Bemanevika, één van de belangrijkste stops gedurende de rondreis door Madagaskar. Een plek waar een uitgestorven gewaande soort in 2006 gelukkig werd herontdekt. Een afgelegen en lastig te bereiken plek ook. De eend was in de hele wereld alleen nog maar op één klein meer te vinden…

Los van die Madagascar Pochard is Bemanevika ook een plek voor enkele alleen daar op kans hebbende endemische vogels. Slender-billed Flufftail, Madagascar Serpent Eagle en Madagascar Red Owl. Daarbovenop konden enkele soorten worden bijgevoegd welke op andere te bezoeken plekken moeilijk(er) waren of waar ik verder nog één mogelijke plek voor had.

Lukeman was de man welke ons in een kleine stad met een crossmotor moest gaan ophalen. Ik was in de veronderstelling dat we met de 4wd achter hem aan zouden gaan rijden omdat het biologische onderzoeksstation anders lastig te vinden zou zijn. Max, mijn chauffeur, was daar wel al een keer geweest. Maar die tijden zijn voorbij, de weg is zelfs voor 4wd’s onbegaanbaar geworden.

“The worst road of Madagascar”, had ik wel ergens gelezen in een verslag. Ach, dat is relatief, waarschijnlijk van dat persoon zijn reisschema. En vergelijkbare uitspraken had ik in o.a. in Peru, de Dominicaanse Republiek en West-Papoea wel vaker gehoord. Gewoon te doen met een 4wd.

Vroeger allicht. Nu werd mij tijdens de rit duidelijk gemaakt dat Teddy en ik achterop de crossmotor de laatste 45 kilometer naar het biologisch onderzoeksstation moesten volmaken. Dat zou twee à drie uur in beslag gaan nemen. Dat zou die dag de volle reisduur rond de 12 á 13 uur maken. Wat een dolle pret!

Lukeman, een rustige man, wachtte ons dus op in een stadje. Zijn liefde voor de plek en de dieren aldaar las ik er echt vanaf. Alleen het hoognodige werd in de backpack gelaten en de rest werd gedumpt in onze auto. Op de plaatselijke markt werd er genoeg eten en drinken ingekocht. Max bleef in de kleine stad achter terwijl Teddy en ik ieder achterop een crossmotor moesten plaatsnemen.

Wat een hel! “Walk like an Egyptian.” Dat werd mij in Egypte lang geleden eens na het berijden van een dromedaris verteld. Maar dat pijnlijke gevoel in mijn benen toen was er nu niks bij. Mijn bijna twee meter lange gestalte hielp mij ook niet. Het leek soms wel of ik in de meest misselijkmakende achtbaan van Walibi Flevoland zat. Niet dat ik die vergelijking echt kan maken, want mij vind je niet in dat soort achtbanen terug!

Lukeman gebruikte veelvuldig zijn benen om het evenwicht te bewaren, en sommige stukken waren zelfs daarvoor te gortig. Ik moest dan even een sprintje trekken om een heuvel te overwinnen. Best oké af en toe. Mijn arme benen konden toen even gestrekt worden. Soms moest ik Lukeman ook even een minuutje of twee laten stoppen, anders werd ik gek.

Tijdens de rit werd het eerst schemerig, en daarna pikkedonker. Toen ik er helemaal klaar mee was bleken we nog 1/3 van de rit te moeten volbrengen. We reden over glibberige heuvels vol gaten, kloven en stenen. Af en toe moesten we kleine beekjes oversteken, waarop mijn benen kleddernat werden. En het was nu niet bepaald warm meer... Al met al vond ik de rit verschrikkelijk klote, maar je moet er wat voor over hebben… Ik had al zin in de terugrit (lees: ik had absoluut geen zin in de terugrit)!

Aangekomen op de bestemming moesten we alleen nog een snelstromende beek via wat kleine stenen oversteken alvorens er voor Teddy en mij al een tent was opgezet. Super relaxed!

Er werd door mij wat rijst naar binnen gemieterd en hoppa, slapuuuuh!

De volgende ochtend gingen we direct naar het meer van de Madagascar Pochards. Die vonden we al snel, en tussen de vele eenden, futen en meerkoeten zaten ook enkele Meller’s Duck. Een wat flinkere endemische eend, overwegend bruin met een groene spiegel (zo heten die veren) in zijn vleugels. Endangered, met een geschat aantal van 1300-3300 exemplaren. I

n de hoofdstad van Madagaskar, Antananarivo, zien vogelaars de soort geregeld in een meer die gelukkigerwijs goed wordt beschermt. Het meer is niet al te groot, maar zit vaak propvol watervogels, vooral eenden. Je kan de Meller's Duck daar ook missen. De Madagascar Grebe is daar helaas niet meer te zien. In vijf weken Madagascar zag ik die laatste soort alleen te Bemanevika en in een kleine poel te Andasibe.