is er paniek, grote paniek; “Vogel wordt door iemand weer gezien ergens in een Meidoorn, ter hoogte van een eikenboom die deels kaal is”. Een enkeling weet de vogel ook snel in beeld te krijgen, maar de meeste mensen vallen bijna neer van stress, waaronder ikzelf. “Waar precies? kan iedereen even stil zijn? Kunnen die klote paraplu’s weg?”.

Wim Wiegant  ·  2 april 2020  17:48

Nou, Max, dat “komt goed, komt goed” van Martin Olthoff was natuurlijk onwijze bluf! Ik herinner me nog dat ik bij aankomst dacht en zei “kansloos!”.  Vogel weggevlogen, al een tijdje onvindbaar, in een véél te groot gebied. Daar kon je met nog geen 1000 man tegenop zoeken:  kansloos! Maar door een groot geluk, als een Thayers Meeuw even apart van de groep van 30.000 meeuwen, ging hij even op zijn gemak in zijn eentje in een meidoorn zitten schuilen voor de regen, en tegelijkertijd shinen...! Wat een dag, wat een herinnering, wat een hobby...!


Hans Brinks  ·  2 april 2020  21:27, gewijzigd 2 april 2020  21:29

De vlucht foto had ik met geluk gemaakt. In de morgen was het was grijs en grauw en er vlogen 2 lijsterachtigen op afstand op. Ik kreeg er 1 in beeld en clicken maar, later zag ik pas dat ik de juiste vogel te pakken had. Met wat kunst en vliegwerk er toch nog een herkenbare plaat van gemaakt.

Ed van Boheemen  ·  2 april 2020  21:31

Met deze "Eendagsvlieg" ben ik onwijs blij!! Ik was je denk ik net voor Max, ook ik zag ''m voor het eerst door de scoop van Teus. Waarvoor nog steeds HEEL VEEL dank! Wat hebben we trouwens gerend hè Pieter van V.!



Bas Lagerveld  ·  2 april 2020  23:27, gewijzigd 2 april 2020  23:32

Brengt goede herinneringen terug! Ik weet em nog als de dag van gisteren. De avond ervoor had ik een feestje van een vriend die 50 werd... Gelukkig kon ik bij mijn moeder in Bergen (NH) blijven slapen. Een gruwel van een kater was mij deelachtig de volgende ochtend, maar na de eerste piep (en overleg met broer Sander) werd al duidelijk, onmiddelijk uit bed en GAAN! Op de parkeerplaats bleek dat we bij de camping fietsen konden huren: doen. Onderweg kwam ik nog ergens Teus met scoop en statief leurend tegen. Teus had een keer een akkefietje op Vlieland bij een raddes, dus ik zei: "Teus, wil je achterop?" Zo geschiedde. Na aankomst de vogel vrij snel, maar helaas kort gezien. Niet alleen mijn, maar ook Sander z'n fysieke toestand was erg fragiel die dag. We zijn maar in de regen, velen nog zoekend achterlatend, vertrokken. Het is gelukkig voor de meesten goed gekomen... Althans als je die dag geen vakantieplannen had .... :-(

Edwin Russer  ·  3 april 2020  08:14

Jaren geleden een soortgelijk topic op het forum van wrn.nl. Ook leuke twitchverhalen. 

Ben Gaxiola  ·  3 april 2020  08:48, gewijzigd 3 april 2020  08:57

Vakantieplannen: 27 april 2014. Mieke en ik zijn auto, dakkoffer en karaan het inladen. We gaan met het gezin kamperen op Texel. Mijn schoonouders komen die dag ook om de kinderen bezig te houden en mee te helpen.

10:37 u Een birdalert. ###! Roodborstlijster! Mieke zegt:"gaan!". Ik twijfel nog, temeer omdat we inmiddels hebben vernomen dat mijn schoonouders al op de boot zitten.

We besluiten het inpakken af te ronden, zodat we in ieder geval de goede kant op kunnen. Het plan wordt dat ik inderweg kar en gezin dump en dan probeer er een hit and runactie van te maken.

11:33 u Alert van Enno die meldt dat de vogel door ca 6 man is gezien. En dat het ca 5 km is van de beste  parkeerplek.

Wat, 5 km!? Met mijn looptempo zou als alles meezit de hit and run zo'n 3 uur kosten. Dat is teveel.

Dan bedenk ik dat de kinderen een Spacescooter hebben. Hiermee zou 15 km/u te halen zijn. Ik zoek het ding op en besluit eerst op de stoep te proberen of ik er inderdaad behoorlijk snelheid mee kan maken. De eerste meters gaan prima, maar dan kom ik een opstaande rand van een stoeptegel tegen. Het stuur klapt om en ik val in volle vaart met mijn hele gewicht met mijn borstkas op de zijkant van het stuur.

Gek dat je al tijdens de val je kan beseffen dat het heel erg fout aan het gaan is.

De pijn verbijtend en happend naar adem strompel naar binnen.Tegen Mieke zeg ik, dat ik mogelijk naar het ziekenhuis moet.

Mieke zet me neer op de bank en we houden in de gaten hoe het met mijn ademhaling en zo gaat. Die gaat gelukkig al snel weer goed. Afgezien van veel pijn is er verder ook niets vreems aan de hand. De schade valt mee: enkele gebroken of gekneusde ribben (er zit op die plek nu nog een soort bobbel).

De Roodborstlijster laat ik voor wat het is. We reizen af naar Texel. Gelukkig hebben we hulp bij het opzetten van de tent, want aan ik kan nu bijna niets.

De volgende ochtend voel ik me veel beter dan verwacht. Daarom toch maar richting de camping Geversduin. Stel je voor dat hij toch gevonden wordt. Ik huur een fiets en zoek net zo lang tot dat het met de pijn nog zodanig gaat dat ik ook weer veilig naar Texel kan rijden.

O ja, kamperen met gebroken/gekneusde ribben? Vooral niet doen. 


Roodborstlijster: mooie Inhaalsoort wordt dat.

Jan Hein van Steenis  ·  3 april 2020  11:49

Au Ben, dat is een verschrikkelijk Dipverhaal (net zoals Twitchverhalen één woord redactie)!

Folkert Jan Hoogstra  ·  3 april 2020  13:52

Ai ben wat een verhaal. Mocht ik 1 vinden ben je de eerste die ik bel. (Ook als dank voor de Waterlijster uiteraard)

Bas Lagerveld  ·  3 april 2020  14:19

Mooi bruggetje Folkert Jan... De noordse waterlijster....

David Uit de Weerd  ·  3 april 2020  15:38, gewijzigd 3 april 2020  15:40

Ja, daar zijn erg mooie verhalen over te schrijven...
Trouwens ook wel over de Bruine Lijster en Vale Lijster...

Max Berlijn  ·  3 april 2020  16:16

@Ben komt goed, komt goed...

Guus Peterse  ·  3 april 2020  17:18

Langstaartklauwier, sperweruil, groene bijeneter, rotskruiper ...

Diedert Koppenol  ·  3 april 2020  18:31

@David: Het emailadres is webredactie@dutchbirding.org. ;)

Iedereen bedankt voor de leuke bijdragen die wij al hebben ontvangen! Alles is welkom, maar specifiek verhalen van de Noordse Waterlijster, de Groningse Lachmeeuw, de Groene Bijeneter, Kleine Sprinkhaanzanger, zijn erg gewenst. 

Ben Wielstra  ·  3 april 2020  21:01

Die Kleine Sprinkhaanzanger gaat wat worden.

Marijn Hoogteijling  ·  3 april 2020  21:54, gewijzigd 3 april 2020  21:58

WÁT een belevenis was die Roodborstlijster. En ik was al zo blij met Witstaartkievit want die had ik in 2010 gemist vanwege tenniscompetitieverplichtingen (én de reden dat ik het volgende weekend met die competitie stopte). Karel en Sjaak konden net wat eerder weg dan ik en reed 20 minuten voor mij en Sam. Ik had m'n vouwfiets mee maar moest omrijden om die van Sam op te halen. In de duinen aangekomen was ik er stiekem trots op zo goed voorbereid te zijn (eigen vouwfiets) alleen bleken m'n banden leeg. Bij de verhuur hadden ze alleen nog een kinderfietsje. Toch maar gedaan maar binnen 100 meter waren m'n dijen verzuurd. Dank aan degene die al op terugweg was (erg snel) en z'n fiets met mij ruilde. Maar groot de deceptie toen we net te laat op de juiste plek aan kwamen. Karel c s.  hadden 'm (maar "niet zo goed hoor" zei hij troostend). Als, als, als en wat nu, wat nu? schieten kwaad door m'n hoofd en na een tijdje hoopvol in de zeikregen te hebben gezocht wordt m'n optimisme minder en minder. Afijn, het einde is bekend en het is goedgekomen! Dips kunnen lang blijven hangen maar de succesverhalen brengen de adrenaline en euforie heerlijk boven (en zijn gelukkig talrijker). Gave rubriek hoor, nu al, met al die verhalen rondom dezelfde soort!

Peter de Knijff  ·  4 april 2020  07:59

Inderdaad Ben, als alles goed gaat gaan de laatste libraries met GuideSeq producten de komende week de MiSeq op.....

Hans Groot  ·  10 april 2020  22:07

Zelfs voor iemand die in de buurt woonde, zoals ik (destijds Heemskerk), was het bepaald geen sinecure om de vogel snel in de knip te krijgen. Met de auto en fiets achterin naar het duin en daar snel verder gereden. Maar waar naar toe? Wat Diedert al zei, het bereik was behoorlijk k*t en het lukte me niet om contact met Lonnie cs te leggen die bij de vogel stonden. Ik besloot bij het Zweefvliegveld mijn fiets neer te zetten en te gaan lopen. Al snel kwam ik Jan vd Laan tegen en samen liepen we verder. Met een enorme omweg kwamen we eindelijk op de plek van de ontdekking....waar de vogel natuurlijk net gevlogen was, richting een andere duinpan. Iedereen ging daar naar toe. Ruud Altenburg, één van de langste onder ons, kon over de duindoorns heen kijken en sprak de geruststellende woorden dat de vogel daar achter op een duingraslandje liep. Het was hartverwarmend hoe iedereen keurig op het pad bleef staan en niet door de duindoorns heen brak. Iedereen wist dat er nog velen onderweg waren. Er vloog een Merel op, en een Beflijster...en na lang wachten de Roodborstlijster! De vogel ging bovenin een boompje zitten, met de rug naar ons toe. Na enkele minuten vloog hij op en over ons heen, heel ver weg, zo leek het. Heel fijn dat hij daarna toch nog werd teruggevonden (ik heb hem daar ook nog fraai gezien)! Een hele fijne nieuwe regiosoort :-)

Gebruikers van het forum gaan akkoord met de forumregels.

Feedback?