Zie voor bewegende beelden van de soort (en vele andere zoogdieren van Madagaskar) deel 2 van mijn serie der zoogdieren van dit magische eiland.

Mammals of Madagascar Part 2

De eerste weken van mijn bezoek aan Madagaskar stond vooral in het teken van het vinden van zoogdieren. Daraina stond daarbij hoog op mijn wensenlijst.

Daar aangekomen had ik extra veel zin in de nachtexcursie. Misschien wel de meest iconische soort lemur werd hopelijk die avond door ons gevonden. Een mythisch wezen, door de lokale bevolking vaak verguist. Helaas betekent verguisd in Madagaskar ook uit angst doden, dus het beest is nu ondanks zijn redelijk grote verspreiding over het eiland helaas erg zeldzaam.

De alarmroepen van fork-marked lemurs luidde de avond in. Deze nu nog officieel als Montagne d’Ambre Fork-marked Lemur geregistreerde populatie behoort waarschijnlijk tot een aparte soort. Dus wie weet kan ik later in mijn leven als een soort armchair tick “Daraina Fork-marked Lemur" aan mijn lijst toevoegen. Er zijn nu vier bekende soorten bekend, allen Endangered.

We liepen op een gegeven moment tussen de diep gegraven kuilen door. We kwamen veel in het bos kamperende groepen mensen tegen. De illegale goudzoekers. Vriendelijk werd er gedag gezegd en gezwaaid. Ze kenden overduidelijk de gids en we werden prima geaccepteerd. Een vreemde situatie.

Einddoel was een groot nest in een hoge boom. In dat nest sliep de doelsoort waarschijnlijk, welke elk moment uit zijn slaap kon komen om uit het nest geklommen zichzelf schoon te gaan likken. Tijdens het wachten werden de aanwezige fork-marked lemurs ook daadwerkelijk even gezien.

Ietwat ongeduldig en met wat spanning (hij zal toch wel thuis zijn?) stond ik een klein half uur onder het nest te wachten. Met de warmtebeeldkijker leek het of het nest wel ietwat warmte uitstraalde.

Om de zoveel minuten keek ik zo naar boven. Zo ook nu weer. Hé, beweging! Een groot beest! De zaklamp werd door mij aangezet en naar boven gericht. Een fiks dikke zwarte staart was het eerste dat opviel, al snel gevolgd door herkenbare grote oren en een blank gezicht met een niet al te knappe uitstraling. De lange vinger was ook goed te zien! Het dier zat zich het daaropvolgende half uur te poetsen door zijn lange vinger af te likken en die als een soort kam door zijn haren te halen.

Het moge duidelijk zijn, ik zat te kijken naar een heus vingerdier, in het Engels (met de veel gaver klinkende naam) Aye-aye genoemd! Voor mij altijd één van de meest gewilde zoogdieren ter wereld! Een halfwilde geïntroduceerde populatie, makkelijk te zien tijdens het nuttigen van opengesneden kokosnoten, was jarenlang op één of ander voor de kust gelegen eiland de enige reële mogelijkheid de soort “in het wild” te zien te krijgen.

Maar deze, dat was er echt eentje, een wilde. Endangered, met een geschatte populatie van nobody has a real clue. De soort wordt nauwelijks in het wild waargenomen en men denkt te weten dat individuen er een zeer groot territorium op nahouden.

De geheimzinnigheid rond dit wezen, zijn zeer aparte levenswijze, zijn unieke uiterlijk (er is niets anders dat er op lijkt) en de zeer kleine trefkans. Dat alles maakte deze soort tot een belangrijke doelsoort.

Zijn levenswijze is bijzonder te noemen. Met zijn grote oren luistert de Aye-aye naar dikke van hout levende keverlarven in rottende takken. Na die gelokaliseerd te hebben knaagt het dier met zijn dikke “konijnentanden” een gat in de bast van de boom alvorens de larven er met zijn extreem lange vinger uit te peuteren.

Enkele kinderen en vrouwen kwamen langs wandelen. Ik liet ze een foto zien van de Aye-aye. Het was bijzonder om hun reactie te zien. Ze wisten van het dier af, maar hadden die natuurlijk nog nooit van dichtbij gezien. Je bent docent of je bent het niet.