Diksnavelleeuwerik

Ik checkte mijn GPS punten van deze zeer gewilde leeuwerik. Ik herinnerde mij de woorden, bij een foto op internet, dat het wel fijn was dat die foto was genomen buiten een vuilnisbelt. Nou mij interesseerde het geen bal waar ik de vogel zag, als het maar in zijn verspreidingsgebied lag. Of als het een dwaalgast betreft natuurlijk. En wat bleek inderdaad, die GPS punten leidde ons naar de plaatselijke vuilnisbelt. In de woestijn is de dichtheid vogels bij een vuilnisbelt hoger dan de omliggende woestijn, zo kwam ik te Koeweit in de kerstvakantie al achter.

De vuilnisbelt zag er niet uit als je misschien zou verwachten. De rommel was verspreid over een grote vlakte, zonder heuvels vuilnis maar geconcentreerd rond dampende kuilen rotzooi. Steenuil en woestijnvink bleken ook rond de vuilnisbelt te hangen. TRUMPeter Finch, wat zielig voor zo een vogeltje die naam te moeten dragen…

Vol verwachting reed ik langzaam tussen de vuilnisbelt, toen plots links van de auto twee ietwat forse leeuweriken mij direct deed beseffen dat we beet hadden. “Dat is ‘em!” riep ik uit! Wellicht deed ik dat door mijn enthousiasme wat te luid, want de twee diksnavelleeuwerik, één van de hoofdprijzen van ons bezoek aan Marokko, vlogen er vandoor. Ze waren met de verrekijker nog lang te volgen, maar we verloren ze helaas toch uit beeld.

We reden nog in de richting van de vogels, waarop we nog twee exemplaren te laat opmerkten. Want die vlogen ook een flink eind er vandoor! Het was in ieder geval duidelijk, de vogels waren in de buurt!

We reden na minutenlang rondrijden weer terug naar de vuilnisbelt. Of de eerste vogels waren weer terug, of het waren andere exemplaren, maar nu bemerkten we de diksnavelleeuwerik op tijd op, waardoor we de soort gelukkig ook op de foto konden zetten. Wat een snavel!