Wereld-soorten

Ik had een paar plekken ingepland om een poging te wagen voor deze toch vrij zeldzame Patagonië endeem. Ze broeden rond de meertjes in de uitgestrekte steppe. De meertjes ten noordwesten van Rio Grande boden kansen volgens eBird. De flinke plas water op de kaart bleek door zomerse hitte bij aankomst echter te zijn getransformeerd in een dorre zoutvlakte. Wanhopig scande ik de enorme vlakte af. Er was werkelijk nergens meer water te bekennen...Er hing nog wel een paartje Least Seedsnipe rond maar dat was niet de soort waarvoor ik hier was gekomen. Op het moment dat ik het eigenlijk al had opgegeven zag ik plots in de verte nog een vogel over de vlakte lopen. In eerste instantie dacht ik weer aan een seedsnipe maar toen ik de kijker erop zette kon in mijn ogen haast niet geloven. Daar liep toch echt een Magellanic Plover! De vogel was niet echt schuw en kwam steeds dichterbij fourageren. Uiteindelijk zag ik een aantal dagen later bij El Calafate overigens ook nog een paartje langs de oevers van Lago Argentino.

Links een mannetje, rechts een vrouwtje.

De Masked Finfoot was voorheen wijdverspreid in zuidoost Azië. Hoewel de soort niet algemeen was, ken ik verhalen van wat oudere wereldvogelaars die de soort bijvoorbeeld in Krabi in Thailand zagen, of overwinterend in Taman Negara in Maleisië. Nu is de soort op de rand van uitsterven. IUCN schatte in 2020 dat de wereldpopulatie uit nog maar 108-304 volwassen exemplaren bestond. Het leeuwendeel van die vogels overleefden in de Sundarbans te Bangladesh. Daar werd de populatie toen op 80-160 volwassen individuen geschat, de rest van de vogels werden qua aantallen verspreid door Cambodia, Myanmar en Laos, met misschien nog een handvol exemplaren in Vietnam en idem voor India. In 2009 werd de wereldpopulatie nog op 600-1700 exemplaren geschat. De verstoring en de vervuiling van hun leefgebied en ook bijvoorbeeld het gevaar van de verdrinkingsdood in visnetten doen de soort nu waarschijnlijk de das om. In de Sundarbans lijkt ook klimaatverandering een rol te spelen, omdat zoutwater dieper het gebied inkomt en ervoor zorgt dat nestplekken voor de soort verdwijnen.

Anno 2025 was daar nog meer vernietigend nieuws. De schatting voor de Sundarbans was dat er wellicht nog minder dan 20 paartjes over zijn gebleven… In het zuiden van de Sundarbans lijkt de soort zelfs helemaal verdwenen, terwijl daar enkele jaren geleden nog talloze paartjes werden gezien. Onze gids ter plekke vertelde ons later dat ze denken dat er nog minder dan 30 vogels over waren…

Dus hoewel de Sundarbans voor mij voor de wereldlijst bar weinig soorten kon opleveren, was ik om die reden wel naar het land afgereisd. Nu of nooit, het klonk voor het zien van de soort als een acuut gevaar…

De manier om de soort te vinden is om een slaapboot af te huren. Een kleinere boot wordt ter plekke gebruikt om de kanalen af te speuren.

Rond het middaguur kwamen we aan op de plek waar de boot de komende dagen werd aangemeerd. Snel wat eten, en met de satellietboot enkele zijrivieren en hun kanalen verkennen! Het was namelijk eb, wat ervoor zorgde dat de modderige oevers zichtbaar waren. In de ochtend was er meer kans op het vinden van een Masked Finfoot, maar we waren er nu toch…

De buitenboordmotor van de satellietboot maakte helaas wel een lawaai van jewelste. Na een tijdje kreeg ik daardoor meer last van mijn tinnitus. De oplossing? Stukjes natgemaakt Wc-papier in mijn gehoorgangen proppen. Het lawaai werd zo een stuk draaglijker… Romeo bleek in ieder geval scherpe ogen te bezitten. We vonden Estuarine Crocodile en Asiasn Small-clawed Otter. Black-capped Kingfisher en in mindere mate Brown-winged Kingfisher waren algemeen.

Na iets meer dan drie kwartier met veel lawaai te hebben gevaren ging de boot wat langzamer bij de monding van een kanaal. De verrekijker werd door mij aan de ogen gezet waarna ik begon met het scannen van de modderige oever.

“Masked Finfoot!”, riep de gids vrij rustig. Holy crap, WAAR!? Maar ik zag de vogel al snel. Op ongeveer 50 meter afstand liep er op de oever Masked Finfoot op een rustig tempo van ons af! Het was een vrouwtje, het geslacht dat de meeste mensen zien. Het was een vreemd moment. Het voelde bijna als een twitch, wat wereldvogelen in essentie ook een beetje is. Maar zo snel al succes, daar had ik niet serieus rekening mee gehouden! Een vreemde emotie overmeesterde mij. Ik keek eerst nu naar een soort die op de rand van de afgrond stond. De kans is zeer reëel dat de Masked Finfoot de eerste soort op mijn lijst gaat zijn die tijdens mijn leven gaat uitsterven… De details van de vogel nam ik stuk voor stuk op, meer dan bij menig andere soort. De geelgroene snavel en poten, de grote zwemvliezen die in vorm te vergelijken waren met de zwemvliezen van onze zo bekende meerkoet, de zwart-witte tekening op de kop… Daarna schoot ik wat plaatjes en wat video. Langzaam maar zeker verdween de vogel al wandelend, zwemmend en foeragerend de hoek om. Onze missie was geslaagd…

De volgende dag hadden we een vergelijkbare waarneming van een mannetje Masked Finfoot. Dag drie bracht ons wederom een (dezelfde) vrouwtje. Omdat we de dit jaar wat moeilijk waar te nemen White-eared Night Heron ook hadden gevonden (een adult!) gaven we er al na die drie dagen de brui aan. Cachar Bulbul stond nu ook op het menu, en met succes, want we vonden de soort een paar dagen later in het noorden van het land!

Nabij de plekken voor de Masked Finfoot is er een stenen boardwalk gebouwd die door een klein stukje van de mangroven loopt. Onze groep had tijdens ons verblijf in het grootste mangrovebos van de wereld meerdere bezoeken gebracht aan die boardwalk.

Hier en daar werden nog wat leuke nieuwe soortjes voor de Bangladesh lijst gevonden, zoals de fraaie Scarlet-backed Flowerpecker. Omdat anderen wat achterbleven leunde ik op een willekeurige plek wat tegen de reling van de boardwalk aan. Mijn oog viel toen op iets wat niet op die vele aanwezige luchtwortels der mangrovebomen leek. Maar wat het wel was wist ik niet met het blote oog vast te stellen. Uiteraard richtte ik mijn verrekijker maar op die zwarte “kokosnoot”. Oh, een reiger. Een Black-crowned Night Heron, vertelde ik de rest. But something was off. Ik zei het ook niet met volle overtuiging. Held Daniël was de eerste die dat ook uitsprak. “Dit is toch geen kwak? Ik heb in mijn leven honderden juveniele kwakken gezien!” Of waren het duizenden? Of zou die hebben overdreven?

“Is het geen Malayan Night Heron?”, vroeg ik hardop af? Ik had de soort dat jaar in mei in noordoost India gezien, al was dat een vluchtige waarneming van een volwassen vogel. De Merlin App werd erbij gehaald en de beide juveniele kleden der kwakken werden erbij gehaald. En zowaar, het betrof een juveniele Malayan Night Heron! Volgens de Merlin App kwam de soort als overwinteraar ook helemaal niet in Bangladesh voor! Maar het land is een schoolvoorbeeld van onvolledige verspreidingskaarten, zoals het boek Birds of Bangladesh ook liet zien. Berthil had dat boek mee, die hier en daar geregeld ook zeer onvolledige verspreidingskaarten liet zien. Een stipje hier, een stipje daar. On a sidenote, hoezo is er überhaupt een vogelboek voor dat land? Dat is toch helemaal niet rendabel!? De vogel bewoog soms statig door de modder heen, en we hadden na een tijdje walk away views.

Ik vroeg mij hardop af of ik wellicht een nieuwe soort voor het land had ontdekt. Romeo belde wat later een andere lokale gids, die het had over de tweede waarneming van de soort in de Sundarbans. Op Ebird waren er, zo bleek ook later, geen waarnemingen in het gebied. In het oostelijk deel van Bangladesh werd de soort echter redelijk vaak gemeld. Ik schat zo in dat er dus best een aantal Malayan Night Herons in de Sundarbans overwinteren. Want wie loopt er nu al wandelend te vogelen door de mangrovebossen van de Sundarbans? Nagenoeg de enige manier van vogels kijken, ook door ornithologen op zoek naar Masked Finfoot, is door met bootjes door de vele waterwegen te varen. Geen goede manier om Malayan Night Herons te vinden, me dunkt…

Padma River is minstens een ochtendje het bezoeken waar op weg naar de Sundarbans.

De Baikal Bush Warbler was al jaren bekend van het door ons bezochte gebied. De Spotted Bush Warbler ook. Naast deze twee soorten sprinkhaanzangers kwamen daar een aantal jaar geleden opeens de meldingen binnenstromen van West Himalayan Bush Warbler.

De Baikal Bush Warbler broedt in zuidoost Rusland, noordoost China en Noord-Korea en overwintert in zuidoost Azië. De Spotted Bush Warbler broedt vooral in centraal China, Bhutan en nog wat delen van daar omheen liggende landen. Die soort overwintert iets ten zuiden daarvan, inclusief noord Bangladesh. Maar de West Himalayan Bush Warbler broedt van de drie soorten verreweg in het kleinste verspreidingsgebied, namelijk in een klein deel van noordwestelijk India. De soort werd geacht iets ten zuiden van zijn broedgebieden te overwinteren. Maar de soort had het script niet goed gelezen, want plots werden sinds het begin van de ‘20’s dus oostelijk tot aan Bangladesh aan toe overwinterende exemplaren gemeld.

En wat vond ik op Ebird die avond voor ons bezoek? Een melding van de West Himalayan Bush Warbler in het gebied, compleet met foto en geluidsmateriaal. Die wilde ik wel gaan twitchen! Ter plekke aangekomen bleek dat de locatie op ongeveer een kilometer afstand van ons was verwijderd. We zagen door de mist nog weinig van de omgeving, maar het korte gras werd langs een provisorisch voetpad soms wat langer, met hier en daar wat rietkragen en beekjes. Na ongeveer een halfuur, hier en daar wat Bangladesh soortjes oppikkend, kwamen we aan bij wat akkers. Ook een Golden Jackal werd door ons opgeschrikt. De GPS leek te wijzen op een stuk grond met riet, die we eerst moesten omzeilen. Aan de andere kant kwamen we aan bij een klein volledig door waterplanten overgroeid poeltje met een rietkraag. Een tweede Golden Jackal verscheen kort uit het gras, maar ook die was alweer snel uit beeld.

Ik speelde het geluid van de West Himalayan Bush Warbler langs de rand van de poel af. Binnen een minuut kwam daar een respons! Sterker nog, een snel in onze richting komend getik, waarna al snel een bruin vogeltje boven de dichte vegetatie van de poel poolshoogte kwam nemen. Ik schoot snel een kort filmpje vooraleer die weer tussen de plantjes verdween. De bevestiging van de determinatie kwam al snel, want de vogel zong kort terug! Soms liet de West Himalayan Bush Warbler nog kort zien, tot de rek eruit was. We lieten de vogel met rust.

In een paar dagen zijn de twintig meest toegankelijke endemen van deze eilanden op een relaxte manier te vinden. Deze endemische shama is daar één van.

Er leven op de Andamanen vier soorten endemische uilen, plus nog een ondersoort die wellicht in de toekomst ook nog een endeem gaat worden.

We begonnen die avond te pogen de Andaman Scops Owl te zien, een soort die niet als de makkelijkste van de vier werd bestempeld. Op de plek voor poging één hoorden we desalniettemin de eerste vogels al snel reageren. Maar daar bleef het wel bij. Daarop werd besloten voor plek twee te gaan. Ook daar hoorden we meerdere vogels roepen. We liepen daarvoor een stuk van de drukke weg het bos in, wat wel wat meer rust in de tent bracht.

De warmtebeeldkijker pikte al vrij snel aan de andere kant van het pad waarvandaan de Andaman Scops Owl aan het roepen was een uil op! Maar dit was niet die Andaman Scops Owl. Nee, dit was de Walden’s Scops Owl. Althans, die naam gaat die vorm wel toebedeeld krijgen wanneer die wellicht ooit van de Oriental Scops Owl wordt afgesplitst.  

Aan de andere kant van het pad bleef de Andaman Scops Owl wel geregeld reageren op de tape, vanaf verschillende invalshoeken. Maar ik kon de bewust vogel niet in mijn warmtebeeldkijker krijgen… Onze gids nam ons daarvoor maar mee naar een derde plek. Daar uitgestapt kwam daar bijna onmiddellijk een uil op een dode tak zitten, de Andaman Scops Owl! “Don’t tell anyone about this location”, zei onze gids. No worries, ik wist toch niet waar ik was (al was het waarschijnlijk niet in Nepal).

In een paar dagen zijn de twintig meest toegankelijke endemen van deze eilanden op een relaxte manier te vinden. Althans, tot voor kort.

Er zijn op de Andamanen vijf endemische nachtvogels te vinden. De hier afgebeelde Andaman Nightjar, Hume's Boobook, Andaman Scops Owl, Andaman Boobook en Andaman Masked Owl. Een ondersoort van de Oriental Scops Owl (de "Walden's Scops Owl") is schijnbaar een potentiële split.

De Andaman Masked Owl is echter even van de radar. De originele plek, een paartje die sliep onder het dak van een school, is verstoord. Een ander paartje is door de Forest Department gevangen en in een kooi in de botanische tuinen gepropt...

Eén van de twee soorten serpent eagles op de Andamanen. Deze Andaman Serpent Eagle en een endemische ondersoort van de Crested Serpent Eagle. Die laatste is ook een potentiële split. Beide vormen werden door ons gezien.

In een paar dagen zijn de twintig meest toegankelijke endemen van deze eilanden op een relaxte manier te vinden. Althans, tot voor kort.

De Andaman Masked Owl is even van de radar. De originele plek, een paartje die sliep onder het dak van een school, is verstoord. Een ander paartje is door de Forest Department gevangen en in een kooi in de botanische tuinen gepropt...

Men moet vaak meer tijd insteken in deze Andaman Wood Pigeon. De eerste namiddag hadden we de soort niet, maar na enkele uren in de botanische tuinen de volgende ochtend hadden we wel geluk. De soort is niet erg opvallend, want hij zit vaak stil in een boom. De veel algemenere Green Imperial Pigeon vielen meer op, en zongen bijna continue om ons heen. De Andaman Wood Pigeon heb ik in in die uren niet één keer gehoord.

In een paar dagen zijn de twintig meest toegankelijke endemen van deze eilanden op een relaxte manier te vinden. Althans, tot voor kort.

De Andaman Masked Owl is even van de radar. De originele plek, een paartje die sliep onder het dak van een school, is verstoord. Een ander paartje is door de Forest Department gevangen en in een kooi in de botanische tuinen gepropt...

In een paar dagen zijn de twintig meest toegankelijke endemen van deze eilanden op een relaxte manier te vinden. Althans, tot voor kort.

Er zijn op de Andamanen vijf endemische nachtvogels te vinden. De hier afgebeelde Hume's Boobook, Andaman Scops Owl, Andaman Boobook, Andaman Nightjar en Andaman Masked Owl. Een ondersoort van de Oriental Scops Owl (de "Walden's Scops Owl" is schijnbaar een potentiële split.

De Andaman Masked Owl is echter even van de radar. De originele plek, een paartje die sliep onder het dak van een school, is verstoord. Een ander paartje is door de Forest Department gevangen en in een kooi in de botanische tuinen gepropt...

Een prachtige specht, één van mijn favoriete famileis.

In een paar dagen zijn de twintig meest toegankelijke endemen van deze eilanden op een relaxte manier te vinden. Althans, tot voor kort.

De Andaman Masked Owl is even van de radar. De originele plek, een paartje die sliep onder het dak van een school, is verstoord. Een ander paartje is door de Forest Department gevangen en in een kooi in de botanische tuinen gepropt...

In een paar dagen zijn de twintig meest toegankelijke endemen van deze eilanden op een relaxte manier te vinden. Althans, tot voor kort.

Er zijn vier endemische nachtvogels te vinden. Hume's Boobook, de hier afgebeelde Andaman Boobook, Andaman Nightjar en Andaman Masked Owl. Een ondersoort van de Oriental Scops Owl (de "Walden's Scops Owl" is schijnbaar een potentiële split.

De Andaman Masked Owl is echter even van de radar. De originele plek, een paartje die sliep onder het dak van een school, is verstoord. Een ander paartje is door de Forest Department gevangen en in een kooi in de botanische tuinen gepropt...

Een leuk endemisch eendje van de Andamanen.

In een paar dagen zijn de twintig meest toegankelijke endemen van deze eilanden op een relaxte manier te vinden. Althans, tot voor kort.

De Andaman Masked Owl is even van de radar. De originele plek, een paartje die sliep onder het dak van een school, is verstoord. Een ander paartje is door de Forest Department gevangen en in een kooi in de botanische tuinen gepropt...

Als je naar een echt afgelegen locatie wil, kan ik RPPN Canguçu aanbevelen. Vijf uur rijden vanaf Palmas, de nog geen veertig jaar oude hoofdstad van Tocantins, vooral door soja-akkers, waar Nandoes nog voor enige afleiding zorgen. In dit reservaat is een van alle gemakken voorzien onderzoekscentrum. We moesten wel ons eigen eten meenemen, maar er werd voor ons gekookt (de kok kostte zelfs meer dan de gids/bootsman).

Dé soort in het reservaat is de Bananal Antbird; met de boot ga je op zoek naar Chestnut-bellied Guan, Araguaia Spinetail, Tocantins Spinetail (een onbeschreven ondersoort van Yellow-chinned Spinetail, meer wordt dat echt niet) en deze Crimson-fronted Cardinal. Dit is de lastigste van het stel, die blijkbaar door Red-capped Cardinal weggehybridiseerd wordt (ook deze vormde een paartje met een hybride). Dat je van die andere soort geen zuivere exemplaren ziet is wel weer een beetje vreemd.

Verder is het ook leuk vogels en andere beesten kijken. Ik zag eindelijk enkele wijdverbreide soorten, die mij steeds niet gegund waren: American Barn Owl, Green-and-rufous Kingfisher en Agami Heron (gelukkig bleef het niet bij een juveniel). Helaas misten we onze laatste boottocht door zware regenval.

Het plan was om die avond vanaf een boot met een spotlight de oever af te zoeken om op die manier te proberen een White-eared Night Heron te lokaliseren. Met succes want we zagen uiteindelijk zeker 3 verschillende vogels maar eerlijk gezegd had ik nooit gedacht dat ik deze soort zo mooi en van zo dichtbij zou gaan zien.

Het was een mooi einde van een relatief korte maar leuke winter trip met niet veel (nieuwe) soorten maar wel kwaliteit. Beste soorten Siberian Crane, White-naped Crane, Hooded Crane, Oriental Stork, Swan Goose, Baer's Pochard, Relict Gull, Elliot's Pheasant, Reeve's Pheasant, Cabot's Tragopan, White-eared Night Heron, Blyth's Kingfisher, Chinese Barbet, Collared Crow, Siberian Accentor en Pallas's Rosefinch.

Langs de toegangsweg naar Gruta Angélica staat dat je er alleen met een lokale gids mag komen, maar we werden er niet op aangesproken dat we er geen bij ons hadden. We hoefden de grot ook niet in om deze fraaie en zeer lokaal voorkomende parkiet te zien. Een groepje kwam na een paar keer langsvliegen dichtbij zitten.

Op de steile rotswanden zagen we ook twee Acrobatic Cavies, een indrukwekkend knaagdier met een ongeveer even klein verspreidingsgebied.

De cerrado ten oosten van São Domingos leverde mij de meeste lifers in de kortste tijd op van de hele trip. De vreugde was wel snel voorbij toen we daarna door een eindeloos sojaveld, waar de sproeivliegtuigen af-en-aan vlogen, naar het zuiden reden...

Ik maak dan toch maar even reclame voor lokale gids William, die een hotel bedrijft waar je een vroeg ontbijt kunt krijgen: Pousada Sertão Veredas in São Domingos, +55 62 99604-8931, https://visiteterraronca.com.br

Dichtbij een dorpje in de oostelijke uitlopers van de Sierra Nevada de Santa Marta kan je vrij zeker Santa Marta Sabrewing zien, maar je moet er niet op je eentje naartoe willen (dorp behoeft geen ongevraagde gasten, local guide inschakelen is de boodschap).

Het is een stevige wandeling (ergens vanaf februari tot april (?) zitten ze naar het schijnt een stuk lager / dichter bij het dorp), maar dan heb je ook wat! Er zijn slechts kleine pockets met bos maar op de plek waar wij gingen, waren er meteen wel 2 actieve baltsplekken waar telkens een mannetje hard zijn best deed om een vrouwtje te lokken. We zagen, behalve de 2 schitterende mannetjes, ook nog een vrouwtje, en een Orange-billed Nightingale-thrush die bijna over mijn voeten liep (die zijn zeer wijdverspreid, maar vaak krengen om goed te zien). Geen fantastisch goeie foto (het bos is donker), maar heel erg blij met deze waarneming / soort!

Aanvullend op mijn comment op Joachim's spectaculaire Helmetcrest foto, hierbij een betere van Santa Marta Bush Tyrant. Beetje hit-or-miss op de Cuchilla de San Lorenzo (de ridge boven de El Dorado lodge waar iedereen hoopt op bijna alle Santa Marta endemen, behalve dan Santa Marta Sabrewing (zeer occasioneel deze kant van de bergen, maar zekerheid op de drogere oostelijke flank, zie andere foto), Santa Marta Wren en Blue-bearded Helmetcrest (beide veel hoger dan de ridge).

Samen met Peter Los en Graham Tebb de 5-daagse trekking aangevat om deze mega te scoren... Wat was het zwoegen, leden we kou en was het eten niet om over naar huis te schrijven, maar o wat een avontuur, met de nodige grappen en grollen along the way! Een volledige cleanup van alle high altitude endemics die Santa Marta zo typeren maar eigenlijk rond de befaamde El Dorado lodge steeds moeilijker worden...

We kwamen na een klein uur bijna bij het zanderige eiland. Een dunne sliert van een met bomen begroeide zandbank van enkele honderden meters lang werd drukbevolkt door enkele pelagische soorten. White Terns zag ik op afstand al boven de bomen vliegen, die was al binnen!

Brown Noddy, een soort stern, was zeer algemeen. Een gekrakeel vanjewelste. De bomen en de grond waren bezaaid met broedende en rustende vogels. White Tern was ook aanwezig, maar in wat kleinere aantallen. Tussen de Brown Noddies ging ik gericht zoeken naar Lesser Noddy, naast de White Tern ook een lifer voor mij. Die Lesser Noddy was gestroomlijnder, had een langere dunnere snavel en een wittere kopkap. Die verschillen waren duidelijk te onderscheiden van de net iets algemenere Brown Noddy. Tussen de sternen zaten ook enkele Sooty Terns.

De White Tern dus, een voor mij mythische soort. De vogel is spierwit, is te vinden op “onbereikbare locaties”, zijn gek gevormde blauwe snavel en het feit dat het zijn eieren uitbroedt op zeer dunne takjes. Ik vond enkele oudervogels, vechtend tegen de soms straffe wind, op zo een dun takje een ei in evenwicht te houden. Hoezo is deze soort nog niet uitgestorven? Dat uitbroeden moet toch makkelijker kunnen!? Noddies doen dat beter. Die maken een nest in een boom, of ze broeden gewoon op de grond. Niks aan het handje!

Tijdens de wandeling bleef ik geregeld genieten van deze ook wel Fairy Tern genoemde soort. Echt zo’n soort waarvan je vooral als puber, wanneer je de mogelijkheden van reizen nog niet op een rijtje hebt, echt nog als ver-weg-van-mijn-bed-show bestempeld. Ik was erg in mijn nopjes, al die financiële idioterie was ik sowieso tijdens het zien van deze bijzondere soorten natuurlijk kwijt!

We kwamen na een klein uur bijna bij het zanderige eiland. Een dunne sliert van een met bomen begroeide zandbank van enkele honderden meters lang werd drukbevolkt door enkele pelagische soorten. White Terns zag ik op afstand al boven de bomen vliegen, die was al binnen!

Brown Noddy, een soort stern, was zeer algemeen. Een gekrakeel vanjewelste. De bomen en de grond waren bezaaid met broedende en rustende vogels. White Tern was ook aanwezig, maar in wat kleinere aantallen. Tussen de Brown Noddies ging ik gericht zoeken naar Lesser Noddy, naast de White Tern ook een lifer voor mij. Die Lesser Noddy was gestroomlijnder, had een langere dunnere snavel en een wittere kopkap. Die verschillen waren duidelijk te onderscheiden van de net iets algemenere Brown Noddy. Tussen de sternen zaten ook enkele Sooty Terns.

De White Tern dus, een voor mij mythische soort. De vogel is spierwit, is te vinden op “onbereikbare locaties”, zijn gek gevormde blauwe snavel en het feit dat het zijn eieren uitbroedt op zeer dunne takjes. Ik vond enkele oudervogels, vechtend tegen de soms straffe wind, op zo een dun takje een ei in evenwicht te houden. Hoezo is deze soort nog niet uitgestorven? Dat uitbroeden moet toch makkelijker kunnen!? Noddies doen dat beter. Die maken een nest in een boom, of ze broeden gewoon op de grond. Niks aan het handje!

Tijdens de wandeling bleef ik geregeld genieten van deze ook wel Fairy Tern genoemde soort. Echt zo’n soort waarvan je vooral als puber, wanneer je de mogelijkheden van reizen nog niet op een rijtje hebt, echt nog als ver-weg-van-mijn-bed-show bestempeld. Ik was erg in mijn nopjes, al die financiële idioterie was ik sowieso tijdens het zien van deze bijzondere soorten natuurlijk kwijt!

We kwamen na een klein uur bijna bij het zanderige eiland. Een dunne sliert van een met bomen begroeide zandbank van enkele honderden meters lang werd drukbevolkt door enkele pelagische soorten. White Terns zag ik op afstand al boven de bomen vliegen, die was al binnen!

Brown Noddy, een soort stern, was zeer algemeen. Een gekrakeel vanjewelste. De bomen en de grond waren bezaaid met broedende en rustende vogels. White Tern was ook aanwezig, maar in wat kleinere aantallen. Tussen de Brown Noddies ging ik gericht zoeken naar Lesser Noddy, naast de White Tern ook een lifer voor mij. Die Lesser Noddy was gestroomlijnder, had een langere dunnere snavel en een wittere kopkap. Die verschillen waren duidelijk te onderscheiden van de net iets algemenere Brown Noddy. Tussen de sternen zaten ook enkele Sooty Terns.

De White Tern dus, een voor mij mythische soort. De vogel is spierwit, is te vinden op “onbereikbare locaties”, zijn gek gevormde blauwe snavel en het feit dat het zijn eieren uitbroedt op zeer dunne takjes. Ik vond enkele oudervogels, vechtend tegen de soms straffe wind, op zo een dun takje een ei in evenwicht te houden. Hoezo is deze soort nog niet uitgestorven? Dat uitbroeden moet toch makkelijker kunnen!? Noddies doen dat beter. Die maken een nest in een boom, of ze broeden gewoon op de grond. Niks aan het handje!

Tijdens de wandeling bleef ik geregeld genieten van deze ook wel Fairy Tern genoemde soort. Echt zo’n soort waarvan je vooral als puber, wanneer je de mogelijkheden van reizen nog niet op een rijtje hebt, echt nog als ver-weg-van-mijn-bed-show bestempeld. Ik was erg in mijn nopjes, al die financiële idioterie was ik sowieso tijdens het zien van deze bijzondere soorten natuurlijk kwijt!

We kwamen na een klein uur bijna bij het zanderige eiland. Een dunne sliert van een met bomen begroeide zandbank van enkele honderden meters lang werd drukbevolkt door enkele pelagische soorten. White Terns zag ik op afstand al boven de bomen vliegen, die was al binnen!

Brown Noddy, een soort stern, was zeer algemeen. Een gekrakeel vanjewelste. De bomen en de grond waren bezaaid met broedende en rustende vogels. White Tern was ook aanwezig, maar in wat kleinere aantallen. Tussen de Brown Noddies ging ik gericht zoeken naar Lesser Noddy, naast de White Tern ook een lifer voor mij. Die Lesser Noddy was gestroomlijnder, had een langere dunnere snavel en een wittere kopkap. Die verschillen waren duidelijk te onderscheiden van de net iets algemenere Brown Noddy. Tussen de sternen zaten ook enkele Sooty Terns.

We kwamen na een klein uur bijna bij het zanderige eiland. Een dunne sliert van een met bomen begroeide zandbank van enkele honderden meters lang werd drukbevolkt door enkele pelagische soorten. Blue-billed White Terns zag ik op afstand al boven de bomen vliegen, die was al binnen!

Brown Noddy, een soort stern, was zeer algemeen. Een gekrakeel vanjewelste. De bomen en de grond waren bezaaid met broedende en rustende vogels. White Tern was ook aanwezig, maar in wat kleinere aantallen. Tussen de Brown Noddies ging ik gericht zoeken naar Lesser Noddy, naast de White Tern ook een lifer voor mij. Die Lesser Noddy was gestroomlijnder, had een langere dunnere snavel en een wittere kopkap. Die verschillen waren duidelijk te onderscheiden van de net iets algemenere Brown Noddy. Tussen de sternen zaten ook enkele Sooty Terns.

Het eiland Rodrigues behoort tot het land Mauritius. Het veel kleinere eiland (108 km2) ligt nog op een behoorlijke afstand van zowel Mauritius als Reunion af. Ik besloot op een laat moment het eiland ook nog aan te doen. Minstens zeven endemische soorten vogels zijn in de afgelopen eeuwen helaas uitgestorven.

Alleen de Rodrigues Fody en de Rodrigues Warbler zijn nog over.

Nadat ik geland was, en mijn snel het internet geronselde huurauto (een tank van een auto!) reed ik naar het beoogde gebied van de enige twee overgebleven endemische vogels van het kleine eiland. Het eiland ligt zo afgelegen dat mijn GPS moeite had de juiste locatie te vinden.

Na enkele keren verkeerd te zijn gereden kwam ik midden in de nacht aan op de locatie. Wat vloog daar rond? Rodrigues Fruit Bat, de endemische vliegende hond/flying fox van het eiland! Die was ook even lekker te zien! Ik wist tevoren van het bestaan van de soort af, maar ik kon geen locatie vinden voor deze zeldzame soort. Ik had dus verwacht de soort te missen. Gelukkig was Solitude Forest Station ook de plek de soort te zien te krijgen. Logisch, als het ook de plek voor beide endemische vogels van het eiland was.

Lekker buiten slapen op mijn matje en in mijn warme slaapzak. Het was allemaal gelukt! Nu de vogels nog zien de volgende dag, maar daar had ik alle vertrouwen in.

De volgende ochtend vroeg, bij het eerste licht, was ik net mijn spullen aan het opruimen toen een soort boswachter naar mij toestapte. De beste man sprak nauwelijks Engels en ik nauwelijks Frans, maar de conclusie was dat beide soorten makkelijk te vinden waren. Dat wist ik in mijn achterhoofd al, want in één der verslagen welke ik had gelezen deed iemand er minder dan twee minuten over om beide soorten te vinden en zelfs de geluiden op te nemen. In een ander verslag mistte een andere vogelaar echter één der beide soorten. Dat was waarschijnlijk een klaploper geweest.

Ook de van Madagaskar afkomstige exoot Red Fody was aanwezig. Een potentieel probleem voor het vinden van de ook in winterkleed verkerende Rodrigues Fody! Deze soort heeft op het kleine eiland een zeer klein verspreidingsgebied, maar door het gedeeltelijk terugkeren van inheemse vegetatie schommelt de nu groeiende populatie rond het geschatte aantal van 2600-5400 (volwassen) vogels. Het duurde niet lang voordat ik enkele fodies zag rondvliegen. Enkele waren overduidelijk Red Fody, maar door het bekijken van de snavel, en het gebruik van de tape werd al snel bevestigd dat ik ook naar meerdere Rodrigues Fody stond te kijken!

Een slechte foto, maar een fijne soort!

Het eiland Rodrigues behoort tot het land Mauritius. Het veel kleinere eiland (108 km2) ligt nog op een behoorlijke afstand van zowel Mauritius als Reunion af. Ik besloot op een laat moment het eiland ook nog aan te doen. Minstens zeven endemische soorten vogels zijn in de afgelopen eeuwen helaas uitgestorven.

Alleen de Rodrigues Fody en de Rodrigues Warbler zijn nog over.

Deze foto laat de tweede soort zien. In 1999 waren er nog maar een geschat aantal van 150 exemplaren over. Nu zijn de aantallen gelukkig weer gestegen naar een geschat aantal van 2000-2700 (volwassen) exemplaren. De soort lijkt nogal op de kleine karekiet, een echte rietvogel van Nederland. Dat laat maar eens zien dat, wanneer een eiland wordt bevolkt door een nieuwe soort en er een niche voorradig is, in dit geval bos, dat evolutie met inventieve oplossingen komt. Want rietvelden, die waren er niet op het eiland, of anders heel erg weinig.

Nadat ik geland was, en mijn snel het internet geronselde huurauto (een tank van een auto!) reed ik naar het beoogde gebied van de enige twee overgebleven endemische vogels van het kleine eiland. Het eiland ligt zo afgelegen dat mijn GPS moeite had de juiste locatie te vinden.

Na enkele keren verkeerd te zijn gereden kwam ik midden in de nacht aan op de locatie. Wat vloog daar rond? Rodrigues Fruit Bat, de endemische vliegende hond/flying fox van het eiland! Die was ook even lekker te zien! Ik wist tevoren van het bestaan van de soort af, maar ik kon geen locatie vinden voor deze zeldzame soort. Ik had dus verwacht de soort te missen. Gelukkig was Solitude Forest Station ook de plek de soort te zien te krijgen. Logisch, als het ook de plek voor beide endemische vogels van het eiland was.

Lekker buiten slapen op mijn matje en in mijn warme slaapzak. Het was allemaal gelukt! Nu de vogels nog zien de volgende dag, maar daar had ik alle vertrouwen in.

De volgende ochtend vroeg, bij het eerste licht, was ik net mijn spullen aan het opruimen toen een soort boswachter naar mij toestapte. De beste man sprak nauwelijks Engels en ik nauwelijks Frans, maar de conclusie was dat beide soorten makkelijk te vinden waren. Dat wist ik in mijn achterhoofd al, want in één der verslagen welke ik had gelezen deed iemand er minder dan twee minuten over om beide soorten te vinden en zelfs de geluiden op te nemen. In een ander verslag mistte een andere vogelaar echter één der beide soorten. Dat was waarschijnlijk een klaploper geweest.

De Fody lukte als snel, maar de warbler deed wat meer moeite om uit beeld te blijven. Maar wat bewoog daar door die naaldboom? Een kleine karekiet? Nope, Rodrigues Warbler!

Van de zes overgebleven (in als nog niet uitgestorven) endemen maakte ik mij het meeste druk om de Reunion Cuckooshrike. De naaste verwant van die Mauritius Cuckooshrike welke ik gelukkig te Mauritius was tegengekomen. Ook voor de Réunion Cuckooshrike zag ik “horrorverhalen” op Ebird staan dat de vogel buiten het broedseizoen extra moeilijk was, met meer hoor- dan zichtwaarnemingen in juli/augustus op die website. Nu was de Mauritius Cuckooshrike al schaars, met een aantal geschatte exemplaren van rond de 600-700 exemplaren, van de Reunion Cuckooshrike wordt de populatie op 66 (!) exemplaren geschat, Critically Endangered dus…

Nadat ik met de tijdens de wandeling tegengekomen Engelse vogelfamilie een mannetje van de soort was tegengekomen verliet ik het gezelschap later om op zoek te gaan naar de Reunion Harrier (met succes overigens).

Tijdens de wandeling de berg af kwam een nog mooiere verrassing tegen. Plots zat 30 centimeter boven mijn hoofd een wat grotere vogel te foerageren. Het was een vrouwtje Reunion Cuckooshrike! Deze liet zich zo mogelijk nog mooier tonen terwijl die rustig langs het pad op zoek was naar wat onfortuinlijke ongewervelden. Twee van de 66 (om en nabij) overgebleven Reunion Cuckooshrikes werden door mij tijdens mijn korte bezoek aan het eiland dus waargenomen.

Van de zes overgebleven (in als nog niet uitgestorven) endemen maakte ik mij het meeste druk om de Reunion Cuckooshrike. De naaste verwant van die Mauritius Cuckooshrike welke ik gelukkig te Mauritius was tegengekomen. Ook voor de Réunion Cuckooshrike zag ik “horrorverhalen” op Ebird staan dat de vogel buiten het broedseizoen extra moeilijk was, met meer hoor- dan zichtwaarnemingen in juli/augustus op die website. Nu was de Mauritius Cuckooshrike al schaars, met een aantal geschatte exemplaren van rond de 600-700 exemplaren, van de Reunion Cuckooshrike wordt de populatie op 66 (!) exemplaren geschat, Critically Endangered dus…

Bijna aangekomen, en pas rond 09:00 (…) kwam ik daar een Engels echtpaar met hun dochter tegen. De man was natuurlijk ook op zoek naar de Reunion Cuckooshrike. Hij had echter geen GPS. Ik dus wel. Ik besloot ook mijn best te doen de soort voor die mensen te vinden. Verhalen van dat de man bevriend was met een onderzoeker, welke in de jaren 90 maanden op het eiland in de natuur had verbleven zonder een Reunion Cuckooshrike te zien, deden meerdere mogelijke conclusies in mijn hoofd bovendrijven. Of die bevriende man zat steeds op de verkeerde plek, of die man kon er geen donder van, of het zien van die Reunion Cuckooshrike is gewoon rete moeilijk. Een combi?

We kwamen aan in de territoria van de soort. Volgens mijn GPS hadden we de volgende 200 meter langs het pad de beste kans. Maar ja, in het broedseizoen dus. Als de Reunion Cuckooshrike in de zuidelijke winter zich ook in flocks gaat begeven, waarin ik de Mauritius Cuckooshrike ook was tegengekomen, werd de zoektocht er niet makkelijker op.

Ik speelde het geluid af. Noppes. Ik wandelde wat door en speelde het geluid af. Noppe… Nee, was daar geen antwoord!? Ademloos stonden vier mensen in stilte te luisteren op een bevestiging, en die volgde al snel! De vogel zong uit zicht achter dichte vegetatie, de spanning steeg!

Een flits, vliegend naar rechts. Was dat de vogel? Het geluid volgde, jazeker! Daarna volgde nog een spannende dertig seconden vooraleer de vogel wat vrijer kwam zitten. Het wat een mannetje, gadegeslagen door een viertal verheugde vogelaars. Euforie alom!

Deze lijster zagen we op meerdere dagen op deze plek en veroorzaakte best wat discussie betreffende de zuiverheid van de vogel of dat er genen in zitten van Rood of Zwartkeellijster. Zie deze discussie van een soortgelijke vogel. Naumann’s Lijster is daar een schaarse wintergast.

Al scannend door de in grote getale aanwezige Toendra Rietganzen kwam ik regelmatig kleine groepjes Taiga Rietganzen tegen van de subspecies middendorffii.

Een heel opvallend taxon en door zijn formaat, Jizz, kop en snavelvorm heel gemakkelijk te lokaliseren tussen de Tundra Bean Geese. In ieder geval gemakkelijker vergeleken met de nominaat fabalis die soms bij ons nog wel eens wordt waargenomen.

Het is moeilijk voor te stellen dat sommigen serrirostris en fabalis nog als 1 soort zien als je middendorffii hier in 1 beeld hebt.

Hier nog een plaatje met Grauwe Gans, Taiga Rietgans middendorffii en Tundra Rietgans.

Al scannend door de in grote getale aanwezige Toendra Rietganzen kwam ik regelmatig kleine groepjes Taiga Rietganzen tegen van de subspecies middendorffii.

Een heel opvallend taxon en door zijn formaat, Jizz, kop en snavelvorm heel gemakkelijk te lokaliseren tussen de Tundra Bean Geese. In ieder geval gemakkelijker vergeleken met de nominaat fabalis die soms bij ons nog wel eens wordt waargenomen.

Het is moeilijk voor te stellen dat sommigen serrirostris en fabalis nog als 1 soort zien als je middendorffii hier in 1 beeld hebt.

Aangezien deze potentiële dwaalgast nog in de galerij ontbrak! Een vogel in een kleine kolonie in Denali NP, waar we een vermoedelijke spookwaarneming van Smith's Longspur najoegen...

Mijn digiscoopfoto uit december 2008 van een interessanter kleed (en met een fraaier standpunt) is verder niet zo best: https://observation.org/observation/363975509/

Deze soort is endangered en Poyang Lake is een belangrijke overwinteringsplek.

Voor mij persoonlijk de target/lifer in dit gebied.

Tijdens een leuke wintertrip naar China natuurlijk ook de hotspot Poyang Lake bezocht. Je kunt hier op 1 dag 4 soorten kraanvogels waarnemen en het meest bijzondere is dat de meest talrijke soort hier de Siberische Kraanvogel is. Praktisch de gehele (oostelijke) populatie van deze soort overwintert in dit gebied. De grootste groep was alleen van afstand met de scoop te bekijken maar al vogelend langs het immense meer kwamen we regelmatig kleine familiegroepjes tegen die mooi van dichtbij te zien waren.

Hier een opname van een adulte en onvolwassen vogel

Tijdens een leuke wintertrip naar China natuurlijk ook de hotspot Poyang Lake bezocht. Je kunt hier op 1 dag 4 soorten kraanvogels waarnemen en het meest bijzondere is dat de meest talrijke soort hier de Siberische Kraanvogel is. Praktisch de gehele (oostelijke) populatie van deze soort overwintert in dit gebied. De grootste groep was alleen van afstand met de scoop te bekijken maar al vogelend langs het immense meer kwamen we regelmatig kleine familiegroepjes tegen die mooi van dichtbij te zien waren.

Meet Beni Greenlet Hylophilus moxensis.

Hier een link naar: A new species of greenlet from Bolivia in the Hylophilus poicilotis/amaurocephalus group (Vireonidae), die Justin eerder vandaag deelde onder Roodoogvireo.

Collared Crow is recent verplaatst van Near threatened naar Vulnerable door Birdlife International. Het is praktisch een endeem van China met mogelijk nog enkele exx. in Vietnam.

Soort gaat waarschijnlijk erg achteruit vanwege de intensivering van de landbouw en het overmatig gebruik van pesticiden, maar er is in feite nog weinig onderzoek gedaan naar deze soort.

In de velden rondom Dongzhai, waar vogelaars meestal naar toe reizen vanwege de Reeve's Pheasant en Crested Ibis, is deze kraai nog redelijk gemakkelijk te vinden.

De Maranhão-Piauí Pygmy Tyrant was één van de drie onbeschreven taxa die ik deze trip zag en veruit het meest afwijkende. De andere twee waren de Tocantins Spinetail (wat op z'n hoogst een ondersoort van Yellow-chinned Spinetail moet zijn) en de Bahia Treehunter (niet al te verschillend van Sharp-billed Treehunter, maar herkenbaar).

De vogels zijn allemaal al zeker 20 jaar bekend, maar een beschrijving laat op zich wachten... Voor degenen die altijd al een soort wilden beschrijven en Ciro Albano willen pesten: foto's en geluidsopnamen zijn er genoeg en voldoen als "type specimen".

Dit is een algemene soort in het bloedhete droge bos rond Caxias. Kaempfer's Woodpecker (geen target, maar natuurlijk wel leuk), Lesser Crescent-chested Puffbird en Hooded Gnateater waren ook makkelijk. We hadden geen succes met onze overige targets (geen spoor van Cinnamon-throated ("Maranhão") Hermit, Buff-browed Chachalaca alleen uit een boom zien vliegen en Rufous-vented Ground Cuckoo alleen gehoord). De contactdetails voor de lokale gids bereikten ons toen we al ter plaatse waren en dat was een beetje laat!

De River Prinia lijkt veel op de in Afrika heel algemene Tawny-flanked Prinia. De vogel heeft lichtere onderdelen en een duidelijk witte wenkbrauwstreep. Daarnaast is ook het geluid iets anders, maar vooral in zijn biotoopkeuze onderscheidt hij zich van de Tawny-Flanked Prinia. Hij beperkt zich tot de schaarse moerasgebieden in de Sahel.

De River Prinia heeft een zeer gefragmenteerde verspreiding. De meeste vogelaars zien hem in de omgeving van Saint-Louis in Noordwest Senegal. Daarnaast bevindt zich een locatie 2000 km oostelijker bij de grens van Niger en Burkina Faso. Weer 1500 km oostelijker bij Lake Chad bevindt zich een derde populatie. Redelijk recent is een vierde populatie gevonden nabij de grens van Kenya en Zuid-Sudan.

De rivier door de vallei naar het eeuwenoude Hindoe tempelcomplex in Jageshwar is goed voor Spotted Forktail, maar zoals overal zijn ze onberekenbaar. Het ene moment zitten ze een paar seconden vlak voor je, het volgende moment verdwijnen ze weer spoorloos in het bos. Voor mij een van de mooiste vogels die er zijn.

Tijdens een tripje in Noord-Senegal, om een aantal ontbrekende West-Afrikaanse soorten op te rollen, kwamen we (Teus en ik) deze baltsende Temminck's Courser tegen, die zich samen met een aantal Chestnut-bellied Sandgrouses goed lieten zien.

In juni 2022 zocht ik deze birder's bird al eens in Lapa Grande bij Montes Claros, waar veel mensen uit de lage landen hem op hun lijst hebben bijgeschreven. Anderhalve dag zoeken bleek niet genoeg.

Dit jaar was er een herkansing, aangezien we de Cavernas do Peruaçu speciaal voor deze soort in de route hadden opgenomen. Aangezien we te weinig tijd hadden voor iets anders, hadden we geen lokale gids geregeld (wat voor de weg door het park niet nodig is). Een beetje zorgwekkend was wel dat het park op maandag dicht was, maar gelukkig was er geen hek (een uitzondering in Brazilië).

Een eindje het park in kwam het landschap bekend voor: dezelfde hoge bomen met open kruinen als in Lapa Grande! Hier moest hij toch zitten? In eerste instantie bleef het bos stil... maar toen we terugliepen naar de auto begon een vogel te zingen.

Helaas betekende dit wel dat we niet meer naar de Serra do Arrepio bij Poçoes hoefden, wat mij wel een spannende plek had geleken...

Een van de targetsoorten. Niet zo eenvoudig te vinden in een moeraslandschap met geulen en pollen . Niet schuw . Op zo'n 4900 m hoogte.

In de rivier naast het prachtige en eeuwenoude Hindoe tempelcomplex in Jageshwar kwam in de vroege ochtend een familie Red-billed blue magpies de restjes van de lokale restaurants opeten.

Special voor mijn grootste fan Dušan ;-)

Joachim had reeds een (lastig te verbeteren) vluchtfoto, hier eentje in zit. Het is geen al te beste foto (tegenlicht, mistig, dus lastige omstandigheden voor een foto), maar het geeft een beetje een beeld hoe goed deze papegaai zich weet te verstoppen in een groene boom. Het duurde even voor ze goed te zien waren (initieel telescoopbeelden op een helling ver weg), maar nadat iedereen ze gezien had en we terug naar de lodge konden voor een heerlijk ontbijt, kwamen ze zowaar in een boom vlakbij de lodge zitten, zichtbaar van aan de ontbijttafel...

Over die lodge: die is zeer recent gebouwd en momenteel dus nog in prima staat (met al dat hout, op die hoogte, zal het binnen 5-10 jaar wel even anders zijn vrees ik!). Het reservaat was vroeger een beetje lastig te bereiken wegens omgeving niet helemaal veilig, maar ik durf nu wel zeggen dat het een must-do plek is.

De plek is 1 van mijn favoriete plekken in Colombia (maar ik ben wellicht bevooroordeeld, heb er een jaar in die buurt gewoond), en wel om meerdere redenen: fantastische kolibriefeeders aan de voet van de berg (met Tolima Blossomcrown en hele goeie kansen op White-tipped Sicklebill); een vallei vol wax palms met nesten van Golden-eared Parakeet en Yellow-eared Parrot (en op moment van bezoek ook van Black-billed Mountain-toucan); spectaculaire uitzichten op de Nevado del Tolima; Chestnut-naped Antpittas op de weg, samen met Masked Saltator, en lager Tolima doves en Yellow-headed Brushfinches,... We hadden geen tijd om de paramo boven het reservaat te bezoeken maar daar zit ook nog Crescent-chested Antpitta en Chestnut-bellied Cotinga te wachten.

Droomsoort om ooit eens in NL te zien, als het in België kan...

Na lang zoeken en vooral wachten liet dit exemplaar zich minuten lang zien . Soms afgesplitst als Junin Black Rail .

7 birds seen (3+4) with mixed flock of House and Sudan Golden Sparrows. Birds were unringed, unknown origin.

[Admin] As this species is not on our WP list yet, added under World species, with this comment, to show the right name with the photo.