Grey Hypocolius

Deze zijdestaart was voor mij DE reden om een overstap te Koeweit te verlengen. Niet alleen omdat de soort zijn eigen familie vormt, maar ook omdat die best fraai is.

In plaats van twee dagen had ik door een zeven uur vertraagde vlucht vanuit Bangladesh opeens maar één dag.

De Grey Hypocolius wilde ik graag voor half 8 in de ochtend zien, terwijl het een uur eerder licht ging worden. Zodoende kon ik daarna hopelijk een strak plan volgen om zoveel mogelijk doelsoorten op te rollen. Ik moest van mijzelf daarna naar het uiterste noorden van het kleine oliestaatje rijden, tegen de grens met Irak. Dat ging maar anderhalf uur in beslag nemen, terwijl Koeweit City midden in het land lag. Zo klein is dat land…

De zijdestaarten slapen in een groot universiteitscomplex in de stad. Ik ging in de nacht via een poort het terrein verkennen, om de volgende dag beter beslagen te starten. Van de bewakers bij een poort mocht ik wel even rondrijden. Het hele complex was bezaaid met wegblokkades (God knows why) en slagbomen. Het was een echt doolhof, en pas een klein half uur later had ik mij een route aangeleerd naar de plek van de meest recente waarnemingen van de soort. Enkele witte vlekken in bomen bleken helaas te gaan om slapende Turkse tortels. Nu ja, de eerste soort voor op mijn Koeweit lijst… Maar nog vele malen belangrijker, ik had mij het nodige tijdsverlies die volgende ochtend bespaard!

De volgende ochtend wist ik de route door het universiteitscomplex nog uit mijn hoofd, waardoor ik de volgende ochtend net na zonsopgang op de juiste plek was beland. Nou ja, de juiste plek. Volgens Ebird dan. Want ik zag geen enkele Grey Hypocolius rondhangen. Ik reed maar moederziel alleen een beetje rond, zonder gewenst resultaat.

Ik reed naar de rand van het universiteitscomplex, alwaar ik vanaf de kust onder andere een groep Greater Flamingo’s zag staan. Blijkbaar ging het met die soort in Koeweit goed, van een paar honderd naar een paar duizend exemplaren in de laatste jaren. In de verte zag ik vanaf wat bomen veel Common Myna’s en House Crows, beide exoot in Koeweit, vanuit de slaapbomen richting de stad vliegen. Ik bleef een tijdje staren, maar ik kon er geen Grey Hypocolius uithalen. Dan maar weer terug naar de “Ebird plek”.

Het was inmiddels al een half uur later. Normaliter niet zo een probleem, maar ik had door de vluchtvertragingen uiteraard een strakker schema. Plots zag ik een schoonmaker. Ik sprak hem aan met de vraag of hij de vogels herkende van de foto op de Merlin App. Jazeker. Op mijn vraag of hij de vogels al had gezien kreeg ik als antwoord dat hij ze gisteren wel had gezien, maar vandaag nog niet…

De man liep weg, en ik bleef maar even in de auto zitten. Soms vlogen er wat vogels over. Een duif, een myna, een kraai, een HOLY CRAP! De jizz van de vogel deed mij mijn verrekijker rap op de vogel zetten, GREY HYPOCOLIUS! Het was er echt eentje! Eentje? De soort overwinterde in Koeweit City met minstens 200 exemplaren, vaak samen hangend met elkaar. Vaak ja, maar dus niet altijd. Ik zat in ieder geval in mijn strakke schema nog steeds goed, maar het was echt een baggerwaarneming… Ik wilde de soort echt wat beter zien, want het was tenslotte doelsoort nummer één!

Ik reed maar in de vliegrichting van de vogel, toen ik via een poort weer het universiteitscomplex verliet. Aan de overkant van de grote weg stond een muur met daarachter redelijk wat bomen. Achter die muren stond ook een flink gebouw met ook een toegangspoort en bewakers. Ik wist niet wat het gebouw moest voorstellen, maar op de vraag of ik naar binnen mocht kreeg ik een nee op mij rekest. Ik kon echter langs de muur rijden waardoor ik uiteindelijk op een plek aan de kust van de baai naast een afvoerbuis van wellicht niet zo schoon water terechtkwam. Het was laagwater, en het leek wel op de Waddenzee. Ik zag in één oogopslag best wat meeuwen, reigers, steltlopers en flamingo’s rondwandelen, maar geen Grey Hypocolius habitat.

Helaas, dan maar terug naar de oude plek… Daar aangekomen vlogen er gelukkig al snel twee groepen Grey Hypocolius door de lucht, samen goed voor enkele tientallen exemplaren! Ik kon één van de groepen nu ook op de foto krijgen, al was die foto niet echt om over naar huis te schrijven. Maar ik had de vogels nu wel beter kunnen bekijken, al was het alleen maar vliegend. Ik keek even op Ebird. Een paar honderd meter verder was ook wel eens een melding gedaan. Het was sowieso op de route richting het “verre noorden”. Het bleek de plek te zijn van de vieze uitlaat. Die vieze uitlaat was wel populair bij de meeuwen en andere soorten vogels.

Er stond een ietwat dichte struik naast de uitlaat. Ik stapte uit en liep wat in de richting van de waterkant. Huismussen en wat duiven bleken even uit die struik poolshoogte te nemen. Maar daar bleef het niet bij, want er bleken ook minstens drie Grey Hypocolius in te zitten! SHIT, mijn camera! Ik moest daarvoor even terug naar de auto, waarna ik met de camera in de hand rustig weer in de richting van de struik kon lopen. Ik kon gelukkig enkele mooie foto’s van de vogels schieten, waaronder van een adult!