De Spotted Fanaloka, Vulnerable, met mazzel te vinden in de oostelijke regenwouden van Madagaskar. Eigenlijk een kopie van een civet uit Azië. Wederom een sterk staaltje convergente evolutie. De soorten zijn net zoveel verwant als bijvoorbeeld een zeehond met een hond…

Patrick wist nog wel een ander plekje. Maar de Spotted Fanaloka was erg schuw, zo vertelde hij van tevoren. Toen de laatste toeristen van een nachtwandeling voor kameleons waren opgesodemieterd trok Patrick een blikje sardientjes open. Lekkere geur… De stinkende massa (mensen eten serieus dat spul op!?) werd op een zijweg gestrooid. Lichten uit en wachten was het devies. Hugo lag al snel voor Pampus in de auto. Waren zoogdieren niet spannend genoeg voor hem? Ik zat in ieder geval wel vol met spanning. De kans van het zien van de soort schatte ik van tevoren erg klein in. Maar mijn warmtebeeldkijker zou hopelijk weer mijn vriend gaan zijn.

En zo stonden we daar, een klein half uur in het pikkedonker, te wachten. Het begon een klein beetje te miezeren. Mijn warmtebeeldkijker richtte ik om de minuut op het pad.

Een witte vlek wandelde vanuit de verte langzaam onze kant op. “I think it’s there!”, fluisterde ik. “Don’t use the flashlight yet”, zei Patrick. “Wait for it to come closer”. “Geduldig” wachtte ik nog enkele minuten. Het dier had echt het silhouette van de Spotted Fanaloka!

Floep, de zaklamp ging aan. De Spotted Fanaloka was nu in volle glorie te zien. Het maximaal 70 centimeter lange dier had een spitse snuit, een grijze vacht en veel vlekken en strepen op de rug en staart. Wauw! Een Fossa EN een Spotted Fanaloka zien tijdens de reis! Ik had het van tevoren niet geloofd als dat aan mij was verteld! Het dier kwam steeds dichterbij, en liet zich werkelijk waar absurd goed zien.

Het valt dus niet frappant te noemen dat ik die avond zeer tevreden mijn oor te ruste legde. Zou de volgende dag te Ranomafana weer zo een feestelijke dag gaan worden?

Wat met dat eerste uur licht te doen als je dus pas vanaf 07:00 het park in mag? Langs de kant van de weg vogelen natuurlijk! De eerste vogeltjes welke wij tegen het lijf liepen bleken te gaan om de algemene Green Jery, een kleine groen zangvogeltje. Geen KBVtje (klein bruine vogeltje) dus, maar een KGVtje. Fijn, een lifer! En zo hoefde we niet meer elke jery te checken, want ik had ze allen binnen.

Niet meer elke jery checken? Natuurlijk wel! Want één van de andere doelsoorten langs de weg was de Stripe-throated Jery! Al lijkt die minder op die andere twee soorten. Die lukte die ochtend in ieder geval nog niet… Maar mijn focus lag tijdens de wandeling vooral op het vinden van de Madagascar Starling, een andere echte doelsoort langs de weg. Het eerste half uur werd de soort, ondanks meerdere oplettende vogelaars, niet gevonden. Maar plots zag ik er eentje in de top van een boom zitten! Hoppa, binnen! De wandeling langs de weg leverde Hugo ook weer wat inhalers op. Onder andere de hoog in de bomen vertoevende kleine Rand’s Warbler, een zingende Forest Fody en White-headed Vanga werden door hem voor de eerste keer gezien.

Nu was het dan eindelijk 07:00. De Short-legged Ground Roller, schijnbaar woonachtig in de bamboe net na de brug over de rivier, liet zich die ochtend weer niet vinden. Dat was poging drie al geweest…

Patrick was in het regenwoud ondertussen iets vooruit gelopen. Hij speelde het geluid van één of andere soort af (ik weet niet meer welke) waarop pardoes een Spotted Fanaloka uit de bosjes kwam wandelen! De Spotted Fanaloka zien is al zeer bijzonder te noemen, maar overdag was al helemaal niet te bevatten! Patrick stond dan ook best perplex op het pad toen hij over zijn waarneming vertelde. Maar nog één keer het geluid van de vogel afspelend deed de Spotted Fanaloka dat trucje nog eens dunnetjes overdoen. Bizar! Waarschijnlijk dacht het dier een gewond edoch lekker vogeltje te gaan verschalken.