Brown Mesite (spreek uit mesait), was een nogal belangrijke doelsoort welke tijdens ons reisschema alleen was te vinden in Ranomafana National Park. Één van de slechts drie soorten mesites van de wereld. Die endemische familie welke een kruising lijken tussen een ral en een reuzenlijster. Twee soorten had ik al mogen zien tijdens mijn reis. De White-breasted Mesite te Ankarafantsika en de Subdesert Mesite nabij Ifaty. De Brown Mesite werd algemeen gezien als verreweg de moeilijkste van de drie. De verslagen welke ik uitgeprint had meegenomen vertelde een ander verhaal. Iedereen vond de soort met speels gemak.

Maar zo ging dat bij osn helaas niet. De eerste bekende plek voor de soort leverde niets op. We liepen redelijk snel door. Een andere plek was wellicht beter? Daar aangekomen verspreide de drie gidsen zich over het territorium. Hugo en ik werd verteld te wachten op een vaste plek, om af en toe het geluid af te spelen. Not really my cup of tea. Zitten en niets doen. Minder dan een half uur later kwamen de drie gidsen stilletjes terug druipen...

Tussen de twee plekken voor de niet gevonden Brown Mesite in blunderden we tegen een roepend edoch in de dichte ondergroei verstoppend vogeltje aan, de White-throated Oxylabes. Het kostte derhalve enige moeite, maar zijn roestbruine verenkleed en zijn opvallend witte keel konden uiteindelijk niet ontkomen aan een blik door de verrekijker. Het bleek de enige van de reis te zijn!

We liepen terug naar de bamboe vlakbij de ingang van het park, voor poging vier voor de Short-legged Ground Roller. De warmtebeeldkijker werd weer uit de tas gehaald. Maar dat bleek onnodig! De spotter had de vogel gevonden! WAAR!? Zenuwachtig volgde ik de man, tot die met zijn vinger het bos in wees.

Op een tak zat een groot plomp beest om zich heen te staren. Een zwaar kastanjebruin gebandeerde vogel met een enorme kop zorgde voor heel wat dopamine in onze bloedbaan. Dit was een soort welke, net als elke ground roller natuurlijk, hoog op ons verlanglijst had gestaan!

Het missen van de Brown Mesite werd volledig naar de achtergrond geduwd. Die soort zouden we immers ook de volgende dag op een andere plek gaan proberen. Have faith!

Ranomafana, dag vier. Nog één keertje dan. De vogelgids werd weer ruimhartig overladen met Malagassische troepies (zoals Hugo de plaatselijke valuta noemde). Maar omdat de eerste dag de man al een extra halve dag met ons was opgescheept geweest, met de prijs voor een hele dag, zorgden wij ervoor dat hij deze dag voor een halve dag zou worden betaald. We gingen weer (veel te laat naar mijn idee) pas na het openen van het park om 07:00 de wijde jungle in. We hadden nog een appel te schillen met de Brown Mesite (spreek uit mesaait). Die soort welke behoorde tot de slechts uit drie soorten bestaande endemische familie van de mesites. Die kruisingen van een enorme lijster en een ral. Wat ik begreep was dat die openingstijd pas na de coronaperiode was ingevoerd. Had het missen van dat eerste belangrijke uur van de dag invloed op de kans van het zien van die Brown Mesite?

We liepen naar de plek waar we twee dagen daarvoor ook al een poging hadden ondernomen om de soort te vinden. Het was op een richel van een heuvel in het regenwoud. Rechts van het pad liep het redelijk stijl naar beneden, links lag een plateau. De tactiek was dat Hugo en ik weer werden achtergelaten terwijl de vogelgids en Patrick in twee richtingen uitwaaide om op zoek te gaan naar de familie vogels. Beide heren gingen af en toe tapen. Wij werden op het hart gedrukt om ook af en toe de tape af te spelen.

En daar zaten we dan. Want ik ging er even bij zitten. Of eigenlijk ging ik erbij liggen, midden op het pad. De vermoeidheid sloeg op dat moment weer even toe. In de verte hoorde ik af en toe de tape. Af en toe speelde ook ik dan weer de tape af. En zo ging de tijd voorbij. Een klein half uur? Drie kwartier? Ik weet het niet meer. Maar er gebeurde niets Brown Mesitiaans.

De gidsen kwamen weer teruglopen. Ze droegen een uitdrukking op hun gezicht welke Hugo en mij al vertelde hoe laat het was. Ze hadden de soort niet gehoord, laat staan gezien. De tape werd echter weer gehoord.

De tape werd weer gehoord? Maar ik was het niet, en de gidsen waren allen weer wedergekeerd…Met de adem in luisterde de groep in stilte of niet iedereen waanideeën had gekregen. Natuurlijk niet, want daar riep de vogel weer!

Rap het pad volgend werden we even later gemaand wederom op dat pad achter te blijven. Drie man sprong vervolgens de dichte begroeiing in. De Brown Mesite zou richting het pad worden gedreven. Nee, ik wilde mee het bos in! Hugo zag mij de zenuwen nauwelijks onder bedwang houden. De controle weggeven, ik ben er nooit zo goed in. Mij werd verteld het geluid van de vogel af en toe te blijven afspelen. Een Crossley’s Vanga welke het pad overstak, een mooie waarneming van die mooie vogel, bood tijdens het wachten gelukkig even soelaas.

Minuten gingen zo voorbij. Kwam het geluid nu dichterbij? Nog niet… Nu wel, of stelde ik mij dat alleen voor? Maar toen bleek de vogel toch echt dichterbij te wandelen. Weer gingen een aantal minuten voorbij, tot ik in de verte Patrick hoorde roepen: “Get ready!” Met de camera in de aanslag hoorden we niet veel later in de ondergroei wat geritsel. De eerste levende ziel welke we zagen was de spotter van Patrick, snel gevolgd door de andere twee gidsen. De vogel zagen we nog niet, tot op enkele meters van het pad af opeens de dichte onderlaag begon te ritselen. En zowaar, enkele seconden later stak er vrij rap een Brown Mesite het pad over. Niet veel later kwam die weer terug het pad op. Midden op het pad bleef de vogel, uiteraard alert, om zich heen kijken. Niet de schoonste manier om een vogel in beeld te krijgen, dat opjagen. Toch was ik er maar wat blij mee...

Patrick vertelde me na de waarneming dat hij en de vogelgids eigenlijk eerst naar de andere plek, van de dag daarvoor, wilde gaan zoeken naar de Brown Mesite. Beiden hadden vooraf het gevoel dat de soort gemist zou gaan worden. Het traditionele vogelseizoen was nog niet begonnen, en de Brown Mesite was ten tijden van ons bezoek (tijdens het derde kwart van augustus) niet meer gemeld sinds de maand mei!