Wereld-soorten

Een kolibrie van de hoge Andes. Er zijn 7 soorten Hillstars, en ze leven alle tot boven de 4000m boven zeeniveau. Ze gaan dan ook, op die hoogte, iedere nacht in torpor. Ik ben er nog niet in geslaagd om ze alle 7 te zien, maar had er ook te weinig aandacht voor, tijdens reizen naar Z-Amerika voor Andean Hillstar gesplit werd in meerdere soorten.

Wedge-tailed Hillstar heeft een beperkte range in zuidelijk Bolivia, tot net over de grens in N-Argentinie. Ik ben er nog niet helemaal uit of dit een vrouwtje of juveniel (of juveniel vrouwtje) is, maar hoop een mannetje te zien in de loop van volgende maand in Noord-Argentinie, en dan liefst niet in tegenlicht. Hopelijk kan ik dan in de loop van december de uitkomst hier posten!

In het kader van My Big Cat Year, een korte 6-daagse trip naar Zuid Afrika afgesloten. Focus lag op 4 dagen Khoisan Karoo Reserve (en 1 nacht Dinokeng Reserve), een waanzinnig mooie plek met bijzondere mammals en birds. Ik was er met name voor een kans op de Black-footed Cat (helaas gemist) maar genoeg ander wildlife gezien. Mbt de Bird highlights, Burchell's courser, Ludwig's Bustard, Blue Bustard, Karoo Bustard, Blue Crane, Secretarybird. Foto's en video's in de gallery; Wild Cat Big Year

Focus lag tijdens de trip op night drives en mammals, met voor mij de highlights; Aardvark (8x), Striped Polecat, Cape Fox, Aardwolf, Honey Badger en Cheetah (in Dinokeng Reserve).

De grey-backed thrush is een zeldzame lijster soort in Taiwan. Ik heb hem gevonden in een van de vele natuurgebieden in Taipei, de de Guandu Nature Park.

In principe moet dit aangepast worden naar ‘soort onbekend’, want vooralsnog is het niet heel duidelijk onder welk taxon deze kleine populatie zwaluwen (2-4 paartjes) thuishoort. Al enkele jaren bekend, broedend onder de Dande River Bridge tussen Uige en Luanda, maar met toch wel frappante verschillen met de meest gelijkende Forest Swallow. Zo is de staart wat dieper gevorkt en de keel erg oranje en beter afgelijnd, en zag ik ook wat ‘frostiness’ op de kruin van enkele exemplaren. Hopelijk vind iemand ooit de tijd om hier naar te kijken, want zoals met alles in Angola dringt het gezien de wijdverbreide habitatvernieling, een van de ergste op aarde!

Met twee waarnemingen in Israel leek mij dit een WP soort maar daar kon ik hem niet invoeren. Het betreft de Chinese Karekiet welke vroeger als ondersoort van de Grote Karekiet werd beschouwd. Uit DNA onderzoek bleek hij echter nauwer verwant te zijn met de Indische Karekiet. Het najaar is hier nu ook begonnen en vandaag had ik bij dit meer mijn eerste Siberische Sprinkhaanzanger en deze Chinese Karekiet. Dit exemplaar heeft een vrij duidelijke gestreepte keel/borst partij maar dat hebben ze lang niet allemaal.

Tijdens de trip naar Noord-oost India had ik naast de algemene Great- en Oriental Pied Hornbills ook twee minder algemene Hornbills. De Austen's Brown Hornbill en de Rufous-necked Hornbill. Van deze laatste soort vonden we 5 exemplaren in een slaapboom, niet ver van Bompu Camp. Bij het eerste licht vlogen ze vlak boven onze hoofden het oerwoud in.

(foto van mijn gids, Chewang Bonpo)

In het laagland oerwoud van Dihing Patkai was een nestboom bekend van de Austen's Brown Hornbill. De plek was moeilijk bereikbaar, maar uiteindelijk lukte het me toch om er te komen. Na een halfuurtje wachten kwam het mannetje aanvliegen. Fotootje is niet geweldig, maar wel eentje van een hele leuke soort.

Op 15 juli j.l. fotografeerde ik deze juveniele vogel bij Bird's hide, Kaeng Krachan NP in Thailand. Aanvankelijk dacht ik aan een juveniele flycatcher, maar heeft toch wel een lange staart en houding heeft ook iets weg van een White-rumped Shama....graag feedback! In mijn boek van Birds of Thailand staan geen juveniele vogels.....

Dit ogenschijnlijk ''saaie'' musje is een van de minst waargenomen soorten op aarde. Ze komen namelijk alleen voor op New Hannover. Wij verbleven op een dichtbij idyllisch tropisch mini-eiland genaamd Tsoi-lik, en onze geweldige gids Abraham was merkbaar erg bang om New Hannover te bezoeken nadat we ons plan vertelden. Hij was namelijk een aantal jaar eerder bijna vermoord door een groep locals op het eiland. Hij probeerde een aantal jaar eerder met een vogelaar uit Chicago het eiland over te steken. Hij was vertrokken vanuit een dorp waar zijn vader naar zijn zeggen een vrij prominent figuur was, maar mensen uit deze stam waren erachter gekomen dat een groep lokale jongens uit een vijandige stam van de overkant van het eiland een hinderlaag voor hen hadden voorbereid. Een paar van de jongens van de vriendschappelijke stam waren achter hen aangegaan en hebben hen gewaarschuwd. Wij snapten dat hij liever niet die kant op wilde gaan, maar legden ook uit dat we dit specifieke vogeltje heel graag wilden zien.

Abraham vertelde ons, na een foto van de vogel gezien te hebben, dat hij de vogel ook kende van een klein eilandje vlakbij New Hannover; Anelaua. Op dit eiland was zelfs een kostschool voor meisjes gevestigd: Veel veiliger kan je het niet hebben! Wij waren aanvankelijk vrij skeptisch, aangezien hij misschien de verkeerde vogel voor ogen had. Na een ochtend met hem gevogeld te hebben op Tsoi-Lik (waar hij woonde), werden we echter minder skeptisch, omdat het bleek dat Abby toch veel kennis bleek te hebben over lokale vogels, en ons meerdere nesten kon laten zien van onze doelsoorten (dat maakt het vogelen toch wel erg makkelijk ;)). Hij bracht ons naar Anelaua en binnen vijf minuten vonden we minimaal dertig New Hannover Mannikins. Na vier dagen met hem doorgebracht te hebben, hebben we hem nog meer geïnteresseerd gekregen in de lokale avifauna en heeft hij de Merlin-app gedownload en een ''birdwatching'' pagina op zijn website toegevoegd. Hij heeft ons overigens ook geholpen om meerdere mogelijk nieuwe taxa op Dyaul island te zien, dus Abraham is in onze ogen echt een legende. Jammer dat we ooit skeptisch waren over zijn bevindingen!!!

Voor mensen die geïnteresseerd zijn in de logistieke uitdagingen van Nieuw Ierland, of wellicht zelf het eiland willen bezoeken, hebben wij onlangs ook een trip report op cloudbirders geupload.

Na onze reis op New Ireland hadden we nog een extensie van vier dagen om allerlei satteliet-eilandjes te bezoeken om meerdere small island specialists te targeten. Deze geweldige soort zagen we al langs de kust van New Ireland, maar op onze boottocht zagen we er heel veel op de meerdere kleine idyllische eilandjes die we bezochten rondom noordelijk New Ireland. Dit is naar mijn mening een van de vettere ijsvogels, en zeker een van de vetste binnen het geslacht Todiramphus. Ze zijn namelijk volledig aangepast om op tropische stranden en mangroves te leven. Ik heb met Joep Duijvestijn in 2023 Halmahera bezocht, waar we na langdurig zoeken uiteindelijk drie individuen vonden op één plek. In de Bismarck-archipel was het echter een ''trashbird''. We vonden ze namelijk bijna overal waar we aan de kust kwamen. Dit is wel echt zo'n soort waar je nooit verveeld van raakt, dus het was zeker fijn om ze opnieuw te zien.

Voor mensen die geïnteresseerd zijn in de logistieke uitdagingen van Nieuw Ierland, of wellicht zelf het eiland willen bezoeken, hebben wij onlangs ook een trip report op cloudbirders geupload.

Deze vogels zijn extreem range-restricted, aangezien ze alleen maar in de noordelijke helft van New Ireland voorkomen. In het zuidelijke deel van het eiland wordt de soort vervangen door de eveneens range-restricted Forbes' Mannikin. Dat ze zo beperkt voorkomen betekent overigens niet dat ze zeldzaam zijn. We vonden de eerste ochtend meteen een groep van zo'n vijftig vogels op de landingsbaan van het vliegveld van Kavieng. Het was een leuke ochtend vogelen, waarbij we gevolgd werden door zo'n vijftien kinderen die het maar al te interessant vonden wat wij daar aan het doen waren. We konden wel genieten van de aanwezigheid van deze kids, aangezien het ons wat veiligheid (en gezelligheid) gaf. Er werd ons achteraf namelijk gezegd dat het niet zo slim was om zonder lokale begeleiding zo vroeg vogels te kijken. Onze driver vertelde ons namelijk dat er een aantal ''wannabe-gangster'' jongeren in Kavieng leefden.

In de twee uurtjes vogelen rondom het vliegveld vonden we ook een aantal nieuwe soorten voor het eiland: Oriental Pratincole (door ons vanaf dit moment, door een verkeerde uitspraak van Casper, grappend Pretinkel genoemd), (Australian) Tree Martin, en Oriental Cuckoo. Het is natuurlijk bizar om in zo'n korte tijd meerdere nieuwe soorten voor het eiland te vinden, en we vonden later nog twee: Olive-backed Oriole (wat waarschijnlijk wetenschappelijk zeer significant is, aangezien de overwinteringslocaties van de soort onbekend zijn) en White-winged Tern.

Deze soort is overigens meer bekend van een geïntroduceerde populatie op het Micronesische Pohnpei, waar meer dan de helft van de eBird-waarnemingen vandaan komen.

Voor mensen die geïnteresseerd zijn in de logistieke uitdagingen van Nieuw Ierland, of wellicht zelf het eiland willen bezoeken, hebben wij onlangs ook een trip report op cloudbirders geupload.

Het endemische uiltje van New Ireland. We hoorden deze op de tussenreisdag onderweg naar Taron. Namatanai is een van de grotere dorpen in New Ireland en ligt op 6 uur rijden van de hoofdstad Kavieng. We verbleven hier om de volgende ochtend door te rijden naar Muliama om met de boot naar Taron te gaan, omdat we in daglicht wilden arriveren. De avond hiervoor hoorden we drie beesten constant roepen maar het lukte ons maar niet om ze te zien. Toen we de volgende ochtend om drie uur 's nachts wakker werden, in een van de meest mug- en malariarijke, en minst luxueuze plekken waar we ooit overnacht hebben, hadden we meteen deze vogel in de warmtebeeldcamera. De locals hadden een leuke onomatopeische naam voor deze vogel; ''Kur-kur'', en vonden de forward facing eyes de meest opvallende eigenschap. Na erg ons best gedaan te hebben voor deze vogel hoorden we ze vervolgens iedere nacht roepen boven onze tenten.

Uilen op New Ireland zijn interessant; zo is het een van de weinige plekken waar geen Tyto van bekend is, zelfs geen Eastern Grass Owl of Eastern Barn Owl, terwijl Manus, Bougainville en New Britain (de omliggende eilanden) allemaal een endemische soort hebben. Wij vermoeden dat er een realistische kans bestaat dat New Ireland nog een onontdekte kerkuil verbergt. De gigantische Tyto van Manus is overigens al zeventig jaar ''lost'', dus misschien is er een Dutch Birder die zich geïnspireerd voelt om die te gaan zoeken. Deze boobook heeft ook een ondersoort superior op New Hannover, wat eveneens een verdwenen taxon is. Dit taxon is aanzienlijk groter en heeft kans gepromoveerd te worden tot een soort. Helaas is er al een decennium een stammenoorlog gaande op New Hannover, waar men nog met speren en pijl-en-boog vecht, wat ook de reden is dat wij dit eiland niet bezocht hebben. Wij wisten dat niet van te voren, aangezien nieuws uit de regio bijna niet voorhanden, maar onze geweldige gids en skipper Abraham kon ons dit vertellen, omdat hij recent het eiland, met een vogelaar uit Chicago, had bezocht.

Voor mensen die geïnteresseerd zijn in de logistieke uitdagingen van Nieuw Ierland, of wellicht zelf het eiland willen bezoeken, hebben wij onlangs ook een trip report op cloudbirders geupload.

Sommigen van jullie zullen ons blog al gelezen hebben over het herontdekken van drie ''Lost Species'' in Papoea-Nieuw-Guinea. Deze lory was één van die drie soorten. Dit individu was één van een paartje dat we op de eerste volle ochtend op de berg luidkeels hoorden roepen (misschien is fluiten een beter woord). We hadden de vorige dag ook al enkele groepjes gezien, wat natuurlijk opmerkelijk is voor een ''lost'' bird. We hadden geluk dat dit beest goed wilde meewerken door onderin de canopy te foerageren. Helaas moesten we deze berg de volgende dag alweer verlaten, omdat Danny ziek was geworden. Toen hij terugkeerde naar het kamp hoorde hij van John, een van onze dragers, dat een paar van de jongere gasten die mee de berg op waren kwade plannetjes aan het smeden waren. Wij voelden ons niet meer veilig en hebben dus de keuze gemaakt dit dorp te verlaten. In totaal hebben we in zeventien vogeldagen 56(!) White-naped Lories gezien, wat natuurlijk een bizarre telling is voor een soort die sinds 2008 vermist was.

Natuurlijk is de grootste uitdaging voor deze soorten niet het vinden van de soorten, maar juist het bereiken van de juiste habitats en de logistieke en politieke kant van Papoea-Nieuw-Guinea. Binnen PNG is Nieuw Ierland dan ook een van de meest afgelegen delen en is qua dienstverlening (denk aan ziekenhuizen, scholen etc.) het laagst in rang van alle provincies van het land. Sinds onze herontdekking heeft de enige lokale vogelaar van het eiland, Winston Poh, ook alweer een waarneming gedaan van deze soort, wat hoopvol is voor vogelaars die in de toekomst deze contreien willen bezoeken (Ornis heeft al plannen gemaakt). Voor mensen die geïnteresseerd zijn in de logistieke uitdagingen van Nieuw Ierland, of wellicht zelf het eiland willen bezoeken, hebben wij onlangs ook een trip report op cloudbirders geupload.

Jatun Sacha schijnt een wereldberoemd veldstation voor biologen en andere onderzoekers te zijn. Toen ik er echter aankwam, was er geen persoon te bekennen, alle faciliteiten waren in vervallen staat en het volledige archief lag verspreid over het terrein.

Gelukkig is het reservaat zelf nog in een prachtige staat met veel intact bos en soorten die normaal gevoelig zijn voor overbejaging. Na de welbekende en eeuwig durende middagdip in deze hoek van de wereld liep ik langs een kleine beek in primair "terra firme" bos, zomaar tegen deze vogel aan.

Na een tijdje bleken het twee vogels te zijn, vermoedelijk mannetjes.
Ze jaagden voortdurend achter elkaar aan. Tussen de achtevolgingen door werd er gebruikgemaakt van dezelfde stok of Heleconia-bladsteel en werd er hevig met de staart gepompt. Alleen tijdens de achtervolgingen riepen de vogels met een geluid dat mij sterk aan dat van de Gierzwaluw deed denken.

Een algemene Tyrannulet die ik veel tegenkwam in struikgewas en andere vegetatietypen in het hoogland van Ecuador (Polylepis, elfin forest en tuinen/hagen). Vaak luid roepend in (famillie?) groepjes, en een vaste soort in mixed feeding flocks, met soorten als Blue-backed Conebill, White-banded Tyrannulet en Superciliaried Hemispingus. Reageerde altijd fanatiek op pishing, in tegenstelling tot andere flycatchers.

Waarschijnlijk een mannelijke vogel door de algehele rossige tot bruine bovendelen.

Met mijn voorliefde voor boomklevers, toch maar eens besloten om tijdens mijn recentste bezoek aan China, een ritje naar Peking te ondernemen. De botanische tuin leek een plaats waar ze geregeld gezien worden en eenmaal een goede plaats met naaldbomen gevonden te hebben waren ze vrij gemakkelijk en liet een vijftal vogels zich prachtig bekijken.

Eentje die ik al langer wilde zien, en samen met Sulawesi en Moluccan (Obi) toch bij de drie ‘lastigere’ van de woodcocks zou ik denken. Het bizarre ‘niezen’ en de daarop volgende baltsvlucht wist ik helaas niet succesvol af te platen maar werd wel mooi waargenomen.

Barba Azul (https://armoniabolivia.org/protecting-the-beni-savanna.../) is een geweldige plek, beroemd om de bescherming van de endemische en ernstig bedreigde Blue-throated Macaw. Mij is verteld dat de populatie gelukkig stijgende is en nu zo'n 600 vogels telt voor geheel Bolivia. Voor zover ik weet, telt de populatie in Barba Azul momenteel zo'n 80 exemplaren.

Het is een hele onderneming om bij natuurreservaat Barba Azul te komen; het is alleen bereikbaar via een autorit van acht uur vanuit Trinidad of met een klein Cessna-vliegtuigje. Ik koos voor dat laatste, wat me prachtige uitzichten over het leefgebied en een spannende start en landing opleverde.

Het is een fantastische plek voor vogels met mooie soorten als Ash-throated Crake, Sharp-tailed Tyrant, White-rumped Monjita, White-rumped Tanager, Orange-backed Troupial, White-headed Marsh Tyrant en Cock-tailed Tyrant. Ook voor mammals is het top zoals de Tamandua, Giant Anteater, Maned Wolf (had deze eind middag vandaag) en de Puma (vanochtend met een thermal om 05:30).

Diverse afbeeldingen en video's op de gallery section op de website; Wild Cat Big Year

Op dit moment op 21 Wildcat species for the year en 25 in life. Morgen nog de Jaguarundi hier proberen, daarna voor de Pantanal Cat naar de omgeving rond Trinidad en de Margay (waanzinnig lastig) in Amboro. Daarna naar Mirador el Roble in Columbia voor hopelijk de Northern Oncilla.

In Bolivia gaan we namens My Big Cat Year een donatie doen aan Armonia Bolivia, Bolivia's leading bird conservation organization. Zie de website met de projecten en organisaties die we dit jaar al hebben kunnen ondersteunen; Wild Cat Big Year

De Wenkbrauwmotmot is niet moeilijk te vinden, maar zit vaak verscholen en is meestal solitair.

Salvadori's Pheasant, een Sumatra-endeem, werkte een stuk minder mee dan de cochoa. Vijf dagen op Mount Kerinci en pas op de allerlaatste namiddag liep ik tegen dit gezinnentje aan, rustig foeragerend op het pad, zoals het hoort. Niet zo mooi als andere Lophura fazanten, maar ook zeker niet lelijk.

Dit fantastisch fraaie duifje is alleen in de bergen van Sumatra, Java en Bali te vinden. In een ver verleden, op Java, had ik ze niet echt mooi gezien. Dat kwam op Mount Kerinci helemaal goed. Dit paartje was heel stiekem besjes aan het snoepen vlak boven het pad; je zou er zo langs lopen. Ik haat fotograferen, maar hiervoor heb ik even een camera geleend.

Vijf dagen had ik uitgetrokken voor Mount Kerinci om te zoeken naar mijn most wanted Sumatran Cochoa. Niet de gemakkelijkste soort die regelmatig gemist wordt (of alleen door Remco?). En natuurlijk geschiedde het dat ik bij de eerste ochtend proberen al tegen een fruitboom aanliep die door een cochoafamilie bezocht werd. Omdat de meeste andere targets ook snel sneuvelden nog maar eens een ochtend en middag naar deze beesten gekeken en met een simpele camera zelfs wat foto's gemaakt. Links een beetje een rommelig mannetje (door mijzelf), in het midden een vrouwtje (door Asep) en rechts een juveniel (door Berto van Birdingnesia). Ze vraten rode vruchten ter grootte van een druif die in het geheel werden doorgeslikt'; dat paste maar krap aan. Ze zaten dan nog wel eens open en bloot, maar het zijn verder echt meesterlijke sneaks. Lange tijd zaten ze muisstil, diep weggestopt in een boomkroon. Soms doken ze ook op een vrucht om er vervolgens meteen weer diep mee de vegetatie in te schieten om 'm daar uit het zicht op te peuzelen. Flinke, solide, langgerekte, donkere beesten. Soms vlogen ze vlak onderlangs en waren dan fantastisch te zien met hun neonblauwe kleuren. Een juveniel landde op een gegeven moment op slechts iets van vijf meter afstand op ooghoogte. Wat zijn ze in Handbook of the Birds of the World vreselijk lelijk getekend trouwens,dat getuigt niet van respect voor zulke topvogels.

De Kalij Pheasant is geen zeldzame soort maar wel vaak lastig om te zien. De soort kent diverse ondersoorten waaronder L.l.lineata en L.l.crawfurdi, welke voorheen als ondersoort van de Silver Pheasant werden beschouwd. L.l.crawfurdi heeft rode poten en komt voor in het Thaise schiereiland en aangrenzende gebieden in Tenasserim, Myanmar. L.l.lineata heeft grijze poten en komt ten noorden van L.l.lineata voor. In Kaeng Krachan zijn beide ondersoorten te zien en ik heb ze zelfs regelmatig samen zien foerageren. Dat beide ondersoorten met elkaar hybridiseren is plausible maar wetenschappelijk niet aangetoond. Er zijn wel intermediaire vogel gezien en gefotografeerd.
Op de foto zijn beide taxa te zien. De vogel met de rode poten heeft in werkelijkheid wat donkerdere bovendelen maar in deze foto zijn die lichter uitgevallen. Naast de pootkleur zijn er ook verschillen in de grote dekveren en het wit in de nek.

White Browed Tit-Warbler in de buurt van Zhidoi, in de typische habitat met veel struiken. In dezelfde habitat ook de Tickels Leaf Warbler en de Rufous breasted accentor.

In het kader van My Big Cat Year hebben we een kleine 3 weken afgesloten in China, met name het Tibetaanse Plateau in de Qinghai Regio. Bird higlights voor mij; Wallcreeper, Tibetan Snowcock, Himalayan Snowcock, White-browed Tit-Warbler, Tibetan Partridge, Prezwalski Partridge, Saker Falcon, Black-necked Crane, Tibetan Bunting, Ibisbill, Giant Laughingtrush, Sliver-eared Pheasant, Bleu-eared Pheasant, Blood Pheasant

Focus ligt tijdens de trip op mammals, met voor mij de highlights; Pallas's Cat, Eurasian Lynx, Snow Leopard, Chinese Mountain Cat, Mainland Leopard Cat, Tibetan Wolf, Tibetan Fox, Red Fox, Tibetan Blue Bear, Altai Mountain Weasel, Tibetan Gazelle, Goitered Gazelle, Tibetan Antilope, White-Lipped Deer, Sichuan Deer, Siberian Roe Deer, Alpine Musk Deer, White Maned Serow, Sika Deer, Asian Badger.

Ook fijn dat we namens My Big Cat Year een donatie hebben kunnen doen aan het Snow Leopard Trust; https://snowleopard.org/ Tot op heden hebben we 8 projecten en/of organisaties kunnen ondersteunen, in ieder bezocht land een.

Maar liefst 4 nieuwe Wildcat species voor My Big Cat Year, top. Op dit moment op 18 Wildcat species for the year en 24 in life. Zie hier de al geobserveerde species; Wild Cat Big Year

Nu naar Bolivia.

Stond hoog op mijn verlanglijstje tijdens onze vakantie in Zuid-Afrika.

Aanvankelijk samen foeragerend met een Euraziatische Wulp

Met 6 gevallen in de UK en ook meerdere in IJsland, is het niet ondenkbaar dat we deze ooit ook eens gaan krijgen...

Dezelfde vogel (?) was in de avond aan het jagen langs de weg in de buurt van de accommodatie

Deze endeem van New Britain was een tijd lang 'kwijt' maar is sinds 2013 redelijk te doen in New Britain. Tijdens een FAM trip in oktober 2024 kregen we gelegenheid om enkele plekken in Papoea Nieuw-Guinea te verkennen, waaronder ook New Britain. Deze vogel was aan het roesten naast de accommodatie in enkele oude bomen en konden we geweldig bekijken. Wat een soort!

Zie ook https://datazone.birdlife.org/species/factsheet/golden-masked-owl-tyto-aurantia

Valley of the Cats is recent afgesloten, echter Gouli Nature Reserve is een prima alternatief. Zijn hier 4 dagen geweest en iedere dag de Himalayan Snowcock meerdere keren goed kunnen waarnemen, ook hebben we de Tibetan Snowcock paar keer waargenomen. Diverse afbeeldingen en video's op de gallery section op de website; Wild Cat Big Year

In het kader van My Big Cat Year op dit moment bezig met een kleine 3 weken China, met name het Tibetaanse Plateau in de Qinghai Regio. Bird higlights tot op heden; Wallcreeper, Tibetan Snowcock, Himalayan Snowcock, White-browed Tit-Warbler, Tibetan Partridge, Prezwalski Partridge, Saker Falcon, Black-necked Crane, Tibetan Bunting, Pine Bunting.

Focus ligt tijdens de trip op mammals, met voor mij de highlights; Pallas's Cat, Eurasian Lynx, Snow Leopard, Himalyan Wolf, Tibetan Fox, Red Fox, Tibetan Blue Bear, Altai Mountain Weasel, Tibetan Gazelle, Mongolian Gazelle, Tibetan Antilope, White-Lipped Deer, Sichuan Deer.

Op dit moment op 16 Wildcat species for the year en 22 in life. De komende week moet ook de Chinese Mountain Cat nog lukken en wie weet de Mainland Leopard Cat. Daarna naar Bolivia.

Deze soort staat op de WP lijst vanwege één geval in Jemen in juli 2004. Er is ook een waarneming in april 2014 bij de Mekka Waste Water Treatment (Saoed-Arabië), maar die zie ik niet meer terug op ebird.

Het is een algemene soort in een brede zone van Senegal tot Ethiopië en Kenya en komt voor in savanne en acacia open bos.

(deze WP soort stond nog niet met een foto in de galerij)

Deze (Northern) Anteater Chat - beter bekend als de Bruine Miertapuit - komt voor in de Sahel regio, alsook op de hoogland graslanden in oostelijk Afrika. De soort staat op de (kleine) WP lijst wegens één geval in 1954 in het noorden van Tjaad, dat bij de kleine WP (BWP) binnen de grenzen valt. In zuidelijk Afrika komt de tegenhanger voor, de Southern Anteater Chat.

De foto is genomen op het oude vliegveld van Richard Toll, een middelgrote stad in het noorden van Senegal. De stad is vernoemd naar de Franse botanicus Jean Michel Richard, die hier een botanische tuin aanlegde in de 19e eeuw. In de lokale Pulaar taal betekent 'toll' tuin.

De Klaas's Cuckoo komt in de WP alleen voor als zomergast in zuidwest Saoedi-Arabië en zuidwest Jemen, waar het broedt in kleine aantallen (enkele honderden is de schatting). Buiten deze twee landen zijn er geen gevallen in de WP vastgesteld. De soort is een algemene, maar onopvallende soort die voorkomt van Senegal tot Jemen en Zuid-Afrika.

(deze WP soort stond nog niet met een foto in de galerij)

De Roodkruinscharrelaar staat op de WP lijst vanwege een enkel geval in 1954 in het toenmalige Zuid-Jemen. De nominaat komt voor van Senegal tot Tanzania. Het zuidelijke taxon is meer paars gekleurd op kop en onderdelen en komt voor van Congo tot Zuid-Afrika.

(deze WP soort stond nog niet met een foto in de galerij)

Deze soort is een recente toevoeging aan de (grote) WP lijst, met het eerste geval in onze regio in Algerije van 19-29 oktober 2023, toen drie exemplaren werden gezien. Artikel in DB. De soort stond al op de (kleine) WP lijst door broedgevallen in Tjaad in 1953. De soort komt voor in droog acacia bos van Senegal tot Kenya.

Deze soort stond nog niet in de galerij.

Wat doe je als Belg in maart? Ruigpootuilen zoeken natuurlijk! Na een uurtje owlen langs de Providencia Road, hoog in de Costa Ricaanse Bergen, hadden we zijn Midden-Amerikaanse broertje ineens in de thermal.

Afgelopen maart samen met Wout De Rouck en Michael Vandeput volledig zelfstandig Costa Rica leeggevogeld.

Dit jaar werkten de Rufous-vented Ground-Cuckoos gelukkig bijzonder goed mee! Meteen op de eerste ochtend van de reis stond deze rammer op het menu. Een exemplaar liet zich minutenlang prachtig bekijken langs de kant van de weg en stak als kers op de taart vlak voor onze neus de weg over.

Afgelopen winter samen met Wout De Rouck en Michael Vandeput volledig zelfstandig bijna een maand door Zuidoost-Brazilië getrokken. De focus lag op de vele endemen van het Atlantisch regenwoud, van São Paulo tot Linhares.

Deze lastige rakker was zonder twijfel een van de hoogtepunten van de reis. Voor zover wij wisten, was dit deze winter de enige gekende stake-out. Horen was eenvoudig, maar daarna duurde het nog zo'n 45 minuten voor we hem eindelijk te zien kregen. Wat een ontlading!

Zuidoost-Brazilië is trouwens een absolute aanrader om zelfstandig te bereizen: relatief weinig geregel, relatief veilig, enorm veel vogels en natuurlijk een indrukwekkend aantal endemen. Voor ons een heerlijke introductie tot Zuid-Amerika!

Deze soort kan erg lastig zijn in Sri Lanka, maar we hebben deze toch een 3-tal keren kunnen waarnemen, in Kitulgala, Sigiriya (tijdens een night drive met de Thermal) en in Wilpattu NP. Licht was matig dus foto niet geweldig maar heb het e.e..a. ook kunnen filmen en dat staat op de Gallery section op de site; Wild Cat Big Year

In het kader van My Big Cat Year, een 14-daagse trip in Sri Lanka afgesloten. Mbt de Bird higlights, Sri Lanka Grey Hornbill, Malabar Pied Hornbill, Indian Scops Owl, Spot-bellied Eagle Owl, Black-backed Dwarf-Kingfisher, Malabar Trogon, Southern Hill Myna, foto's en video's in de gallery; Wild Cat Big Year

Focus lag tijdens de trip op night drives en mammals, met voor mij de highlights; Fishing Cat, Sloth Bear, Leopard, Jungle Cat, Golden Palm Civet, Eurasian Otter, Purple-faced Langur, Toque Macaque, Gray Slender Loris, Red Slender Loris, Indian Crested Porcupine, Small Indian Civet. Fishing Cat was nieuw voor me dus prima!

Met in Nederland opvallend veel ringvangsten en maar een enkele zichtwaarneming van de 13 gevallen, is het opvallend hoe makkelijk deze soort te zien is in Mongolië. Daar laat deze soort zich open en bloot zien, zelfs gewoon op "grasveldjes". Ik zou zeggen: "laten we ervoor gaan dit najaar ".

De beste maand voor deze soort in West Europa is waarschijnlijk voorbij, maar ook in Juli en zelfs augustus is er nog kans. Inmiddels minimaal 27 gevallen in de WP waaronder 3 in Denemarken en 2 in Duitsland en nog maar 1 in Nederland. Dus het wordt wel weer eens tijd.

Lijkt nu jaarlijks wel te doen in de bossen van Mongolië in tegenstelling tot een aantal jaar terug toen de soort nog lastig was. Dit jaar weer verschillende koppels in relatief beperkt stukje bos gevonden.

Ik ben tot nu toe één collega tegengekomen die niet met "hè, wat?" reageerde als ik zei dat ik naar São Tomé & Príncipe ging. Dat zal bij vogelaars hopelijk wat minder vaak voorkomen, maar vooruit: het zijn twee eilanden in de Golf van Guinea, vol endemen, die onderdeel zijn van een keten van vulkanen die van Mount Cameroon via Bioko naar Annobón loopt. De laatste twee eilanden zijn onderdeel van het lastig te bereizen Equatoriaal-Guinea.

Op Mount Cameroon, Bioko, Príncipe en São Tomé leven steeds één kleine, normaal-uitziende en een grote, afwijkend gekleurde brilvogel naast elkaar. Die afwijkende soorten werden vroeger in het genus Speirops geplaatst en zijn meestal donker, behalve op Príncipe, waar hij wit is. De "normale" brilvogels zijn relatief zeldzaam op Príncipe en São Tomé, maar de afwijkend gekleurde soorten vind je haast overal. Grappig genoeg lijken dit steeds de meest recent gevestigde soorten te zijn, die blijkbaar als reactie op de al aanwezige brilvogels een razendsnelle evolutie ondergingen. Op het kleine Annobón leeft maar één brilvogel, waarvan de grootte precies tussen die van de soortenparen op de overige eilanden ligt.

Toen ik in het vliegtuig terug naar huis aan mijn reisgenoot over de endemen praatte en vertelde dat volgens mij het laatste woord over de brilvogels nog niet gesproken was, kon de man aan de andere kant van het gangpad zich niet langer stilhouden. Ik had het volgens Martim Melo, de auteur en dé autoriteit voor de avifauna van de Golf van Guinea, allemaal goed uitgelegd!

Voor de geïnteresseerden is er een boek van 700 pagina's over deze regio gratis verkrijgbaar: Biodiversity of the Gulf of Guinea Oceanic Islands: Science and Conservation | Springer Nature Link

1 van de 4 die we zagen op Nightingale island. Deze werkte wel prettig mee.

De Cachar Wedge-billed Babbler heeft een klein verspreidingsgebied in het uiterste oosten van India en het noordelijkste puntje van Myanmar. In de Mishmi Hills is hij redelijk makkelijk te doen. Zijn zustersoort, de Sikkim Wedge-billed Babbler, komt voor in het grensgebied van India en Bhutan. In Eaglenest is deze soort (lastig) te doen. De vogelaars / fotografen druk, die hier stukken hoger ligt dan in de Mishmi Hills zal hier mede debet aan zijn.

Best prima te horen eenmaal in primair bos, maar zien was andere koek. Gelukkig leven we in de tijd van thermals.

Toch wel een van de beste bijeneters van Afrika... Een gigantisch ding!