Na al enkele weken reizen in de regio werd ik die dag vergezeld door Hugo die vanuit Zuid-Afrika kwam aanvliegen. De komende twee weken zouden zuidwestelijk tot centraal Madagaskar aan de beurt gaan komen. De volgende dag zouden we aan het einde van de middag daarom naar Toliara gaan vliegen, in het uiterste zuidwesten van het eiland. Dat betekende een hele ochtend niets doen óf een RAMSAR site te Antananarivo bezoeken. De internationale organisatie RAMSAR stelt zich als doel voor om zoveel mogelijk (vooral zoet)waterrijke gebieden over de hele wereld te beschermen. Nou, en of dat nodig was op Madagaskar! Tijdens de reis kwam ik niet heel veel zoet water tegen. En waar ik dat wel deed waren die meestal plekken overgenomen door de mens. De enige vogels die je daar tegenkwam waren wat reigers. De rest waren waarschijnlijk al lang in de pot verdwenen.

Het kleine park had voor mij geen lifers meer in petto, maar natuurlijk wel voor Hugo. En zo kwamen we in de ochtend aan bij de poort van het kleine park. Daardoor heen wandelend ontwaarde zich voor ons een klein meer welke helemaal was volgepropt met eenden en reigers. Sodeju, het was te merken dat die beesten in de wijde omgeving nergens anders terecht konden. Achter het meer bleek in het park even later nog een kleiner meer te liggen. De impact van de mens was daar overduidelijk. Daar mocht namelijk nog wel gevist worden. Er zaten alleen enkele kleine reigers aan de kant te foerageren…

De honderden eenden bestonden uit meerdere soorten, maar de Red-billed Teal nam naar mijn inschatting 90 % van het totaal in beslag. Ik schatte zo in dat de Meller’s Duck en de Madagascar Grebe in dat park voor Hugo de belangrijkste soorten moesten zijn. In het broedseizoen, tijdens ons bezoek nog een maand verwijderd, was het park ook DE plek om de Malagasy Pond Heron te zoeken. Tijdens ons bezoek zat die soort, met uitzondering van een klein aantal exemplaren, op het vasteland van Afrika te overwinteren. Wat ook bleek toen ik eerder tijdens de rondreis één exemplaar onverwachts te Bemanevika had gezien.

Een Fransman reed langs, het leek of hij het park onder zijn hoede had. Hij vertelde dat er tussen de eenden een stuk of tien Meller’s Duck zaten en drie Hottentot Teal (aka Blue-billed Teal). Die laatste was ook nog nieuw voor Hugo, maar geen endeem van Madagaskar. Helaas bleek het enige paartje van de Madagascar Grebe al enkele jaren verdwenen te zijn. Oei, ik vroeg mij direct af hoe Hugo nu aan die soort moest komen…

De zeldzame endeem Meller’s Duck werd er al snel uitgepikt, een stuk grotere bruine eend met een groene spiegel (veren) in de vleugel. Enkele groepen White-faced Whistling Ducks waren ook aanwezig. Het kleine eilandje, in het midden van het kleine meer, zat vol met reigers. Dimorphic Egrets, Black Herons, Squacco Herons (ralreiger), Great Egrets (grote zilverreiger), Striated Herons

en Black-crowned Night-herons (kwak) maar natuurlijk nog geen Malagasy Pond-heron.

De drie exemplaren van de Hottentot Teal deden ons wel iets langer speuren. Maar ook die in vergelijking met de Red-billed Teal ietwat kleinere eendjes werden na enkele minuten al gevonden. Ook zagen we enkele Knob-billed Ducks op het meertje zwemmen.

Vervolgens gingen wij een rondje om het meer wandelen. We kwamen toen een andere vogelaar tegen. Hij sprak over zijn waarnemingen van Madagascar Cuckoo, White-throated Rail en Malagasy Pond Heron tijdens zijn wandeling die dag. Hij was een stuk of tien keer eerder in het park geweest, maar dit was de eerste keer dat hij die laatste soort had gezien. WOW! Waar dan!? Aan de andere kant van het kleine eilandje, helemaal links in het riet, zo vertelde de man. Met die beschrijving hobbelden ik en Hugo vrij rap naar de andere kant van het meer. We zagen de vogel in het riet zitten, precies zoals in de beschrijving!

Helaas, vals alarm… Het was een Squacco Heron welke al voor een groot gedeelte naar zijn broedkleed was gaan ruien… Die zag er anders uit dan de nog in winterkleed verkerende Squacco Herons, dus nam die man per abuis aan dat het wel die andere soort moest zijn geweest… We liepen naar de plek van de Madagascar Cuckoo’s, onderweg de eerste Malagasy Brush Warblers en Red Fody’s aan Hugo tonend. De cuckoo’s overwinteren bijna allemaal op het vasteland van Afrika, maar sommigen blijven het gehele jaar op het eiland. Wellicht ook in dit park dus! Drie Malagasy Coucals werden gevonden. Ik denk dat ik de beste man op dat vlak gewoon niet goed had verstaan… Natuurlijk was de coucal wel nieuw voor Hugo.

De White-throated Rail liet zich na wat tapen fantastisch zien, voor mij het hoogtepunt van die dag zonder lifers.

Hugo werd tijdens de wandeling door het park verder nog getrakteerd op meerdere lifers welke ik gedurende de eerste weken op het eiland al hier en daar had opgepikt. Malagasy Kestrel, Malagasy White-eye en Malagasy Kingfisher.