Madagascar, zomer 2024. Zes weken rondreizen, waaronder Mauritius, Rodrigues en Reunion. De eerste weken op Madagaskar zelf bracht ik vooral in het noorden van het land door, vooral op zoek naar zoogdieren.

Montagne d'Ambre ligt in het uiterste noorden van het eiland. Ik ging daar onder andere ook heen voor de Ambre Mountain Rock Thrush (en met succes).

Bij een picknickplaats besloot ik te wachten op een mogelijke terugkeer van een eerder die dag zo pijnlijk gemiste Ring-tailed Vontsira. En wat vloog daar boven het bladerdak over mijn hoofd heen? Een endemische roofvogel, de Henst’s Goshawk! Een soort welke buiten het broedseizoen, wanneer plaatselijke gidsen vogelaars naar nesten brengen, mogelijk problemen zou kunnen opleveren. Kat in het bakkie!

Naast mijn eerste Lesser Vasa Parrot, een volledig zwarte papegaai, bleek het nogal Ring-tailed Vontsira-loos te zijn. Wat bleek later? Het dier komt bijna dagelijks even buurten, maar wel alleen rond het middaguur. Die kans was dus blijkbaar verkeken.

Of niet? Plots hoorde ik iemand achter mij, met een enthousiaste en verbaasde ondertoon, hard roepen. “Fossa!”

Fossa? Dat grootste roofdier van Madagaskar, welke wel wijdverspreid is op het eiland maar naast Kirindy zo ongrijpbaar is om te vinden? Dat beest dat op een bepaalde plek voor de corona-periode in sommige delen van het jaar wel te zien was, maar die tijdens de corona-periode door lokale boeren ook daar in grote getallen werden afgeknald omdat ze zich wel eens aan kippen vergrepen? Sluit die krengen dan ook op of zo in plaats van dat je ze de godganse dag vrij laat wandelen… Dat beest waarvan ik eigenlijk zeker wist, die ga ik tijdens mijn rondreis echt niet zien?

Ik besloot rap in de richting van de roepende man te sprinten. Ik keek ik de richting waar de vinger naar zat te wijzen.

“FOSSA, WOW!”, riep ik uit. Ja, dat had die man net daarvoor ook geroepen. Op nog geen honderd meter verder zat er eentje rustig midden op het zandpad te zitten. Het dier zag er in eerste instantie wat mager uit. En al helemaal toen die verder huppelde. Liep het dier nu mank? Helaas wel ja. Sterker nog, door waarschijnlijk een klem was één van de achterpoten gewoon totaal afgebroken. De botten staken er nog uit. Het bleek al snel dat de Fossa vel over been was. Niet lang nadat het dier in het dichte bos was verdwenen kwam die even later weer tevoorschijn. Huppelend op drie poten op weg naar de picknicktafels. De twee Spaanse dames en de gids gooiden het beest wat kip toe, die die gretig naar binnen werkte.

Wat een geluk, maar wat een narigheid! Door onmenselijke handelingen, waarbij ook deze bedreigde soort weer een stapje dichter naar de ondergang werd gebonjourd, leverde mij op dag één wel een kandidaat voor soort van de trip op.

Maar moest ik nu blij zijn dat ik de soort had gezien?