WP-soorten

Een clubje van 40 blauwe eksters kwamen in de ochtend even drinken

Vanuit en schuilhut voor Pardellynx kwamen er soms ook wat leuke 'bijvangsten' voorbij, waaronder een paartje Iberische groene spechten. Met het ochtendlicht maakte dat extra speciaal. De lynx werd na 9 uur en 53 minuten in de hut gezeten te hebben kortstondig waargenomen.......

De Waterhaan komt wijdverspreid voor in Azië, van Pakistan tot Korea en Indonesië. Deze soort was een aantal jaren niet meer gezien in Oman, dus deze twitchbare vogel was fijn. In hetzelfde gebied zagen we ook de derde Zwarte Reiger voor Oman, een Malachietijsvogel (een zeldzame wintergast in Oman) en een juveniele Chinese Woudaap. Over zee zagen we hier honderden Arabische Aalscholvers en sterns met acht Noddy's en twee Bruine Genten foerageren. In de kloof verderop in de bergen zit een paartje Palestijnse Bosuilen. Zowaar geen slechte plek :)

Foto niet van mij maar van Henk Alards. Op deze plek. Er zit ook minimaal een gewone Oeverloper.

Deze Zuid-Aziatische soort was van 19 tot en met tenminste 29 november aanwezig in een klein oase gehucht in centraal-Oman. Inmiddels aanvaard als het 6e geval voor Oman. Vijf dagen na de ontdekking werd de vogel herontdekt door Kris De Rouck en Raymond De Smet. Erg prettig was het dat dit gebeurde, net op het moment dat ik hier langs reed. Duidelijk kleiner van formaat dan de in overvloed aanwezige Turkse Tortels.

A mounted individual exposed in the gallery of CAMS (Centro Atteneo per i Musei Scientifici) from Perugia University, at Casalina (Umbria region, Italy). This bird was the object of a very recent publication; see:

https://www.researchgate.net/publication/399033615_Goodbye_Slender-billed_the_extinction_of_Numenius_tenuirostris_and_the_sample_from_the_Antinori_Collection_in_Perugia

Best regards.

De Streak-throated Swallow is een onregelmatige wintergast in Oman, met 0-3 gevallen per jaar. De laatste jaren zit en vaak eentje in exact hetzelfde hoekje van Al Qurum Natural Park, een park in de hoofdstad Muscat.

Dat ik deze gemist heb in 2022 is niet zo gek. Het is een lastige. Deze werkte echter goed mee op de bekende locatie van de Woestijnoehoe.

Hier in de buurt ook een paartje Lannervalk. De andere twee inhalers voor mij waren de Levaillant's Specht (eigenlijk niet zo moeilijk) en de Diksnavelleeuwerik, waarvan er een tiental zaten op de Tagdilt track in de buurt van een kleine dump. Deze kan anders wel lastig zijn door zijn nomadische bestaan.

In 2022 m’n eerste vogelreis gemaakt naar Marokko. Veel nieuwe soorten en prachtige landschappen. Na verloop van tijd merk je echter dat er ook nog wel wat soorten zijn gemist en dus werd het tijd voor een eerste inhaaltrip. Een paar dagen vogelen in de Atlas en de 5 missende soorten zouden moeten lukken. Het zijn er vier geworden waarvan deze de meest algemene is. Lang niet zo algemeen als bij ons en misschien heeft dat te maken met het afnemende naaldareaal. Veel dode naaldbomen door droogte.

Kenmerken zijn de pastelgroene mantel, volledig grijze kop (ook de zijden) en een lichtroze onderzijde. Hij ging er eens mooi voor zitten.

An extremely tame individual.

Nog een foto van de Zwarte Reiger die Eduard en ik zagen in Oman, hier met het karakteristieke "parapluutje" dat ie doet tijdens het foerageren

Ze komen steeds dichter bij de boot. En wederom in november veel algemener dan in januari.

Opvallend talrijk dit jaar op de bekende tocht vanuit Mirbat waarbij ze een enkele keer mooi langs de boot kwamen, wat ze duidelijk minder vaak doen dan de Perzische Kleine pijl.

Ondanks dat deze soort in Oman overwinterd, blijft het een lastige soort om te vinden. Deze bleef helaas te kort voor de meeste groepen en het exemplaar wat in het zuiden gevonden is, is ook niet meer terug gevonden. Op dit moment worden enkele exemplaren gezien op het Say Plateau in Musandam.

Het betreft Aegithalos caudatus italiae (Italiaanse Staartmees) die op het vasteland van Italie voorkomt.

Gave soort, een soort uit de kluiten gewassen Kwartelkoning. Ergens tussen de 10 en 20 waarnemingen voor Oman. Deze was goed twitchbaar. Hier op de foto met een Waterhoen en een Indische Karekiet.

Een mooie pelagic bij Mirbat met ook deze Australische Grote Pijlstormvogel die een half uur bij de boot bleef

Een schaarse doortrekker c.q. wintervogel in Oman.

Goede vondst van Leo Boon

De derde zwarte reiger voor Oman liet zich vaak fraai bekijken en is de laatste weken redelijk honkvast.

Foto van dezelfde vogel

Een van twee vogels die we zagen tijdens de pelagic vanaf Mirbat in Oman afgelopen week. Een flink gesleten vogel die zich pas op het einde van de pelagic goed liet zien.

Daar dit taxon van Gran Canaria nog ontbrak, hierbij maar een foto van de enige die niet op een donker pad in dit laatste snippertje laurierbos foerageerde.

Een endeem van het eiland Sao Miguel, het grootste eiland van de Azoren. De soort is daarop alleen in het oosten te vinden. Twintig jaar geleden was de IUCN status van de soort Critically Endangered. Door actie van natuurbeschermers is die status nu opgeschroefd naar Vulnerable. Een groot deel van zijn verspreiding is nogal onherbergzaam, daar in die bergen van oostelijk Sao Miguel.

Invasieve plantensoorten behoren nu tot de grootste bedreiging van de soort. Een klein gebied van 250 hectare wordt om die reden beheerd, om de verspreiding van die invasieve plantensoorten tegen te gaan. In dat gebied lijkt de populatie van de Azorengoudvink stabiel te zijn. Volgens AI zijn eer nu rond de 500-800 broedparen, van 30-40 broedparen in de jaren zeventig. Dat geloven we dan maar.

In de meivakantie van 2024 was het bezoek aan de Azoren vooral gericht op het zien van de blauwe vinvis (geslaagd!), maar de Azorengoudvink was op de eerste volle dag door mij gezocht en gevonden, zodat im met een gerust hart kon doorreizen naar een ander eiland in de archipel.

De afgelopen week werden maximaal 10 verschillende individuen op Helgoland en Dune waargenomen. Daarvan zijn er nog mimnimaal 3 over, w.o. een geringd exemplaar. Deze zijn extreem tam, maar niet eenvoudig te vinden.

Deze Roodkeelpieper was nog lastig te fotograferen omdat hij erg druk achter vliegen aan het rennen was. Ook leuk was de lezing van Killian Mullarney hoe hij verslingerd raakte aan zijn tekengeweld ...

Deze Roodkeelpieper was nog lastig te fotograferen omdat hij erg druk achter vliegen aan het rennen was. Ook leuk was de lezing van Killian Mullarney hoe hij verslingerd raakte aan zijn tekengeweld ...

Er waren meerdere Sib Boompiepers aanwezig deze week op Helgoland. Deze had een niet helemaal frisse snavel. Hoop niet dat hier discussie over komt.

Een heerlijke binnenkopper nadat de eerste Siberische lijster van het eiland een week ervoor was verdwenen. Nadat ik drie dagen teruggekeerd ben naar de vogel kwam hij steeds meer in het open foerageren.

Na de westerstorm erna viel het wat tegen en was een Blackpoll Warbler het enige leuke . Helaas dipte we die vanwege de harde wind en regen.

Als je in Nederland een ‘Tijgerzanger’ (Cape May Warbler) mag verwachten dan is een eerstejaars altijd een goede kandidaat en bij deze het vrouwtje ervan.

Als onderdeel van m’n quest naar WP soorten voor het eerst een reis gemaakt naar het alom geroemde Corvo. Lastig vogelen door hoogteverschillen en moeilijk terrein, waardoor je eigenlijk maar aan twee doelen (of gebieden) per dag moet denken. Maar wanneer die lukken zijn het ook wel meteen beloningen die er zijn mogen.

In vijf-en-een-halve dag 9 soorten mogen bijschrijven en een ervaring rijker voor de volgende keren. Naast deze Cape May Warbler ook nog Prothonotary Warbler (3e voor de WP), Yellow Warbler, Black-and-white Warbler, Common Yellowthroat, American Redstart, Bobolink, Great Blue Heron en Semi-palmated Plover.

Daarnaast waren er in deze periode nog zo’n 15 (voor mij) nieuwe soorten waar ik dus niet aan toegekomen ben. Het potentieel is dus enorm. En daarom voor volgend jaar alweer geboekt…

In een poging om een Dunsnavelkerkuil te vinden, hebben mijn vrouw en ik afgelopen maart een tripje geboekt naar Fuerteventura. Dit is een van mijn laatste taxa die ik nog niet gezien heb op de Macaronesische Eilanden. Helaas was het niet gelukt (wie heeft er voor mij de ultieme tip?!). Wel een van de hoogtepunten was een kraagtrap die achter de pullen van Renvogels aanging. Ik denk zelfs dat ie er uiteindelijk een te pakken had. De jongen werden echter zwaar verdedigd door drie adulte Renvogels. Dit ook alles vastgelegd op video, waar ik ook nog aan moet beginnen met editen..... zucht :-)

This species visits our archipelago more frequently than in past decades, and it sometimes remains even in winter.

Adult female

Deze soort komt in India, Sri Lanka, Pakistan en in de WP in zuid-Iran. In het oosten van het Arabisch schiereiland is deze soort in aanzienlijke aantallen geïntroduceerd. De herkomst van de vogels in noord-Oman is onduidelijk, maar over het algemeen wordt de soort hier als 'niet telbaar' beschouwd. De Omaanse lijst maakt, voor zover ik weet, geen onderscheid tussen A en C soorten. Deze soort is succesvol geïntroduceerd op diverse eilanden in de Indische Oceaan en Hawaii. Deze soort stond nog niet in de galerij met een foto.

Ondanks de overbelichting (jpg plaatje) zijn de drie kenmerken goed te zien voor Aziatische Steenpatrijs (vs. Europese Steenpatrijs: de bruine streep achter het oog, crème kleurige keel en geen blauw in de achterflankstrepen. Er zijn 14 ondersoorten en enkele meer oost-Aziatische taxa zijn minder blauw en meer bruin gekleurd.

Deze soort stond nog niet met een foto in de fotogalerij.

Geen soort meer in de Avilist (toch?). Super algemeen op Mallorca en wat betreft habitat toch ietwat anders dan onze Grauwe Vlieg die veel van echte bossen houdt en deze zit er OVERAL... Erg ongestreept op de onderdelen. Ook ietwat anders in gedrag, veel vertrouwelijker. Na wat aarzelingen "voelt" dit taxon voor mij toch echt wel als een soort.

An adult in breeding plumage. This wader is a regular migrant to the Canary Islands and a wintering bird, but normally in low numbers.

De laatste jaren verblijven 1-2 Amerikaanse Zee-eenden in IJsland. In oktober tot mei zijn ze redelijk honkvast in het zuidwesten nabij Reykjavik. In de maanden daartussen is de soort lastiger te vinden en duiken ze op diverse plekken op in IJsland. Toen ik er was juli jl., was de meest recente waarneming een eenmalige melding van 10 dagen geleden op een afgelegen plek in het noordwesten. Anderhalf uur rijden over een gravelweg, langs soms hoge kliffen. Een mooi avontuur met prachtige landschappen en wisselend weer? Of gekkenwerk? Ik liep voor op schema, had tijd en met kans op Giervalk leek me zo'n avontuur best aantrekkelijk. Aangekomen na een lange reis in de namiddag (het is licht tot middernacht) zat de vogel op z'n plek, samen met Eidereenden. Eerst héél ver, maar na enige tijd kwam ie best dichtbij zwemmen. De kenmerken waren goed te zien, zoals het hoekige voorhoofd, de snavelkleur, de 'ring' op z'n snavel en de lange oogvlek. Ook de bruinige flanken zijn een kenmerk voor deglandi. De Giervalk niet gezien, maar de rit was prachtig, ver weg van de zomerse drukte van de 'ringweg' van IJsland.

De enige roofvogel op het eiland.

Met de gehuurde villa naast het vuurtorentje van São Miguel waar de kolonie gevestigd is, heb je iedere dag een prachtig uitzicht met duizenden van deze prachtige Kuhls Pijlstormvogels. In de avond zodra het donker is laten ze een geweldig geluid horen waar we iedere avond echt even voor op het balkon gingen zitten en waar we ook de witte schimmen door de tuin heen zagen vliegen.