WP-soorten

De woestijnmus komt versnipperd voor in de de Sahara. Op vakantie naar Mauritanië, Tsjaad, Soedan, Mali, Libië of Algerije? Ik dacht het niet... Wellicht Tunesië, maar beter Marokko en de Westelijke Sahara.

Ik las ergens van tevoren dat de soort wat lastiger was geworden rond Merzouga. Een recente waarneming bracht ons naar een omheinde hotel/camping. Het personeel wist wel te vertellen dat de Desert Sparrows op hun terrein gevonden konden worden, Ietwat skeptisch bleef ik wel, want meerdere House Sparrows (huismus) vlogen ook rond het gebouw. Wisten ze wel het verschil tussen de twee soorten? We besloten voor die avond in ieder geval aldaar alvast een kamer te boeken. Zo waren we al dichtbij de plek van waar onze 4wd excursie ging vertrekken. We reden vervolgens naar het campinggedeelte. Nadat we zonder het gewenste resultaat een klein rondje hadden gereden parkeerden we de auto even in de schaduw. Wellicht was rondwandelen meer kansrijk. Eén van de mensen van de balie kwamen even in het Frans vertellen dat we niet op de juiste plek waren. Meer naar achteren, nabij wat palmbomen, zo vertaalde Marc. Daar aangekomen zagen we in ieder geval geen Desert Sparrow. Achter die palmbomen lagen de glooiende zandheuvels waardoor Merzouga ook zo populair is bij reguliere toeristen. Ik liep wat over die heuvels, en Marc liep naar een klein afgezonderd tentenkampje voor het personeel met wat palmbomen.

“Ik heb ze!”, riep Marc enthousiast. Het mulle zand deed mij niet al te snel in zijn richting bewegen, maar daar aangekomen zag ik een mannetje en een vrouwtje rond een tafeltje hangen. YES, BINNEN!

Ons doel die avond was het bereiken van ons hotel in Marrakesh, op vier uur rijden naar het zuiden toe. Een welverdiende nachtrust later stonden we al vroeg op. Cultuur snuiven in Marrakesh? Niets van dat alles! We moesten namelijk op zoek naar een vogel die alleen ten noorden van het Atlasgebergte in vooral Marokko, maar ook in Algerije en Tunesië is te vinden. Nu zijn die laatste twee plekken sowieso geen vogelbestemmingen. Sterker nog, Algerije kom je met een verrekijker niet eens in!

Een stadspark vlakbij ons hotel, we hadden onze slaapplek expres daar in de buurt geboekt, bood de beste kansen de soort te vinden. We reden dus met goede moed in de richting van het park. Een grote lege parkeerplaats deed ons naar een muur aankijken. Achter die muur lag het park. Nu nog een ingang vinden. Die vonden we al snel. Echter, de lange arm der wet gooide roet in het eten. Nee, dat was de ingang voor het personeel. We moesten omrijden. Een beetje flauw van die meneer. We hoorden echter al wat eksters roepen, wat dus betekende dat die gewilde Maghreb Magpie in de buurt was! Een korte wandeling langs de muur van het park leverde een groep van deze fraaie eksters op. Verschil moet er wezen, en het verschil tussen deze eksters en die van Europa is onder andere een kleinere witte vleugelvlek. Het mooiste verschil is echter de blauwe washuid rond het oog! De eerste lifer van de reis was binnen!

Het was tijd om naar het Atlasgebergte te rijden. Een alleen in noordwest Afrika voorkomende specht zat vol verwachting op ons te wachten! Nu ja, dat was wat overdreven. Ik had in ieder geval een rits GPS verzameld om de kansen de soort te vinden te verhogen. Rijdend in Marrakesh zagen we nog enkele keren Maghreb Magpie, maar gedurende de rest van de reis kwamen we de soort niet meer tegen! De keuze de ochtend in de stad door te brengen had zich dus uitbetaald.

Hoewel we de meeste uilen na zonsondergang zagen vliegen, baltsen en jagen, vonden we er ook eentje die rond zonsopkomst nog aan het jagen was - hier even neergestreken temidden van de oorzaak van z'n habitatverlies.

Ik checkte mijn GPS punten van deze zeer gewilde leeuwerik. Ik herinnerde mij de woorden, bij een foto op internet, dat het wel fijn was dat die foto was genomen buiten een vuilnisbelt. Nou mij interesseerde het geen bal waar ik de vogel zag, als het maar in zijn verspreidingsgebied lag. Of als het een dwaalgast betreft natuurlijk. En wat bleek inderdaad, die GPS punten leidde ons naar de plaatselijke vuilnisbelt. In de woestijn is de dichtheid vogels bij een vuilnisbelt hoger dan de omliggende woestijn, zo kwam ik te Koeweit in de kerstvakantie al achter.

De vuilnisbelt zag er niet uit als je misschien zou verwachten. De rommel was verspreid over een grote vlakte, zonder heuvels vuilnis maar geconcentreerd rond dampende kuilen rotzooi. Steenuil en woestijnvink bleken ook rond de vuilnisbelt te hangen. TRUMPeter Finch, wat zielig voor zo een vogeltje die naam te moeten dragen…

Vol verwachting reed ik langzaam tussen de vuilnisbelt, toen plots links van de auto twee ietwat forse leeuweriken mij direct deed beseffen dat we beet hadden. “Dat is ‘em!” riep ik uit! Wellicht deed ik dat door mijn enthousiasme wat te luid, want de twee diksnavelleeuwerik, één van de hoofdprijzen van ons bezoek aan Marokko, vlogen er vandoor. Ze waren met de verrekijker nog lang te volgen, maar we verloren ze helaas toch uit beeld.

We reden nog in de richting van de vogels, waarop we nog twee exemplaren te laat opmerkten. Want die vlogen ook een flink eind er vandoor! Het was in ieder geval duidelijk, de vogels waren in de buurt!

We reden na minutenlang rondrijden weer terug naar de vuilnisbelt. Of de eerste vogels waren weer terug, of het waren andere exemplaren, maar nu bemerkten we de diksnavelleeuwerik op tijd op, waardoor we de soort gelukkig ook op de foto konden zetten. Wat een snavel!

Tezamen met Marc Bozon in verband met zijn Big Cat Year gingen we in februari naar de Westelijke Sahara om te proberen Sand Cat te vinden.

Een deel van onze reis werd ook in Marokko doorgebracht. Tijd om vele Noord-Afrikaanse soorten te zoeken die mij al jaren in de ANWB vogelgids aanstaarden!

Toen we het Atlasgebergte inreden bleek die al stijgend al vrij rap boomarm te zijn. Nou, dat deed het zoeken naar deze specht wellicht iets makkelijker dan voorheen door mij gedacht. De eerste GPS, nabij een stel bomen in de verder wat boomloze omgeving leverde al direct prijs op.

Fraai!

In 2014-15 was ik een jaar aan het rondreizen in Australië, Nieuw-Zeeland en Nieuw-Caledonië. Het was de tijd dat er in Nederland onder andere oosterse vorkstaartplevier en Afrikaanse grasmus werden gemeld. Sindsdien altijd in het achterhoofd gehangen van "die wil ik nu wel extra graag zien".

Oosterse vorkstaartplevier lukte in de kerstvakantie op de Andamanen, en met de 4WD van een lokale gids konden we deze soort ook eindelijk op mijn levenslijst zetten!

Tijdens onze 'troostreis' naar Marokko (Oman moesten we helaas even laten wachten vanwege de onrust in de regio) vonden we een aantal frankolijnen, waarvan er eentje erg relaxed was.

In het kader van My Big Cat Year tezamen met Pieter de Groot een 10-daagse trip gemaakt naar Marokko en de Westelijke Sahara. Op de weg naar Aousserd, niet ver van het dorp op een bekende plek bij een waterplek bij een aantal gebouwen. Mannetje Sudan Golden Sparrow en een paar vrouwtjes, naast vele Desert Sparrows.

Mammal highlights waren de Fennec Fox, Rüppell's Fox, African Wild Cat, Barbary Macaque, Desert Hedgehog, Jerboas, Gerbils, Cape Hare, Barbary Ground Squirrel. Bird highlights Golden Nightjar, Sudan Golden Sparrow, Thick-billed Lark, Dunn's Lark, Desert Sparrow, Levaillant's Woodpecker, Crimson-winged Finch, Lanner Falcon, Pharaoh Eagle-Owl, Cricket Longtail, Tristram's Warbler, African Desert Warbler.

Voor een volledig verslag van dit avontuur, zie mybigcatyear.com/journal/5f7bfa1e-991...

De Big Cat Year draait niet alleen om het spotten van wilde katachtigen. Het gaat ook om behoud van habitat en wildlife. Het streven is om in elk bezocht land een project/organisatie te steunen, vandaar de donatie aan Sahara Conservation Foundation

Mvg, Marc Bozon

Een van de zeldzaamste broedvogels van de Eifel en na drie jaren van afwezigheid heb ik er weer een gevonden!

Grijskopspecht (Picus canus), hier in de regio een zwaar achteruitgaande soort, maar ook in Belgie keldert de soort gigantisch.

Grappig detail is dat ik de soort ook in 2021 op 4 maart ontdekte. In 2022 was hij er ook weer en in de jaren daaropvolgend spoorloos....

Een van de zeldzaamste broedvogels van de Eifel en na drie jaren van afwezigheid heb ik er weer een gevonden!

Grijskopspecht (Picus canus), hier in de regio een zwaar achteruitgaande soort, maar ook in Belgie keldert de soort gigantisch.

Grappig detail is dat ik de soort ook in 2021 op 4 maart ontdekte. In 2022 was hij er ook weer en in de jaren daaropvolgend spoorloos....

Nu de raysut sewage dump is afgesloten en de beste plekjes bij de Oost Khawr zijn dichtgegroeid is het best lastig ralletjes te zien in Dhofar. Met wat geduld en geluk vindt je soms nog een geschikt plekje waar je ze fantastisch kan bewonderen.

Tijdens het aflezen van gekleurringde grutto's in de rijstvelden van Lissabon lande deze onverwachte kleine geelpoot vlak voor ons neus. Na enige minuten was hij er weer vandoor.....

(vogel is ingediend)

De grote blikvangers in Dhofar deze winter waren de Zwarte Reiger en de Bruinrugklauwier die ik beide kon bewonderen. Een andere bijzondere vogel is de Rosse Fluiteend die eind november 2024 op deze locatie is ontdekt. Ik vond hem terug wat best lastig was, omdat hij zich graag verstopte tussen de mangroven.

Barr al Hikman is de plaats om de Krabplevier te zien, met in de winter groepen van honderden exemplaren. De Krabplevier broedt ook in de regio. Sur Masirah is een plek waar enkele ouders met hun net vliegvlugge, luid bedelende jongen liepen.

Een van de drie zanglijsters die in het park/sewage dump van Hilf verbleven. Deze winter waren er veel zanglijster waarnemingen in Oman wat uitzonderlijk is. Dat geldt uit eigen observaties ook voor de blauwborst en het witborstwaterhoen waar er hier twee van waren. Ook zag ik bijna op alle geschikte plekken in Dhofar de kleine vliegenvanger. Hilf is een top vogel locatie. In het park tenminste 3 indische Koels, 10 tjiffen en 3 sib tjiffen die voortdurend aan het zingen waren. Mijn eerste waterral voor Oman liet zich bewonderen, Ook de stranden van Masirah zijn zeer de moeite waard met groepen tot 180 stuks reuzenzwartkopmeeuwen in prachtkleed . De ferry voer door een groep van 1200 grauwe franjepoten. Dus neem Masirah op in je reisplan.

Ayn Hamran is een toplocatie om te vogelen. Ook dit jaar was er voor mij veel te zien . In de bomen/struiken veel zangers zoals Sykes spotvogel, 3 struikrietzangers, oostelijke vale spotvogel en kleine vliegenvanger. De kale vlakte op weg naar Ayn Hamran is ook zeer de moeite waard. Grote groep kortteenleeuweriken met daarbij ook enkele indische en bleke rotsmussen. Tip: zoek naar een lekkende slang die de boeren gebruiken voor hun kamelen. Ga daar 's ochtends vroeg bij staan in je auto en alles uit de buurt komt drinken zoals de afgebeelde bleke rotsmus.

Op sommige picknicktafels niet moeilijk

Het was even zoeken, vaak op afstand, maar deze was nieuwsgierig

Tijdens een 14-daagse reis naar Oman met BirdingBreaks bezochten we Mirbat Park om de Bay-backed Shrike te zoeken die daar al de hele winter verbleef. Samen met de deelnemers en mede-reisleider Bram Ubels liep ik in de vroege ochtend door het prachtig onderhouden park, maar van de klauwier was geen spoor te bekennen.

Wel was het heerlijk vogelen: tientallen kwikstaarten en Boompiepers foerageerden op de besproeide grasvelden en in de hogere bomen werden Groene Bijeneters, een fulvescens Bastaardarend en twee Indische koëls wakker. Omdat we om 8:00 uur in de haven moesten zijn voor een pelagic met Hatem, verspreidden we ons om de kans op het vinden van de klauwier te vergroten.

Ineens zag ik achter in het park een ral-achtige vogel tussen de haagjes doorrennen. Was dat nou een Kwartelkoning? Bram en de deelnemers stonden snel bij me en samen zagen we de vogel opnieuw langs een haag rennen. Het werd al snel duidelijk dat dit geen gewone Kwartelkoning was en na het langsgaan van de opties moest dit wel een Afrikaanse kwartelkoning zijn, een soort die totaal niet op onze radar stond. Dat was wel te verklaren, want het bleek het eerste geval voor Oman!

We konden de vogel in totaal ongeveer twee minuten volgen voordat hij in een dichte haag verdween. Na de pelagic hebben we nog een tijd zonder resultaat gezocht (en voor de klauwier hadden we zelfs een derde bezoek nodig…).

Ook de rest van de reis was zeer geslaagd met 228 soorten. Vogelen in Oman gaat niet snel vervelen met dit soort verrassingen!

An immature female. The species is quite common in this locality and in other areas of Canary Islands Pine (Pinus canariensis) forests.

Eerder gaf ik al aandacht aan dit onbeschreven taxon in Saudi-Arabië. Vervolgens kwam dit prima, maar wat voorzichtige artikel in Dutch Birding. Hierbij in één sheet de verschillen met de Afrikaanse ondersoorten en het beperkte gebied waar dit zeldzame taxon voorkomt in het uiterste zuiden van Saudi-Arabië.

Afgelopen week verbleef ik met mijn gezin op Fuerteventura. Tijdens getimede middagritjes waarin onze oudste dochter haar slaapje deed, wisten we alle de klassieke woestijnspecialiteiten bij elkaar te sprokkelen. Hoogtepunt was een langdurig baltsende Westelijke Kraagtrap op een paar honderd meter afstand, absoluut een van mijn gaafste vogelwaarnemingen ooit binnen de WP. Maar ook de Zwartbuikzandhoenders, Renvogels, Kleine kortteenleeuweriken, Woestijnvinken, Aasgieren en natuurlijk de endemische Canarische Roodborsttapuit zijn zeer vermakelijk.

Afgelopen week verbleef ik met mijn gezin op Fuerteventura. Ik ben een sucker voor eilandspecialisme, dus wilde graag een keer de Canarische roodborsttapuit zien. Tot 2008 werd de populatie op max 1300 vogels geschat en stond hij als 'Endangered' te boeken. Na een nieuwe populatieschatting met behulp van GIS wordt de populatie nu geschat op zo'n 12.000 vogels en is de status bijgesteld naar Near Threatened. Bedreigingen zijn overbegrazing door vee, verstedelijking en verstoring door massatoerisme. Dit is eigenlijk een veel leuker plaatje, op de typische lavastenen muurtjes die je overal op het eiland tegenkomt.

Afgelopen week verbleef ik met mijn gezin op Fuerteventura. Ik ben een sucker voor eilandspecialisme, dus wilde graag een keer de Canarische roodborsttapuit zien. Tot 2008 werd de populatie op max 1300 vogels geschat en stond hij als 'Endangered' te boeken. Na een nieuwe populatieschatting met behulp van GIS wordt de populatie nu geschat op zo'n 12.000 vogels en is de status bijgesteld naar Near Threatened. Bedreigingen zijn overbegrazing door vee, verstedelijking en verstoring door massatoerisme. Hier kan je goed de opvallend lange snavel en extreem korte handpenprojectie zien, morfologische kenmerken die vaker terugkomen bij eilandendemen.

Afgelopen week verbleef ik met mijn gezin op Fuerteventura. Tijdens getimede middagritjes waarin onze oudste dochter haar slaapje deed, wisten we alle de klassieke woestijnspecialiteiten bij elkaar te sprokkelen. Hoogtepunt was een langdurig baltsende Westelijke Kraagtrap op een paar honderd meter afstand, absoluut een van mijn gaafste vogelwaarnemingen ooit binnen de WP. Maar ook de Zwartbuikzandhoenders, Renvogels, Kleine kortteenleeuweriken, Woestijnvinken, Aasgieren en natuurlijk de endemische Canarische Roodborsttapuit zijn zeer vermakelijk.

Afgelopen week verbleef ik met mijn gezin op Fuerteventura. Tijdens getimede middagritjes waarin onze oudste dochter haar slaapje deed, wisten we alle de klassieke woestijnspecialiteiten bij elkaar te sprokkelen. Hoogtepunt was een langdurig baltsende Westelijke Kraagtrap op een paar honderd meter afstand, absoluut een van mijn gaafste vogelwaarnemingen ooit binnen de WP. Maar ook de Zwartbuikzandhoenders, Renvogels, Woestijnvinken, Aasgieren en natuurlijk de endemische Canarische Roodborsttapuit zijn zeer vermakelijk.

Een van de hoogtepunten van de pelagic in Oman. Soms ver weg, soms dichtbij.

An irregular and scarce wintering species in the Canary archipelago, present mostly in the eastern and central islands.

Op 13 november 1872 om 07:35 uur ’s ochtends werd door Claude Monet Impression, soleil levant gemaakt dat wordt gezien wordt als het eerste schilderij van de stroming Impressionisme. Dat was in Le Havre, niet ver van de locatie van deze Bandijsvogel. Ik snap sinds gisteren beter waarom juist hier en waarom in de ochtend.

Worstelend met het ochtendlicht en de nog aanwezige mist was het mij gisteren snel duidelijk dat er zo vroeg geen fatsoenlijke plaatjes gemaakt gingen worden. Het gevolg was dan dat er dan maar wat wordt aange-Claude.

Deze vogel was overigens erg succesvol en ving drie kleine visjes binnen het kwartier. Hij ging er dan steeds vandoor naar een struik in de achtergrond om even uit te buiken. Bij een misser hetzelfde pad, alleen dan luid kekkerend en scheldend over zijn eigen falen. Na een half uurtje hield hij het voor gezien en verdween hij definitief naar achteren.

Eerste voor Frankrijk. Ze zijn niet vaak te bewonderen in Europa. Wel in de WP want ze laten zich bijna jaarlijks zien op de Azoren.

Een clubje van 40 blauwe eksters kwamen in de ochtend even drinken

Vanuit en schuilhut voor Pardellynx kwamen er soms ook wat leuke 'bijvangsten' voorbij, waaronder een paartje Iberische groene spechten. Met het ochtendlicht maakte dat extra speciaal. De lynx werd na 9 uur en 53 minuten in de hut gezeten te hebben kortstondig waargenomen.......

De Waterhaan komt wijdverspreid voor in Azië, van Pakistan tot Korea en Indonesië. Deze soort was een aantal jaren niet meer gezien in Oman, dus deze twitchbare vogel was fijn. In hetzelfde gebied zagen we ook de derde Zwarte Reiger voor Oman, een Malachietijsvogel (een zeldzame wintergast in Oman) en een juveniele Chinese Woudaap. Over zee zagen we hier honderden Arabische Aalscholvers en sterns met acht Noddy's en twee Bruine Genten foerageren. In de kloof verderop in de bergen zit een paartje Palestijnse Bosuilen. Zowaar geen slechte plek :)

Foto niet van mij maar van Henk Alards. Op deze plek. Er zit ook minimaal een gewone Oeverloper.

Deze Zuid-Aziatische soort was van 19 tot en met tenminste 29 november aanwezig in een klein oase gehucht in centraal-Oman. Inmiddels aanvaard als het 6e geval voor Oman. Vijf dagen na de ontdekking werd de vogel herontdekt door Kris De Rouck en Raymond De Smet. Erg prettig was het dat dit gebeurde, net op het moment dat ik hier langs reed. Duidelijk kleiner van formaat dan de in overvloed aanwezige Turkse Tortels.

De Streak-throated Swallow is een onregelmatige wintergast in Oman, met 0-3 gevallen per jaar. De laatste jaren zit en vaak eentje in exact hetzelfde hoekje van Al Qurum Natural Park, een park in de hoofdstad Muscat.

Dat ik deze gemist heb in 2022 is niet zo gek. Het is een lastige. Deze werkte echter goed mee op de bekende locatie van de Woestijnoehoe.

Hier in de buurt ook een paartje Lannervalk. De andere twee inhalers voor mij waren de Levaillant's Specht (eigenlijk niet zo moeilijk) en de Diksnavelleeuwerik, waarvan er een tiental zaten op de Tagdilt track in de buurt van een kleine dump. Deze kan anders wel lastig zijn door zijn nomadische bestaan.

In 2022 m’n eerste vogelreis gemaakt naar Marokko. Veel nieuwe soorten en prachtige landschappen. Na verloop van tijd merk je echter dat er ook nog wel wat soorten zijn gemist en dus werd het tijd voor een eerste inhaaltrip. Een paar dagen vogelen in de Atlas en de 5 missende soorten zouden moeten lukken. Het zijn er vier geworden waarvan deze de meest algemene is. Lang niet zo algemeen als bij ons en misschien heeft dat te maken met het afnemende naaldareaal. Veel dode naaldbomen door droogte.

Kenmerken zijn de pastelgroene mantel, volledig grijze kop (ook de zijden) en een lichtroze onderzijde. Hij ging er eens mooi voor zitten.

An extremely tame individual.

Nog een foto van de Zwarte Reiger die Eduard en ik zagen in Oman, hier met het karakteristieke "parapluutje" dat ie doet tijdens het foerageren

Ze komen steeds dichter bij de boot. En wederom in november veel algemener dan in januari.

Opvallend talrijk dit jaar op de bekende tocht vanuit Mirbat waarbij ze een enkele keer mooi langs de boot kwamen, wat ze duidelijk minder vaak doen dan de Perzische Kleine pijl.

Ondanks dat deze soort in Oman overwinterd, blijft het een lastige soort om te vinden. Deze bleef helaas te kort voor de meeste groepen en het exemplaar wat in het zuiden gevonden is, is ook niet meer terug gevonden. Op dit moment worden enkele exemplaren gezien op het Say Plateau in Musandam.

Het betreft Aegithalos caudatus italiae (Italiaanse Staartmees) die op het vasteland van Italie voorkomt.

Gave soort, een soort uit de kluiten gewassen Kwartelkoning. Ergens tussen de 10 en 20 waarnemingen voor Oman. Deze was goed twitchbaar. Hier op de foto met een Waterhoen en een Indische Karekiet.

Een mooie pelagic bij Mirbat met ook deze Australische Grote Pijlstormvogel die een half uur bij de boot bleef

Een schaarse doortrekker c.q. wintervogel in Oman.

Goede vondst van Leo Boon