Doelsoort nummer één van de dag was de Long-tailed Ground Roller, één van de vijf soorten van die gave voor Madagaskar endemische familie. De soort heeft een zeer beperkt verspreidingsgebied en wordt als Vulnerable bestempeld. De aantallen worden geschat op 9487-32687 exemplaren. Niet al te zeldzaam leek het. Maar goed uit het zicht blijven, dat helpt de vogel zeker om niet te vaak als maal voor de mens te eindigen. Het zou mogelijk de eerste ground roller voor Hugo kunnen zijn. Het vogelen werd in dat park eigenlijk noodgedwongen uit handen gegeven. Moosa en zijn zonen waren de verkenners, wij moesten klaarstaan om het af en toe op een drafje te gaan zetten.

En zo geschiedde. We moesten plots achter één van de zonen gaan rennen. De Long-tailed Ground Roller was gelokaliseerd! Maar die moesten we natuurlijk nog wel ook zelf nog even gaan zien. We werden gemaand tussen wat struiken te blijven staan. De andere zonen en Moosa hadden de Long-tailed Ground Roller nog steeds in de smiezen. De vogel werd vervolgens onze kant opgejaagd waarop we plots, op een open plek tussen de struiken, een grote vogel met een lange staart tot stilstand zagen komen, Long-tailed Ground Roller! Wat...een...gaaf...beest! Een witte borst met daarop een zwarte halvemaanvormige vlek, een blauwe zweem op de vleugels en een fraai getekende bruine rug en kop. Zijn erg lange staart (hence the name…) maakte de vogel helemaal af. Één van de belangrijkste redenen om te kiezen naar Madagaskar af te reizen, pal voor onze neus!

De vogel zal vaker worden opgedreven. Aan de andere kant wordt hij door de lokale mensen wel goed beschermd. Het brengt immers geld in het laatje. Hopelijk is dat genoeg. Tot enkele jaren daarvoor was het park namelijk ook betrouwbaar voor het zien van de zelden waargenomen Banded Kestrel. Tot het nest uit de boom werd geknald (of de vogels zelf ook waren afgeknald werd mij niet geheel duidelijk). Jaloezie van één van de omliggende private parken? Of gewoon iemand die een maal zag vliegen?

Op zoek naar doelsoort nummer twee die ochtend, de Subdesert Mesite! Één van de drie soorten van die endemische familie welke Madagaskar rijk is. Een naaste verwant van die door mij eerder gevonden White-breasted Mesite te Ankarafantsika. Die kruising tussen een mega grote lijster en een ral of zoiets. Een vreemd beest dus… Voor Hugo was het dus pas de eerste kans om een soort uit die familie te zien. De soort is Vulnerable, met nog wel redelijke geschatte aantallen vergeleken met zoveel andere bedreigde soorten van het eiland, tussen de 65.000-110.000 exemplaren. En dat terwijl de soort alleen in het uiterste zuidwesten van het land is te vinden.

Tijdens de zoektocht werden we plots op de roep van een Thamnornis geattendeerd. Een vrij luide roep voor de niet al te grote vogel. Al snel zagen we een vogel met de proporties en jizz van een soort karekiet (een in Nederland voorkomende rietvogel). Maar in plaats van dat de vogel de monotone lichtbruine kleur had vielen al snel de mosgroene vleugels en staart op. Voor de rest was de vogel grijs van boven en wit van onderen. Taxonomisch gezien is de soort geplaatst in de familie van de tetraka’s. Deze uit elf soorten bestaande endemische familie van Madagaskar lijkt mij op het eerste gezicht nogal een bijeen geraapt zooitje soorten waarvan men niet zo goed weet wat er op taxonomisch vlak mee aan te moeten. Hopelijk is DNA onderzoek relatief duidelijk geweest, dan valt het nog te billijken. Maar de vogel heet niet voor niets Thamnornis, een Latijnse naam. Wat meestal betekent dat de vogel uniek is en geen naaste verwanten heeft. De soort was één van de belangrijks vijf soorten welke we alleen in de spiny forest rond Ifaty konden tegenkomen.

Meer dan een uur na de fantastische waarneming van de Long-tailed Ground Roller werd het rap warmer in het bos. De vogeltjes, welke al niet al te enthousiast in de ochtend hadden gezongen, hielden steeds meer hun snavel. De Subdesert Mesite was door het kleine leger aan hulp nog steeds niet gevonden. Moesten we ons zorgen gaan maken?

Maar daar kwam dan eindelijk toch het verlossende bericht! En hop, achter een gids aanrennen maar weer! Even later kwamen we aan op een kleine open plek tussen de struiken en de lage bomen. Ons werd gewezen naar en stil dicht tegen een tak gedrukte vogel, het was de Subdesert Mesite. In het boek vooraf door mij bestempeld als de mooiste van de drie mesites, met zijn zwartgespikkelde witte borst en rode gekromde snavel. Toch vond ik de waarnemingen van de White-breasted Mesites veel aansprekender. Mesites brengen de grootste tijd op de grond door. Het beklimmen van hogere vegetatie doen de vogels denk ik alleen om te slapen of om aan potentiëel gevaar te ontsnappen. Deze vogel zat zichtbaar gestrest stil in de boom te wachten tot de kust weer veilig was. Nu begreep ik de verhalen in de reisverslagen beter. We had long and prolonged views. Ja duh! Maar goed, komt weer het verhaal, zonder ecotoerisme zou de vogel waarschijnlijk niet hebben bestaan omdat het bos al zeer waarschijnlijk was leeggeroofd of gekapt was. Soort drie van de belangrijke vijf was in ieder geval binnen…