In de vroege ochtend van 31 juli stond ons bezoek aan de Green-breasted Pitta gepland. Gelukkig is vroeg in Oeganda ook weer niet echt vroeg, want de zon gaat pas om zeven uur op en dit betekent dat je vanaf dat moment ook pas effectief kan vogelen. Dat is in sommige landen wel anders... Dit was één van de dagen dat 'uitslapen' er niet in zat dus zaten we met z'n allen om half zes aan het ontbijt. Ten minste dat dachten we want het ontbijt wordt in Oeganda regelmatig later opgediend dan gepland en dat was helaas nu ook weer het geval. Dat is voor ons Nederlanders toch best vervelend want we wilden - zeker voor deze soort - op tijd in het bos zijn.

We zaten op ongeveer een half uur rijden van de plek af, maar we moesten ons bezoek ook nog officieel registreren in het bezoekerscentrum van het Kibale National Park. Daar aangekomen kregen we twee officiële gidsen mee en twee bewakers met een geweer. Die laatste zijn zeker in dit bos wel nodig gezien de bosolifanten die er rondlopen. Deze olifanten hebben we een paar keer gezien - zelfs tijdens het vogelen - maar er ontstond gelukkig geen vervelende situatie.

Na het registreren en het ophalen van onze begeleiders, reden we met lichtelijke haast naar de plek toe om onze excursie aan te vangen. Dit ging zo rap dat een lijster die op het asfalt zag net iets te kort was gezien door ons en de boeken in ging als White-tailed Ant Thrush. Vervelende was dat dit een nieuwe soort voor ons was, dus die wilde we graag nog een keer gezien. Dat is uiteindelijk gelukkig nog meerdere keren gelukt. On the spot gingen onze gidsen nog een verhaal vertellen over het park. Daar zaten we natuurlijk niet op te wachten want we moesten de Pitta zien. Dan zit je niet op een verhaal te wachten over het park. Zo gezegd zo gedaan, achter de gidsen aan het bos in en wachten tot de vogel begon met zingen. Dat deed hij vrij snel en zo'n tien minuten later konden we in het eerste licht de Pitta zien. Redelijk hoog in de boom en wij op gepaste afstand zagen wij de Green-breasted Pitta zijn springende dans uitvoeren. Pressure off! Na een kwartier vond de vogel het welletjes en vloog hij weg. Dit betekende dat wij ook weer verder konden met vogelen, want ja we blijven natuurlijk wel vogelaars! Een Narina Trogon liet zich hoog in de bomen aan ons zien. De trogonfamilie is natuurlijk wel één van de mooiste vogelfamilies die er is.

De Pitta begon al vrij snel weer met zingen. Onze aandacht ging weer van het vogelen af want ja de Pitta wilden we nog wel beter zien! De gidsen vonden de vogel op een plek waar de vogel minder hoog in de boom zat en hij liet zich goed benaderen. Opnieuw met gepaste afstand hebben we een half uur genoten van de verschillende poses en dans van de vogel. Fantastische waarneming!

Voor de liefhebbers heb ik nog een setje foto's op Observado gezet.