En plots liepen we in een relatief korte tijd tegen meerdere coua’s aan. Wellicht werden ze wat later actiever? Nog meer Crested Coua’s en een Running Coua. In een boom, waar we naar de eerste Madagascar Cuckooshrike voor Hugo zaten te kijken, bewoog een coua door diezelfde boom heen. Ik zette de verrekijker op de vogel, waarop ik een geheel blauwe washuid kon waarnemen! Tegelijkertijd met Moosa riep ik “Green-capped Coua!” (toen de bij mij bekende naam van die toen nog als ondersoort bestempelde vorm) waarop Hugo ook snel zijn focus op die vogel legde. Maar dat deed Hugo eigenlijk net te laat. De details had Hugo niet gezien voordat de vogel gevlogen was. De in mijn ogen moeilijkste coua was in ieder geval gevonden, maar dat kon voor Hugo dus beter…

Plots werd mij verteld dat één der zonen van Moosa een soort tenrec had gevonden! WOW! Tenrecs behoren tot een endemische zoogdierenfamilie van Madagaskar. De tenrecs laten een bizar goed voorbeeld zien van convergente evolutie, waarbij twee ver van elkaar verwante soorten een zelfde lichaamsbouw laten zien. Dit ontstaat omdat in verschillende delen van de wereld de soorten zich dan richten op hetzelfde voedsel en in vergelijkbare omstandigheden (het milieu) leven (dat wordt een niche genoemd). De meeste tenrecs lijken op onze spitsmuizen, welke insecteneters zijn en niet dichtbij verwant zijn met de echte muizen. Die spitsmuizen bij ons staan op de stamboom van het leven dichter bij de egels dan bij de echte muizen. Egels zijn insecteneters vol met stekels.

De Lesser Hedgehog Tenrec is dus een knap staaltje convergente evolutie met die egels. Hedgehog betekent natuurlijk in het Engels egel. Net als egels houden ook de tenrecs een winterslaap. Ik zat in augustus in de zuidelijke winter, dus de kans op het zien van een tenrec was in mijn ogen nihil. Maar toch zag ik naast het pad, op een stuk boomschors, een bolletje stekels liggen. De Lesser Hedgehog Tenrec! Ik was er errug in mijn nopjes van. Het dier was echt een verbazingwekkende kopie van een egel. Op mijn buik liggend maakte ik wat foto’s van het dier. Daarna vroeg ik of de tenrec maar weer op zijn slaapplek gelegd kon worden. Daar was die overduidelijk vandaan gehaald. Wie weet hoe vaak in zijn winterslaap dat individu aan toeristen werd getoond. Hopelijk legt die daardoor niet het loodje… Een paar maanden later zag ik een foto van enkele vogelaars welke diezelfde (?) tenrec op in ieder geval hetzelfde stuk schors was getoond.

We moesten van de vijf belangrijkste soorten rond Ifaty nog één soort oppikken, de Archbold’s Newtonia. Geen zorgen, maande Moosa, we gingen nu pas naar de territoria van die soort wandelen. Onderweg werden we nog getrakteerd op een tweede Olive-capped Coua, welke zich een stuk beter liet zien! Op enkele meters van het pad en even kort in de top van een boompje.

Even later vonden we dan die nummer vijf der belangrijkste soorten. Een klein overwegend grijs vogeltje met een fel wit-gele iris met daaromheen een kastanjebruine oogrand. De Archbold’s Newtonia was wel wat vliegerig, maar uiteindelijk kon dat bijzonder vogeltje ook op de foto en film worden vastgelegd.