La Table, nog een uurtje naar het zuiden, werd een spannend bezoek. Lafresnaye’s en Red-shouldered Vanga’s, Subdesert Brush Warbler en Verreaux’s Coua vinden in de hete namiddag. Het klonk als een uitdaging. En dat was het ook.

Een droog gebied vol struiken en kleine bomen welke maximaal nauwelijks boven mij uittorende, die is vernoemd naar een nabijgelegen berg met een plateau. Die rots deed mij bij het voorbijreden denken aan Ayer’s Rock in Australië.

Verhalen dat het gebied in rap tempo naar de gallemiezen ging was ons van tevoren al ter oren gekomen. Vooral het verzamelen van brandhout en het produceren van steenkool leken de oorzaken te zijn. Aan het begin van de afslag woonden wat mensen in houten afdekkingen (het woord huisje waren de kleine bouwwerken niet waardig) alwaar ze in de stof hun leven aan het verslijten waren. Na het afslaan van de hoofdweg kwamen we al snel veel mensen met hout en steenkool volgepropte fietsen tegen. Het werd weer eens duidelijk dat door die uitzichtloze situaties van de lokale bevolking het aldaar ook zo uitzichtloos was voor de plaatselijke natuur. Ecotoerisme is naar mijn mening op het eiland het enige wat die natuur in de nabije toekomst aan een zijden draad kan laten voortbestaan.

Moosa was met ons meegegaan, waarop hij ons na een kleine rit over een wederom dramatische zandweg de pijnlijke vegetatie ging inloodsen. De uitgedroogde takken en stekels van menig plantensoort maakte de wandeling niet het genieten waard. Maar voor potentiële nieuwe soorten had ik natuurlijk wel wat lijden over!

We liepen direct naar een territorium van één der vanga’s. Denk je vanga, dan denk je Madagaskar. Negen van de zeventien “echte vanga’s” (de endemische familie bestaat o.a. ook uit de newtonia’s) had ik tijdens mijn reis al gevonden. De overgebleven vanga’s bestonden uit een stel zeer zeldzame of in een beperkt verspreidingsgebied voorkomende soorten. Wij hoopten nu op de Red-shouldered Vanga, een 15 centimeter lang vogeltje. Vulnerable, met een geschat aantal overgebleven exemplaren van tussen de 250-999 vogels. De soort is alleen te vinden in het uiterste zuidwesten van het eiland. De Red-shouldered Vanga lijkt op de op Madagaskar wijdverspreide en algemenere Red-tailed Vanga. Beide soorten bezitten de rode staart en schouderveren (die laatste is bij de Red-shouldered meer uitgebreid), de grijze bovendelen, de witte onderdelen en het zwarte keeltje. Wat de Red-shouldered Vanga voor mijn net mooier maakte was zijn witte iris, tegenover de zwarte iris van zijn veel algemenere naaste verwant.

De Red-shouldered Vanga is pas in 1997 wetenschappelijk beschreven. In 1999 zag Phoebe Snetsinger de vogel. Die vrouw is nogal een naam in de wereld van vogelaars. Zij was de eerste persoon welke meer dan 8000 soorten vogels had waargenomen. En dat in een tijd dat er veel minder soorten bekend waren. Ik denk zo rond de 9.500 á 10.000. Tegenwoordig staat de teller, met al dat gesplit, op net boven de 11.000 soorten. Wat haar verhaal extra bijzonder maakt was dat ze in 1981 werd gediagnosticeerd met terminale kanker. Ze besloot daarop naar Alaska te reizen, om vogels te zoeken. Bij terugkomst was de kanker in remissie, een wonder… Daarna liet ze het reizen om vogels te kijken al helemaal niet meer los. En dat reizen in die tijd, met veel minder voorradige informatie en infrastructuur zoals tegenwoordig het geval is, was toen natuurlijk behoorlijk meer uitdagend. De Red-shouldered Vanga was haar laatste nieuwe soort, nummer 8.393. Niet veel later kreeg de bus waarin ze zat een ongeluk. Phoebe was de enige die het ongeluk niet overleefde…

We waren inmiddels in een territorium van de Red-shouldered Vanga aangekomen. Gelukkig duurde het niet al te lang voor de soort werd gehoord! En dat betekende dus in draf op het geluid af! Normaliter is dat wel te doen. Maar deze leefomgeving was dus nogal met pijn en moeite door te komen. Vergezeld met de nodige vloektermen en uitingen van pijn werd de achtervolging ingezet.

De Red-shouldered Vanga kwam gelukkig niet veel later in beeld! Nice! Er was namelijk in verslagen te lezen dat mensen die soort hadden gemist! Nu was het zaak de vogel op de gevoelige plaat vast te leggen. Ik kwam al snel tot de conclusie dat mijn statief, welke ik al jaren meesleur wanneer ik de dieren op film wil vastleggen, mij teveel frustratie opleverde. Ik liet dat statief dus tijdelijk achter. Iets wat ik de rest van de vakantie steeds meer ging doen. De perfecte filmpjes schieten (zonder trillend beeld) wordt voor mij steeds minder belangrijk. Vastleggen (ook voor mijn herinneringen aan de waarneming) wordt mij genoeg. De vogel was vrij vliegerig, maar na enige moeite kreeg ik het gelukkig toch nog voor elkaar!