Red-tailed Tropicbird

De boot moest ons naar Anakoa gaan brengen, een klein toeristisch dorp aan het strand van een groot schiereiland. De reden voor dat bezoek was één endemische vogelsoort. Maar een klein eiland tegenover het dorp herbergde een broedkolonie van de Red-tailed Tropicbird. Die was nieuw voor Hugo, maar ik had de soort enkele weken daarvoor al op Mauritius mogen zien.

Enkele speedboaten werden volgeladen met toeristen. Maar niet met ons erbij. Wij hadden een kleine veel goedkopere motorboot, uiteraard ook volgepropt, maar nu met lokalen.

“Hoe lang duurt de overtocht?” Een uur of zo, was het antwoord. Nou, u raadt het al. Het duurde een stukje langer. De boot kabbelde erg traag voort. Blikken op de kaart op de GPS van mijn mobiel deed mij al snel peentjes zweten. Duurde de overtocht drie uur, vier uur? Zoiets… De eerste plek waar wij gingen aanmeren bleek een ander dorp te zijn alwaar de lokale bevolking van de boot werd gezet.

De tijd begon nu echt te dringen. Ik werd er niet goed van, letterlijk! Hoofdpijn! De brandende zon, de vermoeidheid en het gebrek aan drinkwater deden mij de das om. We hadden alleen die namiddag voor de plek alvorens we de volgende ochtend in het donker weer de boot moesten nemen. De terugtocht zou wel met de speedboot gaan zijn. Hugo en ik begrepen in eerste instantie niet waarom we op zo een klein motorbootje waren gezet. Om geld te besparen? Dat klopte. Maar toen we de prijzen hoorden van een retourtje speedboot werd de keuze van Patrick Richard wel begrijpelijk. De prijs schommelde, als ik het mij goed kan herinneren, zo rond de driehonderd Euro!

Aangekomen nabij Anakao besloten we direct eerst naar Nosy Ve af te varen. Dat zou een half uur extra in de boot in beslag nemen. In totaal waren we dus tegen de vijf uur later op Nosy Ve terwijl op de terugweg de volgende ochtend de speedboot er iets meer dan een uur over deed… Snorkelen zat er in ieder geval niet meer in, een wat bittere pil voor mij. Op het eiland deden de vele aanwezige Red-tailed Tropicbirds, met de mooie fotogelegenheden van deze gave soort, de frustrerende rit met de boot gelukkig snel vergeten.

We gaven ons een klein uur op het eiland. Het was inmiddels na drie uur in de middag. De overtocht naar Anakao duurde een half uur. Patrick wilde op het strand voor ons eerst een hotel gaan zoeken. Hugo en ik besloten die zoektocht snel te staken en dat aan Patrick over te laten.

De Littoral Rock Thrush MOEST voor het donker gevonden gaan worden! Deze endemische soort was ook alleen in zuidwestelijk Madagaskar te vinden. De Littoral Rock Thrush was erg gebonden aan leefomgevingen nabij de kustlijn. De flinke omweg naar Anakoa was voor ons de enige mogelijkheid de soort hopelijk op het netvlies te krijgen.

Rotslijsters, zoals de Nederlandse naam van rock thrushes luidt, zijn een redelijk wijdverspreide tak van lijsters welke in zuidelijk Europa, Afrika en Azië gevonden kunnen worden. De meeste soorten zijn ook echt te vinden nabij rotsachtige gebieden. Echter, de rock thrushes op Madagaskar meestal niet. Daar vindt je de meeste soorten in bosrijke gebieden. Zo ook deze Littoral Rock Thrush. Nu ja, bosrijk was zijn habitat niet echt te noemen. Coastal scrub, wat inhoudt dat die vooral is te vinden in gebieden met droge struiken en lage kleine bomen langs de kust.

Ik was door de overtocht en het keiharde vogelen de weken daarvoor even helemaal naar de klote. Ik had last van hoofdpijn en ik voelde mij volledig uitgeblust. Maar ik kon en wilde niet opgeven! Ik mocht van mijzelf niet instorten voordat ik die Littoral Rock Thrush had gevonden!

Hugo en ik liepen langs enkele lodges aan het strand. Wat ik vooraf begreep was dat die vogel algemeen zou zijn. Na een half uur struinen hadden we echter nog geen lijster in zicht gehad. Ik was op dat moment echt een wandelende zombie. Rechts van mij zag ik bovenin een struik plots een vrouwtje Littoral Rock Thrush om zich heen kijken.

“Littoral Rock Thrush”, zei ik emotieloos om Hugo met dat heuglijke feit te verblijden. Madagascar Hoopoe werd daar ook nog door Hugo opgepikt. Wat later bleek zijn enige van de reis. Lekkah!

“Ik ga naar bed”, zei ik tegen Hugo, en ik strompelde verder. Een mannetje Littoral Rock Thrush zat enkele tientallen meters verder op afstand op een telefoondraad om zich heen te kijken. Dat was even fijn, want zo een bruin saai vrouwtje was eigenlijk niet genoeg geweest. Nee, dan dat mannetje, nogal rood-blauw, die was iets meer het aanzien waard.

Een Madagascar Buttonquail werd vervolgens door mij opgestoten. Dat was een lifer voor Hugo, welke hij volledig miste! Vele kleine kuiltjes in het zand onder de struiken liet mij aan Hugo vertellen dat de soort erg algemeen was in het gebied. Die kuiltjes waren namelijk door foeragerende buttonquails gemaakt.

Bij de hut aangekomen stortte ik mij op het bed. Ik was zowat knock-out. Hugo ging er met Patrick nog een uurtje op uit. Ze zagen nog Littoral Rock Thrush, een mannetje, welke door Hugo nog mooi op de gevoelige plaat werd gezet. Ook zag Hugo gelukkig ook een stel Madagascar Buttonquails. Dus dat lifertje had Hugo ook weer even ingehaald.

De volgende ochtend werd in het holst van de nacht de speedboot gebruikt om in anderhalf uur, als het niet minder was, weer terug naar de haven van “de bewoonde wereld” te geraken. De overtocht was een stuk relaxter dan op die bananenboot, welke die vorige dag met een slakkengang uren over de overtocht had gedaan… Ik was gelukkig ook weer wat meer uitgerust.