Deel 2:

De volgende dag was het nog steeds vrij nat. Het uiteindelijke doel was om kamp 2 die dag te bereiken. Het andere doel was om die dag in ieder geval de Helmet Vanga te vinden! Ook omdat die dreigende weersverwachting in mijn achterhoofd bleef ronddwalen. Het zou de daaropvolgende dagen alleen maar natter gaan worden.

Er waren enkele plekken alwaar de Helmet Vanga wel eens werd gemeld. Die meldingen waren dan vooral in het broedseizoen, wanneer de lokale gidsen een nest van de soort hadden gevonden. Buiten het broedseizoen, welke bijna was aangebroken, was de vogel waarschijnlijk in flocks te vinden.

De gids had het over een pad naar een waterval. Dat was het plan. Plots veranderde hij dat plan omdat hij het pad naar de ingang van het park eerst wilde checken. Maar daar waren we al doorheen gewandeld. En dan zouden we ook extra meters moeten maken door eerst weer via kamp 1 naar kamp 2 te wandelen. Ik draaide de plannen van de gids daarom weer terug. Eerst dat steile pad naar de waterval aflopen. Door de regen was het best een modderig pad. Het bos was ook door de donkere wolken nog best donker. De spanning zat er bij mij goed in. Langzaam, zo geruisloos mogelijk, liepen we door het regenwoud...

Een over de bosbodem foeragerende rat bleek later te gaan om de Lowland Red Forest Rat. Puur op naam gebracht door de hoogte, omdat de Eastern Red Forest Rat, door mij gezien te Ranomafana, blijkbaar in hogere gebieden gevonden kon worden.

En zo liepen we een half uur lang stilletjes door het bos. Plots was daar, aan de andere kant van een kleine vallei, een flock met vogels. De gevederde vrienden foerageerden hoog in een wat alleenstaande veelvuldig met klimop overwoekerde dode boom. De Helmet Vanga was volgens de gids meer een vogel welke tot op slechts enkele meters boven de bosbodem was te vinden.

Een forse vogel landde in een stel dode takken welke rechts van de klimop in de grijze lucht staken. Instinctief richtte ik direct in een flits mijn kijker op de vogel.

“HELMET VANGA, HELMET VANGA, HELMET VANGA, DODE TAKKEN, DODE TAKKEN, RECHTS!”, riep ik luid!

Hugo kon de vogel niet in zijn kijker krijgen. Toen vloog de vogel, net als veel andere vogels, naar rechts verder het regenwoud in. Die wegvliegende Helmet Vanga pikte Hugo nog wel met het blote oog op, maar veel zag hij er niet aan. Blijkbaar waren er drie stel uitstekende takken aan de rechterkant van de met klimop overwoekerde boom, en had Hugo naar de verkeerde lopen turen...

Shit, dacht ik! Ik kon maar moeilijk mijn pure euforie tonen, uit respect voor Hugo. Ik schakelde snel. “We moeten die flock terugvinden!”, zei ik, “we moeten snel het pad terug gaan volgen”. Hugo schatte de kans dat we de vogel zouden terugvinden klein in, maar ik was vrij hoopvol. Meer dan honderd meter verder zagen we langs het pad weer enkele vogels foerageren. We liepen een klein stuk van dat pad af om onder de foeragerende vogels bovenin de bomen te gaan staan. Ik speelde het geluid van de Helmet Vanga af. Een antwoord, recht boven mijn hoofd! Ik keek in de kijker waarop ik de vogel direct op een tak zag zitten. “HUGO, HIERHEEN!” Hugo stapte mijn richting op. SCHIET OP GAST, dacht ik bij mijzelf, STRAKS VLIEGT DIE WEER WEG!

Maar Hugo zag de vogel gelukkig even later ook zitten. Wat een feest! Bird of the trip! En dat op de eerste ochtend van die vier dagen, zo voor die mogelijk zeer natte weersverwachting! De vogel vloog vervolgens weer in de richting waar we net vandaan waren gekomen. Een korte sprint later zagen we in mooi licht zelfs twee exemplaren op ooghoogte zitten, wat een paar fraaie plaatjes opleverde!

In onze nopjes zijnde liepen we weer de steile modderige helling op. In kamp 1 werd wat thee gedronken (het moest immers gevierd worden) alvorens we de uren durende wandeling naar kamp 2 gingen inzetten.