De ANWB-vogelgids staat al 25 jaar in de boekenkast, vol met vinkjes van waargenomen soorten. Op een gegeven moment besloot ik om periodiek hit-and-run missies te ondernemen om missende soorten op te halen.

Vrijdagavond 22 mei tot maandagavond 26 mei was het weer de beurt aan Marokko. In februari was ik samen met Marc Bozon al naar delen van Marokko en de Westelijke Sahara afgereisd. Nu was het de beurt aan twee zomergasten (Atlasvliegenvanger en Seebohm's Tapuit) een potentiële split (Maghrebuil), de Barbarijse patrijs en de Afrikaanse velduil.

Ik had mij zeer matig voorbereid. Na 18 dagen China, drie dagen Cyprus en oh ja, werk, had ik best weinig tijd om mij voor te bereiden. Soms moest ik ook tussendoor nog slapen.

Ik had alleen via observado en Ebird wat recente GPS locaties verzameld. Daar aangekomen leek het gebied niet echt makkelijk met de auto te doorkruisen. Aangezien ik geen internet voorradig had belde ik maar wat kennissen af. Arnoud van den Berg gaf mij wat tips door in het dorp op zoek te gaan naar de beschermheilige van de vogels.

Onderweg liet ik een lokale boer een foto van de uil zien. De man wees naar een meneer die zich al in mijn richting bewoog. De man sprak alleen Arabisch en kon de vertalingen op Google translate niet eens lezen. Met wat kunst en vliegwerk, via de telefoon sprak ik zijn vriend die gebrekkig Engels sprak, en Arnoud probeerde ik in het Frans wat te bewerkstelligen. Ik liep maar achter hem aan.

In de verte stonden wat kinderen naast een dichtbegroeid veld te zwaaien. De man riep wat in hun richting, was het vriendelijk? Waren dat zijn hulpjes? Liepen ze hem maar wat in de weg? Opeens stonden we stil.

Er vloog een uil op uit het gras, waarop ik wat foto's maakten. De man wees naar beneden. Of ik foto's van de uilskuikens wilde maken. Ik keek naar beneden, zag twee dikke uilskuikens, schudde mijn hoofd en draaide mij om...

Ik verliet Merja Zerga en vond de volgende dag mijn laatste doelsoort. De Barbarijse patrijs liet zich best vinden, maar niet fotograferen.