Mantadia Forest! De volgende dag stond direct in het teken van een belangrijke zoektocht naar onze laatste van de vijf mogelijke endemische ground rollers, de verstopperige Scaly Ground Roller! Dit niet door toeristen overlopen stuk regenwoud (in tegenstelling tot de andere nog te bezoeken bossen in die regio) lag in mijn herinnering na het lezen van verslagen op ongeveer een uur rijden van Andasibe. Omdat de toegang tot het bos pas vanaf 07:00 was toegestaan misten we helaas wederom de eerste belangrijke uren van de dag. Via een ronduit slechte weg kwamen we even voor 07:00 bij een op slot zittende slagboom.

Tijdens het wachten kon Hugo weer wat aan zijn soortenlijst werken. Aan de rand van een klein moeras konden we twee Madagascar Rails van dichtbij bekijken, niet veel later gevolgd door een Madagascar Swamp Warbler. Terug bij de auto kwam de man met de sleutel van de slagboom met een brommertje stipt om 07:00 aankakken. De man was wonderbaarlijk op tijd!

Slagboom omhoog en gaan! Want het was nog een klein half uurtje rijden naar de plek voor de eerste poging voor de ground roller. Tijdens die rit begreep ik van de vogelgids dat een andere gids (de bekendste en meest ervaren vogelgids van de regio) enkele dagen daarvoor ook had geprobeerd de soort te vinden. “Did they see the bird?”, vroeg ik. “No, they only heard it, it didn’t show itself”.

Had ik het maar niet gevraagd… Na de frustratie dat de eerste anderhalf uur van de dag waren verloren kwam bij mij door het horen van dat antwoord de zenuwen bovendrijven. Ik had één GPS van de soort, van iets minder dan een jaar oud, in mijn aantekeningenboekje staan...

De eerste stop voor de soort was niet de locatie van mijn GPS. Na een half uur struinen hoorden we de vogel niet, laat staan dat we er eentje hadden gezien. “How many territories do you know of this species?”, vroeg ik. “Three”, was het antwoord. Shite… Dat maakte mij er niet geruster op…

We reden een kwartier door. Nabij de start van een trail liepen we een klein rondje door het bos. Zonder resultaat. Dat was territorium nummer twee. Nu was er dus nog maar één territorium bij de gids bekend. Daarvoor moesten we een een stuk het bos in gaan lopen.

Achter de gids lopend viel mijn oog plots op wat bewegende dode bladeren, net naast het pad. We bleven alle drie stilstaan, waar na een paar seconden ik tot mijn grote vreugde zat te kijken naar een Lowland Streaked Tenrec! Deze maximaal 17 centimeter lange insecteneter is de fraaiste tenrec van Madagaskar. Deze tenrecs zijn bijna endemisch voor het eiland, en sommige van die soorten zijn net als onze egel bedekt met stekels. Het zwart-gele diertje, scharrelend over de bosbodem, was niet alleen. In totaal waren drie exemplaren aan de wandel. Ze waren een stuk kleiner dan 17 centimeter, wat dus duidelijk maakte dat het jonge dieren waren. Tenrecs houden een winterslaap, en deze leken net wakker te zijn geworden. Wellicht was het de eerste keer dat de jonge dieren de wijde wereld aan het verkennen waren! Wat een mazzel, ik had deze soort echt niet verwacht aan te treffen! De drie tenrecs verdwenen even later in hun winterverblijf, een holletje aan de voet van hun boom. Voor de gids was het ook de eerste waarneming van het seizoen!

Wat hoorden we nu in de verte roepen? Een Scaly Ground Roller! Rap liepen we daarop in de richting van het geluid. Ik had inmiddels die één jaar oude GPS locatie van de soort in mijn telefoon gezet. Al snel leek het te gaan om hetzelfde territorium! Het was ook nog eens geen bekende plek voor de gids!

Het pad leek ons vrij dichtbij de roepende vogel te brengen. In plaats van de Malagassische manier van de vogel in onze richting opjagen deden we het op de reguliere manier. Mondjesmaat tapen en geduldig wachten of de vogel dichterbij zou komen. En dat leek te werken, hoewel de afstand tot de roepende vogel door de toon van de roep lastig was in te schatten.

Tot mijn warmtebeeldkijker weer zijn gewicht in goud waard was! Een witte stip in de dichte ondergroei trok mijn aandacht. Met veel moeite ontwaarde ik met mijn verrekijker tussen de vele stengels plots een sterk gebandeerde kop. Dat was er eentje! Zijn groene vleugels vielen ook op, maar over het algemeen was de vogel nog moeilijk te zien. We slopen met z’n drieën de struiken in. Ik had gezien dat de vogel naast een omgevallen boomstam stond, dus die werd goed in de gaten gehouden. Uiteindelijk zag iedereen de vogel redelijk goed, maar het kon beter!

Daarop besloot ik samen met Hugo de vogel vanaf de andere kant te bekijken. Daar aangekomen lukte dat even kort toen de vogel een open stuk overstak, nice! Het daaropvolgende half uur zagen we dat de vogel niet alleen was. Een paartje liet zich af en toe zien en horen, ook vliegend. Een foto zat er niet in, maar wat een opluchting! Alle vijf de ground rollers waren opgerold!