WP-soorten

An incredible Bird for Iceland and for me! I was very lucky that, while my 4 days of staying in Reykjavik, such a rare bird was found just 40 minutes away from the City. I arrived at 9 o'clock at the Farmers property were it was found two days ago and 2 hours later it showed itself quite got on a small pine tree. It is the first American Tree Sparrow for Iceland and I believe the second for the WP (Malmö, Sweden 2016)!

Tijdens een rondreis in mei door Schotland met mijn dochter hebben we geprobeerd zoveel mogelijk endemische taxa te zien, waaronder Alpensneeuwhoen van de ondersoort millaisi. Deze soort wordt in Schotland vooral gezien in gebieden boven de 800-1200 meter zoals die bij Glenshee en in Cairngorms National Park, waar het mogelijk is om met een skilift of een treintje naar deze hoogten te komen.

In het westen van Schotland is Bealach na Ba (beter bekend als Applecross Pass) echter ook een goede en misschien wel betere plek om deze soort te zien. Hier kun je met de auto bijna op de goede hoogte komen en dan relatief makkelijk naar geschikt broedgebied lopen rond de Applecross Tower station. Tussen de hagelbuien door hoorden of zagen we aanvankelijk niets maar na een half uur hoorden we relatief dichtbij een Alpensneeuwhoen roepen die we later ook zagen vliegen. We zochten aanvankelijk naar een witte vogel in een grijs landschap maar in mei bleken deze al in volledig zomerkleed te zijn en daardoor erg moeilijk te vinden.

Dit voelde bijna als een nieuwe soort na een eerdere waarneming op IJsland (islandorum) bijna 32 jaar geleden en een van de hoogtepunten van deze reis.

Van 25 mei t/m 10 juni zijn we op IJsland geweest en zagen we natuurlijk deze prachtige HARLEKIJNEEND ! Op 5 verschillende plaatsen zagen we ze. O.a bij Bakkagerdi aan de kust en bij Myvatn. In Nederland gelukkig het vrouwtje gezien op 29 december 1982 in de haven van IJmuiden. Voor meer zie: hier

Ik zie weinig verschil met onze Koperwiek en de IJslandse Koperwiek ...
Je hoeft voor vogelfotografie ook geen grote lens mee te nemen naar IJsland, deze zat op nog geen 5 meter naast mij te zingen. Mijn 600 mm+1.4x converter had ik lekker thuis gelaten en de Canon 100-500 mm meegenomen. Vrijwel alle soorten binnen gehaald (er zitten er dan ook niet zo veel) behalve de Giervalk. Deze is afgenomen, maar 17 jaar geleden hadden we er 3. Deze keer hebben we ook een zeetocht gemaakt (bij Ólafsvík) waar we in 3 uur tijd 5 Witsnuitdolfijnen, 7 Orka's (1 man, 3 vrouw en 3 jongere ex), 1 Dwergvinvis en 2 man Potvissen zagen. En voor de rest viel ons op dat het 17 jaar geleden een stuk rustiger was en je nu op veel plekken op parkeerterreinen moest betalen. Maar de benzine is 1 euro goedkoper dan in Nederland !

Vorige week een rondje WP-deel Kazakhstan gedaan om weer wat soorten bij te schrijven. Deze soort was erg leuk om te doen en om te zien (the devil in disguise), maar met de overgang naar Avilist verdwijnt hij per 1 januari van mijn lijst. Gelukkig niet van de aardbol. Actief beestje in het steppesysteem linksboven Kyzylbas. In de weinige plasjes ook nog steltjes, die daar feitelijk op de oude kustlijn foerageren. De Kaspische Zee is inmiddels 15-20 km opgeschoven.

Andere nieuwe soorten waren Sykes Spotvogel, Zwartkopbuidelmees, Zwarte Leeuwerik en Jufferkraanvogel. Verder is het daar goed vogelen met veel leuke soorten. De dip van de week was de Witvleugelleeuwerik. Mag nog een keer terug dus 😊

De ANWB-vogelgids staat al 25 jaar in de boekenkast, vol met vinkjes van waargenomen soorten. Op een gegeven moment besloot ik om periodiek hit-and-run missies te ondernemen om missende soorten op te halen.

Vrijdagavond 22 mei tot maandagavond 26 mei was het weer de beurt aan Marokko. In februari was ik samen met Marc Bozon al naar delen van Marokko en de Westelijke Sahara afgereisd. Nu was het de beurt aan twee zomergasten (Atlasvliegenvanger en Seebohm's Tapuit) een potentiële split (Maghrebuil), de Barbarijse patrijs en de Afrikaanse velduil.

Ik had mij zeer matig voorbereid. Na 18 dagen China, drie dagen Cyprus en oh ja, werk, had ik best weinig tijd om mij voor te bereiden. Soms moest ik ook tussendoor nog slapen.

Ik had alleen via observado en Ebird wat recente GPS locaties verzameld. Daar aangekomen leek het gebied niet echt makkelijk met de auto te doorkruisen. Aangezien ik geen internet voorradig had belde ik maar wat kennissen af. Arnoud van den Berg gaf mij wat tips door in het dorp op zoek te gaan naar de beschermheilige van de vogels.

Onderweg liet ik een lokale boer een foto van de uil zien. De man wees naar een meneer die zich al in mijn richting bewoog. De man sprak alleen Arabisch en kon de vertalingen op Google translate niet eens lezen. Met wat kunst en vliegwerk, via de telefoon sprak ik zijn vriend die gebrekkig Engels sprak, en Arnoud probeerde ik in het Frans wat te bewerkstelligen. Ik liep maar achter hem aan.

In de verte stonden wat kinderen naast een dichtbegroeid veld te zwaaien. De man riep wat in hun richting, was het vriendelijk? Waren dat zijn hulpjes? Liepen ze hem maar wat in de weg? Opeens stonden we stil.

Er vloog een uil op uit het gras, waarop ik wat foto's maakten. De man wees naar beneden. Of ik foto's van de uilskuikens wilde maken. Ik keek naar beneden, zag twee dikke uilskuikens, schudde mijn hoofd en draaide mij om...

Ik verliet Merja Zerga en vond de volgende dag mijn laatste doelsoort. De Barbarijse patrijs liet zich best vinden, maar niet fotograferen.

De ANWB-vogelgids staat al 25 jaar in de boekenkast, vol met vinkjes van waargenomen soorten. Op een gegeven moment besloot ik om periodiek hit-and-run missies te ondernemen om missende soorten op te halen.

Vrijdagavond 22 mei tot maandagavond 26 mei was het weer de beurt aan Marokko. In februari was ik samen met Marc Bozon al naar delen van Marokko en de Westelijke Sahara afgereisd. Nu was het de beurt aan twee zomergasten (Atlasvliegenvanger en Seebohm's Tapuit) een potentiële split (Maghrebuil) en de Afrikaanse velduil.

Nadat ik al snel de Atlasvliegenvanger te grazen had genomen volgde in een open gebied zonder al teveel moeite al meerdere Seebohm's tapuiten. Dit mannetje was druk bezig met baltsvluchten en liet zich daartussen dichtbij benaderen.

Op naar Merja Zerga!

De ANWB-vogelgids staat al 25 jaar in de boekenkast, vol met vinkjes van waargenomen soorten. Op een gegeven moment besloot ik om periodiek hit-and-run missies te ondernemen om missende soorten op te halen.

Vrijdagavond 22 mei tot maandagavond 26 mei was het weer de beurt aan Marokko. In februari was ik samen met Marc Bozon al naar delen van Marokko en de Westelijke Sahara afgereisd. Nu was het de beurt aan twee zomergasten (Atlasvliegenvanger en Seebohm's Tapuit) een potentiële split (Maghrebuil) en de Afrikaanse velduil.

Na aankomst zo rond half 10 te Casablanca werd de huurauto opgehaald en reed ik in de richting van Ifrane National park, op zo'n vier uur rijden. Onderweg stopte ik op een recente melding van de Maghrebuil. Na een minuutje hoorde ik al een antwoord op de tape. Na wat rondlopen vond ik uiteindelijk de uil in mijn warmtebeeldkijker. Helaas geen foto, omdat ik wel eens vergeet dat mijn camera in de fabrieksstand schiet als ik de batterij voor vluchten er uithaal...

Daarna reed ik door naar een naaldbos nabij Ifrane National Park. Ik sliep anderhalf uur in de auto, stapte uit, luisterde aandachtig naar het ochtendconcert en vond ik de Atlasvliegenvanger binnen tien minuten.

Genieten en hoppa, op naar de volgende!

De ANWB-vogelgids staat al 25 jaar in de boekenkast, vol met vinkjes van waargenomen soorten. Op een gegeven moment besloot ik om periodiek hit-and-run missies te ondernemen om missende soorten op te halen.

Zaterdagochtend 9 mei tot maandagavond 11 mei was het de beurt aan Cyprus. Ik ging voor vier lifers, want naast de drie endemen (waarvan twee zomergasten) had ik ook nog nooit de Aziatische steenpatrijs gezien.

De Cyprusdwergooruil is recent gesplit van de dwergooruil. Dit uiltje is algemeen op het eiland. Nadat ik na een uur wandelen op een bergweg (waar veel waarnemingen op observado en Ebird waren geplaatst) niks had gevonden reed ik naar een ander bergweggetje. Daar aangekomen stopte ik bij de eerste bomen langs de weg. Het geluid werd al zittend vanaf het dak van mijn auto ten gehore gebracht waarop ik al snel antwoord kreeg! Enkele minuten later keek ik recht in de ogen van deze leuke endeem.

De ANWB-vogelgids staat al 25 jaar in de boekenkast, vol met vinkjes van waargenomen soorten. Op een gegeven moment besloot ik om periodiek hit-and-run missies te ondernemen om missende soorten op te halen.

Zaterdagochtend 9 mei tot maandagavond 11 mei was het de beurt aan Cyprus. Ik ging voor vier lifers, want naast de drie endemen (waarvan twee zomergasten) had ik ook nog nooit de Aziatische steenpatrijs gezien.

De Cyprusgrasmus overwintert langs de kust van de Rode Zee van Egypte en Soedan. De soort wordt op Cyprus schijnbaar op steeds meer plekken verdreven door kleine zwartkop. Een potentieel groot probleem voor de toekomst?

De ANWB-vogelgids staat al 25 jaar in de boekenkast, vol met vinkjes van waargenomen soorten. Op een gegeven moment besloot ik om periodiek hit-and-run missies te ondernemen om missende soorten op te halen.

Zaterdagochtend 9 mei tot maandagavond 11 mei was het de beurt aan Cyprus. Ik ging voor vier lifers, want naast de drie endemen (waarvan twee zomergasten) had ik ook nog nooit de Aziatische steenpatrijs gezien.

Een algemene soort in de juiste landen, waaronder Cyprus. Op de eerste rotsige plek in de bergen legde ik mijn box al zittend in de auto op het dak en speelde ik het geluid af. Binnen tien seconden vloog er een Aziatische steenpatrijs naar een uitkijkpunt om uit te checken wie er plots in zijn territorium zat te banjeren.

Kat in het bakkie!

De ANWB-vogelgids staat al 25 jaar in de boekenkast, vol met vinkjes van waargenomen soorten. Op een gegeven moment besloot ik om periodiek hit-and-run missies te ondernemen om missende soorten op te halen.

Zaterdagochtend 9 mei tot maandagavond 11 mei was het de beurt aan Cyprus. Ik ging voor vier lifers, want naast de drie endemen (waarvan twee zomergasten) had ik ook nog nooit de Aziatische steenpatrijs gezien.

De Cyprustapuit broedt dus alleen op Cyprus, en de soort overwintert in vooral Soedan, maar ook delen van Zuid-Soedan, Eritrea en Ethiopië.

De soort is op Cyprus overal op het eiland wel gemakkelijk te vinden, tot in dorpen aan toe.

Ze hebben nooit last gehad van de verwoestende droogte, 15 jaar geleden dronken ze al uit de chloorvrije zwembaden, voor de toeristen en een paar kevers zijn er blijkbaar altijd wel. Bij het ‘boerderijtje’ al is het niet meer dan een paar lemen hutjes. Wat gebabbeld met de locals, er wonen minstens drie generaties en de jongste vertelde dat de temperatuur steeds vaker de 50 graden aantikt en zijn vader gewoon doorwerkt. Digiscoopje met een wolkje voor de zon wat een geweldig licht gaf maar niet echt strak in het pak maar je zal mij niet horen janken, het was mijn laatste dhz soortje in de WP, welke versie dan ook. Als laatste moet ik nog een foto gaan maken van het broedkleed van ‘Dunnies’ , ze bestaan niet zover ik kan vinden, allemaal gebleekt en rafelig maar ik zal wat hulptroepen proberen te vinden om een AI reconstructie te maken. In de eerste split second dacht ik WTF! Zoiets bestaat niet en ik loop toch al een dikke halve eeuw mee.

The Algerian Nuthatch was only discovered in 1975 on the isolated mountain range of Djebel Babor and formally described a year later, in 1976. For many years, Babor was believed to be the species’ only habitat, though it has since been found in four additional mountain ranges. Because of terrorist activity in the region, much of northeastern Algeria was difficult to visit for a long time, making the Algerian Nuthatch one of the most difficult Western Palearctic birds to see.

Now, in the 50th anniversary year of its discovery, Egle and I finally decided to look for it ourselves.

I organized the trip independently: flights from Paris to Constantine, a rental car at the airport, and a hotel for the first night in Constantine. Using Google Maps, I searched for a place close to the nuthatch area and found an excellent place called Merj Frah Guesthouse near Beni Aziz.

The guesthouse is highly recommended. The owner Tahar and his so Rami are extremely friendly and helpful, and they can also assist with arranging a guide and access to Djebel Babor.

We first tried for the nuthatch at one of the sites outside the Babor massif. Maybe we did not get deep enough into the forest, but we only found a single pair. Unfortunately, all we had were flight views and several brief calling birds without proper sightings. This site can apparently be visited without a guide or permit, although I am not entirely sure whether that is officially allowed.

The following day we went up to Djebel Babor itself. Access here is more controlled: permission from the local authorities in Babour is needed, and there is a police checkpoint before entering the mountain area.

The forest on Babor is beautiful, with impressive old oak and cedar trees. We drove early toward the top, but snow blocked the road near the summit, so Egle and I continued on foot. Walking back down through the forest we quickly started finding Algerian Nuthatch. Several birds gave excellent views, often quite close to us. It felt very special to see them at their original discovery site, especially in the anniversary year of the species’ discovery.

Unfortunately, I had not brought my best lens with me. Large telephoto lenses can sometimes create unnecessary attention when entering the country, so I decided to travel lighter.

Djebel Babor does not receive many foreign birdwatchers. Most visiting birders go to the more accessible Djimla area together with local guides, so it was nice to experience the original site itself.

On the way down Rami and our guide briefly saw two African Golden Wolfs, which we unfortunately missed. We did, however, see several Barbary Macaque and other North African specialties including Atlas Flycatcher, the Northwest African subspecies of Great Spotted Woodpecker, Short-toed Treecreeper and Coal Tit.

It turned into a very memorable trip: a chance to visit a fascinating and rarely birded part of Algeria and to finally see one of the region’s most special endemic birds.

If anyone is considering a trip for the Algerian Nuthatch and needs tips or contact details, feel free to ask. The owners of Merj Frah Guesthouse are very helpful and are happy to assist with accommodation, guides, and organising access to Djebel Babor.

Ik ken niet veel foto's gemaakt bij daglicht. Als ik de mogelijkheid had gehad om de uil bij daglicht te zien, was er ook een kans geweest in Oman. Toch nog gevonden in het laatstje uurtje van de trip in Saoudi-Arabië. Gregory Ashkew weet hoe hij ze overdag moet opsporen, en dat is hem al vaak gelukt, maar op een paar meter afstand vrij zittend nog nooit.

Tijdens de jeepexcursie rondom Merzouga afgelopen maart bezochten we een nomadenkamp voor o.a. Woestijnmussen. Deze donkere vogel zat ertussen. Melanisme of gewoon vuil/ roet?

Zowaar tussen Boulmane en Marrakech een stromend riviertje en deze adulte man in broedkleed. Voor de libellenliefhebbers, je hoeft nooit meer naar het Woldlake. De unieke krabbescheervegetatie is samen met duizenden larven gecomposteerd. In feite is de gouden koets van de Nederlandse natuur de klimop in gegaan.

Twee parende vogels (er was minstens nog een paartje) tussen de vele Bruine Genten in een kolonie ten noorden van Porto Mosquito, Santiago, Kaapverdië

Tijdens mijn Georgie reis zagen we heel wat “tjifffen” welke geen Kaukasische Bergtjiffen waren en welke wij als gewone tjiffen determineerde van de ondersoort caucasicus. Hier twee plaatjes waar iemand misschien nog iets mee kan?

Deze soort moet algemeen zijn in Georgië, vooral in middelhoge gebieden, maar eind april zijn ze nog niet in groten getalen terug. Lodi Nauta en ik waren tijdens onze trip van 23-29 april daarom blij om dit fraaie exemplaar te vinden, dat door de combinatie van roep (eentonig en iets aflopend), zang (op het oor als Tjiftjaf) en uiterlijk (sterk warmbruin gekleurd met enigszins contrasterende witte keel en erg donkere pootjes) goed te determineren was. We zagen en/of hoorden redelijk wat tjiftjaffen zingen, vaak met een opvallend uiterlijk (vrij wit van onder, vrij scherpe koptekening met witachtige wenkbrauw, erg zwarte pootjes) en wat afwijkend gedrag ('tail pumping' met de staart naar beneden), maar kwamen er niet goed uit (of aan toe..) om te bepalen of dit blekere Bergtjiftjaffen waren (dat denk ik niet), doortrekkende 'gewone' Tjiftjaffen of lokale Kaukasische Tjiftjaffen (Phylloscopus collybita caucasicus). Als iemand daar meer kennis over heeft dan is commentaar welkom.

2 cy male

Het Schots Sneeuwhoen is in 2011 gesplitst door het CSNA. Op basis van dit artikel uit 2022 is het ook door de IOC gesplitst in 2024. Avilist heeft dit taxon gehandhaafd als soort. Birdlife ziet het echter nog als een ondersoort. De populatie van het Schots Sneeuwhoen is stabiel, maar "game management has helped sustain populations". Het leuke aan deze soort is dat het de enige lagopus is zonder (wit) winterkleed. De foto toont een mannetje, gemakkelijk te zien aan onder meer de brede rode huidplooi boven het oog ('wenkbrauw').

Het enige exemplaar van dit taxon dat wij zagen in Georgië (24-28 april); deze vogel zat met 10-tallen andere 'gele kwikstaarten' van verschillende (onder)soorten op een weide met paarden vlakbij de dam (bekende Rotskruiper-plek).

In Georgië trekken zowel 'gele kwikstaarten' uit het westen ((nominaat) flava en thunbergi) als uit het oosten door (feldegg/macronyx, beema en lutea) door. Tijdens ons verblijf (24-28 april) was flava verreweg het meest algemene taxon, gevolgd door feldegg en thunbergi, en daarna beema. Van lutea (Kaspische Kwikstaart / Yellow-headed Wagtail) zagen we maar één exemplaar, in Kazbegi, en dit taxon lijkt zeldzaam. De beema op de foto was een exemplaar uit het boekje, met een fraai lavendelblauwe kop, brede witte wenkbrauwstreep en veel wit onder het oog (en ook opvallend veel wit op de keel). Het voorkomen van beema als dwaalgast in West-Europa is op basis van broedgebied en trekgedrag goed denkbaar maar hybriden flava x flavissima ('Channel Wagtails') kunnen zo sterk op beema lijken dat Europese dwaalgastencommissies aanvaarding (nog) niet - of niet meer - aandurven.

Nadat ik deze waarneming van Lars Buckx voorbij zag komen heb ik ook een poging gewaagd om deze vogel te zien. Kon zo gauw niet vinden of het vaker voorkomt, wel een heel hip beest!

Niet moeilijk te vinden, al zijn de kleine zwartkoppen wel ver in de meerderheid. Verder ook een fantastisch vogel eiland, zo in het voorjaar!

Grote Roodmus is één van de vier doelsoorten in Noord-Georgië, samen met Kaukasisch Berghoen, Kaukasisch Korhoen en Witkruinroodstaart. Lodi Nauta is en ik zagen afgelopen week uiteindelijk 7-8 Grote Roodmussen, maar dit is wel de lastigste soort van de vier. Verder leuke soorten zoals Jufferkraanvogel (groep van 21 vliegend in een sneeuwbui), Lammergier, Syrische Bonte Specht, Rotskruiper, Bergtjiftjaf, Groene Fitis, Balkanvliegenvanger en Kaspische Kwikstaart. En adembenemende sneeuwlandschappen...

Enno Ebels en ik moesten ruim anderhalve dag wachten alvorens we de pas over mochten richting Kazbegi, Georgië, tezamen met een kilometers lange stoet van vrachtwagens en auto's uit alle windstreken. Het wachten in Gudauri werd echter beloond met prachtige sfeerbeelden van bijv. een groep van 21 overtrekkende Jufferkranen in de sneeuw op 2000 m., meer dan 15 Steppearenden, Keizerarend, Balkansperwers etc. Later alsnog Kazbegi bereikt om alle doelsoorten (incl. Grote Roodmussen) te zien in adembenemend landschap.

Na Saudi was alleen Algerije nog over. Iran zullen we maar vergeten. In september 23 een paar dagen rondgeneusd om te zien of er nog ergens leefgebied te vinden was voor de laatste vlinders die ik nog een keer hoopte te zien en een enkel plekje gaf wat hoop al bleek dat een jaar later vergeefse hoop te zijn. Het is eindelijk mogelijk om Algerije zelf te bezoeken, een visum is gedoe, maar je kan er nu een auto huren en dus niet meer afhankelijk van nogal dure gidsen die je even het klevertje laten zien. Alleen maar goede ervaringen met iedereen die ik in drie bezoeken ontmoette maar je gaat wel een paar decennia terug in de tijd. Begin juni 24 de klevertjes gedaan, er is een makkelijke plek in een eikenbos en ze reageren niet op de roep maar de alarmroep laat ze gelijk op tilt slaan, en je ziet ze op een paar meter. In juni was de middagtemperatuur 40 graden en dat was het in augustus ook, toen ik gezocht heb naar water voor wat libellen tussen Algiers en de Marokkaanse grens. De verwoestende droogte die begon in 2015 en duurde tot september 2024 dus net voor mijn vertrek had al het leven onder de 1000m en ook voor een groot deel daarboven vrijwel weggevaagd. Slechts twee meertjes met water. Dit taxon was nooit algemeen, maar nu net als de meeste soorten in NW-Afrika bijna uitgestorven.

Eergisteren en vandaag deze vogel getwitcht. Een plaatje voor de herkenbaarheid in het veld. Moet er toch ook eens eentje in Nederland invallen zou je ze denken. Ook op afstand zie je de zwarte ring om de punt van de snavel bij de Amerikaan en het meest opvallende is het veel kleinere witte schild op het voorhoofd.

Tijdens een recente reis naar de Westelijke Sahara, samen met Daan Drukker en Jurriën van Deijk, stond Bruinruggoudmus (Sudan Golden Sparrow) ook op ons verlanglijstje. Tien jaar geleden lukte het ons niet om deze soort te vinden: een van de weinige missers van die trip. Sinds 2009 worden er geregeld Bruinruggoudmussen gemeld rond Oued Jenna, vaak optrekkend met groepen Woestijnmussen. In 2024 werd zelfs voor het eerst een kolonie Bruinruggoudmussen vastgesteld in Marokko, al was de exacte locatie voor ons onbekend.

We vonden op meerdere locaties territoriale Bruinruggoudmussen (met uitgevlogen nesten?): hier, hier, hier en hier. Vooral het (voor ons) toegankelijke traject tussen Aousserd en Tichla bleek verrassend productief. Vrijwel elke wadi leek bezet met actieve nesten. Op één locatie telden we minstens 200 Bruinruggoudmussen (waarschijnlijk een conservatieve schatting) rond een cluster van nesten. Nog voordat we de wadi goed konden verkennen, werden we echter weggestuurd door een local. Voor de verandering besloten we dat verzoek maar eens ter harte te nemen.

Voorzichtigheid is sowieso geboden in dit gebied. Ten oosten van het traject Aousserd - Tichla neemt het risico op landmijnen aanzienlijk toe. Zo een 45 kilometer ten zuiden van Aousserd werden we ook door het leger vriendelijk verzocht om om te keren.

Alles bij elkaar lijkt het er sterk op dat de Bruinruggoudmus een stevige voet aan de grond krijgt in de regio rond Aousserd. Op de foto een Bruinruggoudmus die een van zijn jongen een rups voert.

Begin maart zijn wij (zoals velen) op Fuerteventura geweest voor een weekje vakantie en vogels kijken. Zonder al teveel moeite alle beoogde soorten af kunnen tikken en menig rondje gereden op de plains. Daar erg mooi Renvogels met kuikens vlak langs de auto en als hoogtepunt natuurlijk de Westelijke kraagtrappen. Aan de kust kunnen genieten van de vele Kuhls Pijlstormvogels en hét moment van de reis was natuurlijk toen er witte puntjes aan de horizon verschenen: Roodsnavelkeerkringvogels.

Uiteindelijk thuis gekomen met aardig wat videomateriaal en hier onlangs een korte film van gemaakt. Wellicht net iets anders dan je gewend bent van de standaard soortencompilatie, maar hopelijk geeft het een mooie sfeerimpressie van het eiland met de bovengenoemde soorten in de hoofdrol.

De film is hier te bekijken.

Adulte man, gewoon variatie of mogelijk wat eerder geruid en al wat gesleten.

Zelfde vogel, ook veel wit in de keel.

Adulte man, moet met zoveel wit in de vleugels ‘kakel vers zijn.

Zelfde vogel, vage borstband.

Een jongedame, bruine rug en veel minder witte vertanden.

Fotograaf Caspar Venhuis, met toestemming. Caspar vondt het wel leuk dat zijn plaatjes wat licht konden laten schijnen op het naar ik aanneem minder bekende verse winterkleed. Hij was er tussen tussen 16 en 22 oktober en er zaten er nog best veel. Deze jongeman, ongeveer een half jaar oud, grijze rug, maakt het wel erg bont. Ik weet niet hoe het geval in India er uit zag maar de ID zou in het winterkleed niet te moeilijk moeten zijn.

Deze Dwerggors werd gevonden op een reis naar de Westelijke Sahara met Daan Drukker, Jurriën van Deijk en ondergetekende in een wadi vlak bij Aousserd. De vogel kwam luid roepend overgevlogen. Het was extra leuk om deze soort daarna in een acacia tegen te komen, in plaats van in het helmgras op Vlieland.

Onze geplande trip naar Oman moesten we vanwege de oorlog in de regio annuleren. De Westelijke Sahara was een mooi alternatief. Tien jaar geleden bezochten we deze locatie ook al, toen tijdens een roadtrip door heel Marokko, waarbij we helaas veel te weinig tijd aan deze regio besteedden. Hoog tijd om een keertje terug te gaan dus! Tijdens de huidige reis lag de focus vooral op zoogdieren, maar ook andere soortgroepen sloegen we niet over.

Marokko kent vier aanvaarde gevallen (inclusief één vangst in de Spaanse enclave Ceuta). (Dan laat ik de discussie over de zelfstandigheid van de Westelijke Sahara even buiten beschouwing.) Dit zou de vijfde aanvaarde Dwerggors voor Marokko kunnen worden en de eerste voor de Westelijke Sahara. Zie onder andere dit artikel op Magornitho. Daarnaast zijn er nog een aantal waarnemingen op eBird, maar het is onduidelijk wat de status daarvan is bij de dwaalgastencommissie. Dit zou bovendien de op twee na zuidelijkste waarneming van Dwerggors in West-Afrika kunnen zijn. Verder zijn er nog twee gedocumenteerde waarnemingen in noord Mauritanië. Zie hiervoor Ebird en Observation. Deze waarneming wordt vanzelfsprekend ingediend bij de verantwoordelijke dwaalgastencommissie.

Half maart verbleef ik samen met mijn vrouw voor zeven dagen op Fuerteventura. Tussen de culturele uitstapjes door natuurlijk nog een beetje gevogeld. Het hoogtepunt van deze vakantie waren wel de roodsnavelkeerkringvogels. Wat een elegante vogels zijn het toch.

Half maart verbleef ik samen met mijn vrouw voor zeven dagen op Fuerteventura. Tussen de culturele uitstapjes door natuurlijk nog een beetje gevogeld. Het hoogtepunt van deze vakantie waren wel de roodsnavelkeerkringvogels. Wat een elegante vogels zijn het toch.

"Dutch Birding" over de grens. De eerste Geelsnavelduiker voor NRW werd vanmorgen door Kees Koffijberg ontdekt op de Tenderingssee, niet ver van Wesel.

Dat was voor mij maar een uurtje fietsen (met "Nederlandse" tegenwind en een niet-zo-Nederlandse heuvel). Er waren tientallen bezoekers: zulke aantallen twitchers had ik in NRW nog nooit gezien.

Mijn tweede Geelsnavelduiker in Duitsland: ik zag er eerder eentje op de Diemelsee in Hessen, op ongeveer 500 m van NRW.

In het maandoverzicht van februari schreef Wim: “De minst opwindende van de Amerikaanse eenden die op de Nederlandse lijst te vinden zijn is wel de Amerikaanse Wintertaling.”

Daar was ik het niet mee eens: “De minst opwindende Amerikaanse eend vind ik toch wel Kleine Topper!”

En kijk eens wat ik vond toen ik in de namiddag even naar de momenteel spannendste vogelplek bij mij in de buurt gefietst was. Om Wims woorden toch een beetje kracht bij te zetten hield hij wel stug zijn kop in de veren, haha!

Een andere zeer gewilde soort was de Sudan Golden Sparrow (Bruinruggoudmus). Ook deze soort stond niet in mijn ANWB vogelgids. De vogel heeft nagenoeg dezelfde verspreiding als de Cricket Warbler, dus ook met een kleine subpopulatie in de Westelijke Sahara. Ik wist dat deze goudgele Passer (hetzelfde genus als onze huismus) er een nomadisch bestaan op nahield. Een melding van 70 (!) exemplaren een maand voor ons bezoek gaf wel hoop, net als enkele waarnemingen van 10-15 individuen. Maar ja, dat was weken geleden, en ik begreep dat de musjes er nogal een nomadisch bestaan op nahouden.

De locatie van de Cricket Warbler had ook één van die meldingen, maar we vonden de Sudan Golden Sparrow daar niet. Ergens had ik ook gelezen dat de soort nogal onopvallend gedrag kan vertonen. Het was zowat tijd om terug naar ons hotel in Dakhla te rijden, maar één plek voor de mus was niet al te ver, en goed beschreven. “Around the buildings”. Daar aangekomen zagen we inderdaad enkele gebouwen naast de weg staan. We reden ernaar toe, toen ik enkele mussen in een boom zag zitten. Desert Sparrow… Vreemd toch, een paar dagen ervoor was ik daar erg blij mee, maar nu ietwat teleurgesteld. Een Namaqua Dove (Maskerduif) werd terloops ook even bekeken. Even later kwamen we erachter dat het een zeldzame vogel in de Westelijke Sahara was, of in ieder geval een vrij recente toevoeging. Pas vanaf 2023 stroomden verreweg de meeste waarnemingen op Ebird rond het dorp Aousserd binnen.

Naast de boom met het duifje en de Desert Sparrows zagen we een lekkend kraantje. Het leek ons slim om daarvoor even te posten, wie weet hadden we geluk. Of anders konden we een andere keer terugkomen. Een hek vol met mussen werd afgecheckt, bijna allen Desert Sparrow, met één huismus als gezelschap.

BAM! GEEL! Na tien minuten wachten viel mijn oog op een mannetje Sudan Golden Sparrow in het boompje, WOW! Enkele vrouwtjes types lieten zich ook zien. Zie de foto van het vrouwtje van Marc Bozon van eknele weken terug. Wat een fijne soort… Bijna alles lukte, nu die Sand Cat nog…

De dag daarvoor kwam ik erachter dat langs de Aousserd Road nog een bijzonder vogeltje voorkomt. Een soort die ik eigenlijk niet meer kon herinneren dat die bestond. Uiteraard had ik de soort natuurlijk wel ooit in Handbook of the Birds of the World gezien, maar ik kon het mij niet heugen. De soort komt in de zuidelijke Sahara in dezelfde landen voor als de Dunn’s Lark, maar ook in Senegal. De Westelijke Sahara bevat echter ook een kleine subpopulatie. Dit fraaie vogeltje was de Cricket Warbler (Krekelprinia) en de soort stond net als enkele andere vogeltjes van de Westelijke Sahara niet in mijn ANWB vogelgids. Dat onder andere een reden dat ik over de soort had gekeken. Oh, en ik was druk, druk, druk met werk zodat de voorbereiding niet perfect was. Ebird was my friend, en ik vond een plek waar anderen enkele weken daarvoor zes exemplaren hadden gemeld. Dat moest goedkomen!

Arriverend op de plek liepen we even later tussen enkele kleine bomen door. Ik had gelezen dat de soort vaak huppelend op de grond word gezien. En zowaar, al snel vonden we twee exemplaren op de grond, waarop één van de vogels door een korte tapesessie volmondig zijn territorium ging verkondigen. Wat een prachtig langstaartig vogeltje! De soort heeft een contrastrijk zwartwitte kopkap en schouderveren, met een zandkleurig verenkleed en een lichtbruine rug. De rode oogring en iris sprongen er ook wel uit. Een leuke verassing! Western Subalpine Warbler (Westelijke Baardgrasmus) en Western Orphean Warbler (Westelijke Orpheusgrasmus) kwamen we ook nog tegen.

De soort stond erg hoog op mijn verlanglijst, want de vogel is alleen in de zuidelijke Sahara te vinden. Het verspreidingsgebied loopt enigszins versnipperd door landen als Soedan, Tsjaad, Niger, Mali, Mauritanië en oostelijk Westelijke Sahara. De meeste plekken zijn dus te vermijden gebieden...

Ik had de nacht in de auto doorgebracht. Zodoende kon ik het meest efficiënt omgaan met het zoeken van zoogdieren in de nacht en het zoeken naar vogels gedurende de dag. De afstand tussen ons hotelletje in Dahkla aan de kust en de beste gebieden langs de Aousserd Road lagen tussen de twee á drie uur rijden van elkaar verwijderd.

Ik stapte in het eerste licht uit de auto. Ik hoorde wel ergens wat vogeltjes zingen, maar ik kon die vogeltjes niet direct in beeld krijgen. Een korte wandeling in de richting van het geluid later bracht mij wel een lifer, want een klein vogeltje ter grootte van een mus voerde zijn baltsvlucht uit. Het betrof een Black-crowned Sparrow-Lark (Zwartkruinvinkleeuwerik), nice! De soort bleek de dagen daarna vooral op het stuk nabij Aousserd algemeen te zijn. Ik liep wat verder van de auto af, struinend door kleine zandduinen. Hopelijk stapte ik niet op een landmijn…

Een duidelijk ander soort leeuwerik vloog in een klein groepje van mij af. Ik volgde de vogels tot ik ze rustig op de grond foeragerend weer terugvond. Een rode kopkap gaf aan dat ik met Greater Short-toed Lark (Kortteenleeuwerik) te maken had. De zang van Greater Hoopoe-Lark vulde ook de lucht, iets wat ik herkende van mijn recente reis naar Koeweit. Ik vond die vogels zonder te zoeken ook al snel. Maar nog geen Dunn’s Lark! Ik volgde elk mij vreemd geluid maar op de vogel af. Black-crowned Sparrow-Lark, of Greater Short-toed Lark, of een Bar-tailed Lark of wellicht een Dunn’s Lark, waren de mogelijke eigenaren van die zangstrofes.

Opeens zag ik een zandkleurige leeuwerik van mij af vliegen. OEI! Dat was potentieel een Dunn’s Lark, of toch weer een Bar-tailed Lark? De spanning bouwde zich op! Ik zag de vogel iets verderop tussen de graspollen foerageren, tot die weer opvloog. De buitenste staartpennen waren zwart, en de vogel had dus niet een zwarte eindband die zou wijzen op een Bar-tailed Lark, maar zwarte buitenste staartpennen! JOEPIE!

Falcon’s Nest, de naam zegt het al. Er broedde ergens in die wadi’s tussen de rotsen Lanner Falcon (lannervalk). En dat niet alleen, ook Pharaoh Eagle Owl (woestijnoehoe) werd aldaar gemeld. Voor Marc stonden deze soorten hoog op de verlanglijst. Dus reden we na de succesvolle zoektocht naar de diksnavelleeuwerik naar voor ons onbekende oorden. Vanaf de asfaltweg liep er een obscuur pad naar beneden. De plek bestond uit uitgesleten droge rivierbeddingen met aan beide zijden ongeveer twintig meter hoge rotswanden. Goede habitat voor nestelende valken en uilen! Tijdens de afdaling zagen we een lokale man met de fiets via een ander obscuur weggetje ook in het dal dalen. Het viel mij op dat de man een verrekijker met zich meedroeg. Het bleek een lokale gids te zijn, die na een kort praatje duidelijk maakte dat hij de locaties wist voor drie soorten. Lanner Falcon, Pharaoh Eagle Owl en Mourning Wheatear (rouwtapuit). Zijn vraagprijs was schappelijk, dus we gingen akkoord.

We parkeerden de auto in het midden van de wadi waarop al wandelend achter de gids eerst de Mourning Wheatear eraan moest geloven. Een vrouwtje liet zich al snel zien, maar het mannetje bleef uit beeld. Alle door de gids genoemde soorten waren geen lifers voor mij, maar plots klom er een Barbary Ground Squirrel over de rotsen. Die was wel nieuw! Het bleek later ook de enige te zijn van de reis. De eerste van de drie Pharao Eagle Owl plekken leverde al snel de soort op. De afstand tot die vogel was enkele tientallen meters. Iets vderder wandelend zagen we al snel een flink nest van takken op de rotswand. Volgens de gids was dat het oude nest van de Lanner Falcon, waarna hij naar een hol in de rotswand wees. We zagen eerst niets, maar na een kwartier keek er een valk over de rand in onze richting. “Ik zie hem!” zo vertelde ik Marc. Die zag de valk echter niet op tijd. Of dat dacht Marc tenminste. Een foto die hij had genomen wees erop dat hij zonder dat hij het wist de vogel wel had gezien… We bleven nog een klein half uur wachten, alvorens de valk zijn nest verliet om een paar rondjes boven de rotsen te vliegen. Het was voor mij al even geleden dat ik de vogel voor het laatst zag, namelijk in Gambia in 2008!

Terug wandelend naar de auto verscheen er op de rand van de hoge rotsen opeens een rood-zwart-wit vogeltje ten tonele, Moussier’s Redstart! Het as fijn om deze beauty ook nog even in vol daglicht te zien!

Na een tweede en derde Pharao Eagle Owl was het tijd om verder te reizen. Het was een leuk uitstapje geweest.