WP-soorten

Eergisteren en vandaag deze vogel getwitcht. Een plaatje voor de herkenbaarheid in het veld. Moet er toch ook eens eentje in Nederland invallen zou je ze denken. Ook op afstand zie je de zwarte ring om de punt van de snavel bij de Amerikaan en het meest opvallende is het veel kleinere witte schild op het voorhoofd.

Tijdens een recente reis naar de Westelijke Sahara, samen met Daan Drukker en Jurriën van Deijk, stond Bruinruggoudmus (Sudan Golden Sparrow) ook op ons verlanglijstje. Tien jaar geleden lukte het ons niet om deze soort te vinden: een van de weinige missers van die trip. Sinds 2009 worden er geregeld Bruinruggoudmussen gemeld rond Oued Jenna, vaak optrekkend met groepen Woestijnmussen. In 2024 werd zelfs voor het eerst een kolonie Bruinruggoudmussen vastgesteld in Marokko, al was de exacte locatie voor ons onbekend.

We vonden op meerdere locaties territoriale Bruinruggoudmussen (met uitgevlogen nesten?): hier, hier, hier en hier. Vooral het (voor ons) toegankelijke traject tussen Aousserd en Tichla bleek verrassend productief. Vrijwel elke wadi leek bezet met actieve nesten. Op één locatie telden we minstens 200 Bruinruggoudmussen (waarschijnlijk een conservatieve schatting) rond een cluster van nesten. Nog voordat we de wadi goed konden verkennen, werden we echter weggestuurd door een local. Voor de verandering besloten we dat verzoek maar eens ter harte te nemen.

Voorzichtigheid is sowieso geboden in dit gebied. Ten oosten van het traject Aousserd - Tichla neemt het risico op landmijnen aanzienlijk toe. Zo een 45 kilometer ten zuiden van Aousserd werden we ook door het leger vriendelijk verzocht om om te keren.

Alles bij elkaar lijkt het er sterk op dat de Bruinruggoudmus een stevige voet aan de grond krijgt in de regio rond Aousserd. Op de foto een Bruinruggoudmus die een van zijn jongen een rups voert.

Begin maart zijn wij (zoals velen) op Fuerteventura geweest voor een weekje vakantie en vogels kijken. Zonder al teveel moeite alle beoogde soorten af kunnen tikken en menig rondje gereden op de plains. Daar erg mooi Renvogels met kuikens vlak langs de auto en als hoogtepunt natuurlijk de Westelijke kraagtrappen. Aan de kust kunnen genieten van de vele Kuhls Pijlstormvogels en hét moment van de reis was natuurlijk toen er witte puntjes aan de horizon verschenen: Roodsnavelkeerkringvogels.

Uiteindelijk thuis gekomen met aardig wat videomateriaal en hier onlangs een korte film van gemaakt. Wellicht net iets anders dan je gewend bent van de standaard soortencompilatie, maar hopelijk geeft het een mooie sfeerimpressie van het eiland met de bovengenoemde soorten in de hoofdrol.

De film is hier te bekijken.

Adulte man, gewoon variatie of mogelijk wat eerder geruid en al wat gesleten.

Zelfde vogel, ook veel wit in de keel.

Adulte man, moet met zoveel wit in de vleugels ‘kakel vers zijn.

Zelfde vogel, vage borstband.

Een jongedame, bruine rug en veel minder witte vertanden.

Fotograaf Caspar Venhuis, met toestemming. Caspar vondt het wel leuk dat zijn plaatjes wat licht konden laten schijnen op het naar ik aanneem minder bekende verse winterkleed. Hij was er tussen tussen 16 en 22 oktober en er zaten er nog best veel. Deze jongeman, ongeveer een half jaar oud, grijze rug, maakt het wel erg bont. Ik weet niet hoe het geval in India er uit zag maar de ID zou in het winterkleed niet te moeilijk moeten zijn.

Deze Dwerggors werd gevonden op een reis naar de Westelijke Sahara met Daan Drukker, Jurriën van Deijk en ondergetekende in een wadi vlak bij Aousserd. De vogel kwam luid roepend overgevlogen. Het was extra leuk om deze soort daarna in een acacia tegen te komen, in plaats van in het helmgras op Vlieland.

Onze geplande trip naar Oman moesten we vanwege de oorlog in de regio annuleren. De Westelijke Sahara was een mooi alternatief. Tien jaar geleden bezochten we deze locatie ook al, toen tijdens een roadtrip door heel Marokko, waarbij we helaas veel te weinig tijd aan deze regio besteedden. Hoog tijd om een keertje terug te gaan dus! Tijdens de huidige reis lag de focus vooral op zoogdieren, maar ook andere soortgroepen sloegen we niet over.

Marokko kent vier aanvaarde gevallen (inclusief één vangst in de Spaanse enclave Ceuta). (Dan laat ik de discussie over de zelfstandigheid van de Westelijke Sahara even buiten beschouwing.) Dit zou de vijfde aanvaarde Dwerggors voor Marokko kunnen worden en de eerste voor de Westelijke Sahara. Zie onder andere dit artikel op Magornitho. Daarnaast zijn er nog een aantal waarnemingen op eBird, maar het is onduidelijk wat de status daarvan is bij de dwaalgastencommissie. Dit zou bovendien de op twee na zuidelijkste waarneming van Dwerggors in West-Afrika kunnen zijn. Verder zijn er nog twee gedocumenteerde waarnemingen in noord Mauritanië. Zie hiervoor Ebird en Observation. Deze waarneming wordt vanzelfsprekend ingediend bij de verantwoordelijke dwaalgastencommissie.

Half maart verbleef ik samen met mijn vrouw voor zeven dagen op Fuerteventura. Tussen de culturele uitstapjes door natuurlijk nog een beetje gevogeld. Het hoogtepunt van deze vakantie waren wel de roodsnavelkeerkringvogels. Wat een elegante vogels zijn het toch.

Half maart verbleef ik samen met mijn vrouw voor zeven dagen op Fuerteventura. Tussen de culturele uitstapjes door natuurlijk nog een beetje gevogeld. Het hoogtepunt van deze vakantie waren wel de roodsnavelkeerkringvogels. Wat een elegante vogels zijn het toch.

"Dutch Birding" over de grens. De eerste Geelsnavelduiker voor NRW werd vanmorgen door Kees Koffijberg ontdekt op de Tenderingssee, niet ver van Wesel.

Dat was voor mij maar een uurtje fietsen (met "Nederlandse" tegenwind en een niet-zo-Nederlandse heuvel). Er waren tientallen bezoekers: zulke aantallen twitchers had ik in NRW nog nooit gezien.

Mijn tweede Geelsnavelduiker in Duitsland: ik zag er eerder eentje op de Diemelsee in Hessen, op ongeveer 500 m van NRW.

In het maandoverzicht van februari schreef Wim: “De minst opwindende van de Amerikaanse eenden die op de Nederlandse lijst te vinden zijn is wel de Amerikaanse Wintertaling.”

Daar was ik het niet mee eens: “De minst opwindende Amerikaanse eend vind ik toch wel Kleine Topper!”

En kijk eens wat ik vond toen ik in de namiddag even naar de momenteel spannendste vogelplek bij mij in de buurt gefietst was. Om Wims woorden toch een beetje kracht bij te zetten hield hij wel stug zijn kop in de veren, haha!

Een andere zeer gewilde soort was de Sudan Golden Sparrow (Bruinruggoudmus). Ook deze soort stond niet in mijn ANWB vogelgids. De vogel heeft nagenoeg dezelfde verspreiding als de Cricket Warbler, dus ook met een kleine subpopulatie in de Westelijke Sahara. Ik wist dat deze goudgele Passer (hetzelfde genus als onze huismus) er een nomadisch bestaan op nahield. Een melding van 70 (!) exemplaren een maand voor ons bezoek gaf wel hoop, net als enkele waarnemingen van 10-15 individuen. Maar ja, dat was weken geleden, en ik begreep dat de musjes er nogal een nomadisch bestaan op nahouden.

De locatie van de Cricket Warbler had ook één van die meldingen, maar we vonden de Sudan Golden Sparrow daar niet. Ergens had ik ook gelezen dat de soort nogal onopvallend gedrag kan vertonen. Het was zowat tijd om terug naar ons hotel in Dakhla te rijden, maar één plek voor de mus was niet al te ver, en goed beschreven. “Around the buildings”. Daar aangekomen zagen we inderdaad enkele gebouwen naast de weg staan. We reden ernaar toe, toen ik enkele mussen in een boom zag zitten. Desert Sparrow… Vreemd toch, een paar dagen ervoor was ik daar erg blij mee, maar nu ietwat teleurgesteld. Een Namaqua Dove (Maskerduif) werd terloops ook even bekeken. Even later kwamen we erachter dat het een zeldzame vogel in de Westelijke Sahara was, of in ieder geval een vrij recente toevoeging. Pas vanaf 2023 stroomden verreweg de meeste waarnemingen op Ebird rond het dorp Aousserd binnen.

Naast de boom met het duifje en de Desert Sparrows zagen we een lekkend kraantje. Het leek ons slim om daarvoor even te posten, wie weet hadden we geluk. Of anders konden we een andere keer terugkomen. Een hek vol met mussen werd afgecheckt, bijna allen Desert Sparrow, met één huismus als gezelschap.

BAM! GEEL! Na tien minuten wachten viel mijn oog op een mannetje Sudan Golden Sparrow in het boompje, WOW! Enkele vrouwtjes types lieten zich ook zien. Zie de foto van het vrouwtje van Marc Bozon van eknele weken terug. Wat een fijne soort… Bijna alles lukte, nu die Sand Cat nog…

De dag daarvoor kwam ik erachter dat langs de Aousserd Road nog een bijzonder vogeltje voorkomt. Een soort die ik eigenlijk niet meer kon herinneren dat die bestond. Uiteraard had ik de soort natuurlijk wel ooit in Handbook of the Birds of the World gezien, maar ik kon het mij niet heugen. De soort komt in de zuidelijke Sahara in dezelfde landen voor als de Dunn’s Lark, maar ook in Senegal. De Westelijke Sahara bevat echter ook een kleine subpopulatie. Dit fraaie vogeltje was de Cricket Warbler (Krekelprinia) en de soort stond net als enkele andere vogeltjes van de Westelijke Sahara niet in mijn ANWB vogelgids. Dat onder andere een reden dat ik over de soort had gekeken. Oh, en ik was druk, druk, druk met werk zodat de voorbereiding niet perfect was. Ebird was my friend, en ik vond een plek waar anderen enkele weken daarvoor zes exemplaren hadden gemeld. Dat moest goedkomen!

Arriverend op de plek liepen we even later tussen enkele kleine bomen door. Ik had gelezen dat de soort vaak huppelend op de grond word gezien. En zowaar, al snel vonden we twee exemplaren op de grond, waarop één van de vogels door een korte tapesessie volmondig zijn territorium ging verkondigen. Wat een prachtig langstaartig vogeltje! De soort heeft een contrastrijk zwartwitte kopkap en schouderveren, met een zandkleurig verenkleed en een lichtbruine rug. De rode oogring en iris sprongen er ook wel uit. Een leuke verassing! Western Subalpine Warbler (Westelijke Baardgrasmus) en Western Orphean Warbler (Westelijke Orpheusgrasmus) kwamen we ook nog tegen.

De soort stond erg hoog op mijn verlanglijst, want de vogel is alleen in de zuidelijke Sahara te vinden. Het verspreidingsgebied loopt enigszins versnipperd door landen als Soedan, Tsjaad, Niger, Mali, Mauritanië en oostelijk Westelijke Sahara. De meeste plekken zijn dus te vermijden gebieden...

Ik had de nacht in de auto doorgebracht. Zodoende kon ik het meest efficiënt omgaan met het zoeken van zoogdieren in de nacht en het zoeken naar vogels gedurende de dag. De afstand tussen ons hotelletje in Dahkla aan de kust en de beste gebieden langs de Aousserd Road lagen tussen de twee á drie uur rijden van elkaar verwijderd.

Ik stapte in het eerste licht uit de auto. Ik hoorde wel ergens wat vogeltjes zingen, maar ik kon die vogeltjes niet direct in beeld krijgen. Een korte wandeling in de richting van het geluid later bracht mij wel een lifer, want een klein vogeltje ter grootte van een mus voerde zijn baltsvlucht uit. Het betrof een Black-crowned Sparrow-Lark (Zwartkruinvinkleeuwerik), nice! De soort bleek de dagen daarna vooral op het stuk nabij Aousserd algemeen te zijn. Ik liep wat verder van de auto af, struinend door kleine zandduinen. Hopelijk stapte ik niet op een landmijn…

Een duidelijk ander soort leeuwerik vloog in een klein groepje van mij af. Ik volgde de vogels tot ik ze rustig op de grond foeragerend weer terugvond. Een rode kopkap gaf aan dat ik met Greater Short-toed Lark (Kortteenleeuwerik) te maken had. De zang van Greater Hoopoe-Lark vulde ook de lucht, iets wat ik herkende van mijn recente reis naar Koeweit. Ik vond die vogels zonder te zoeken ook al snel. Maar nog geen Dunn’s Lark! Ik volgde elk mij vreemd geluid maar op de vogel af. Black-crowned Sparrow-Lark, of Greater Short-toed Lark, of een Bar-tailed Lark of wellicht een Dunn’s Lark, waren de mogelijke eigenaren van die zangstrofes.

Opeens zag ik een zandkleurige leeuwerik van mij af vliegen. OEI! Dat was potentieel een Dunn’s Lark, of toch weer een Bar-tailed Lark? De spanning bouwde zich op! Ik zag de vogel iets verderop tussen de graspollen foerageren, tot die weer opvloog. De buitenste staartpennen waren zwart, en de vogel had dus niet een zwarte eindband die zou wijzen op een Bar-tailed Lark, maar zwarte buitenste staartpennen! JOEPIE!

Falcon’s Nest, de naam zegt het al. Er broedde ergens in die wadi’s tussen de rotsen Lanner Falcon (lannervalk). En dat niet alleen, ook Pharaoh Eagle Owl (woestijnoehoe) werd aldaar gemeld. Voor Marc stonden deze soorten hoog op de verlanglijst. Dus reden we na de succesvolle zoektocht naar de diksnavelleeuwerik naar voor ons onbekende oorden. Vanaf de asfaltweg liep er een obscuur pad naar beneden. De plek bestond uit uitgesleten droge rivierbeddingen met aan beide zijden ongeveer twintig meter hoge rotswanden. Goede habitat voor nestelende valken en uilen! Tijdens de afdaling zagen we een lokale man met de fiets via een ander obscuur weggetje ook in het dal dalen. Het viel mij op dat de man een verrekijker met zich meedroeg. Het bleek een lokale gids te zijn, die na een kort praatje duidelijk maakte dat hij de locaties wist voor drie soorten. Lanner Falcon, Pharaoh Eagle Owl en Mourning Wheatear (rouwtapuit). Zijn vraagprijs was schappelijk, dus we gingen akkoord.

We parkeerden de auto in het midden van de wadi waarop al wandelend achter de gids eerst de Mourning Wheatear eraan moest geloven. Een vrouwtje liet zich al snel zien, maar het mannetje bleef uit beeld. Alle door de gids genoemde soorten waren geen lifers voor mij, maar plots klom er een Barbary Ground Squirrel over de rotsen. Die was wel nieuw! Het bleek later ook de enige te zijn van de reis. De eerste van de drie Pharao Eagle Owl plekken leverde al snel de soort op. De afstand tot die vogel was enkele tientallen meters. Iets vderder wandelend zagen we al snel een flink nest van takken op de rotswand. Volgens de gids was dat het oude nest van de Lanner Falcon, waarna hij naar een hol in de rotswand wees. We zagen eerst niets, maar na een kwartier keek er een valk over de rand in onze richting. “Ik zie hem!” zo vertelde ik Marc. Die zag de valk echter niet op tijd. Of dat dacht Marc tenminste. Een foto die hij had genomen wees erop dat hij zonder dat hij het wist de vogel wel had gezien… We bleven nog een klein half uur wachten, alvorens de valk zijn nest verliet om een paar rondjes boven de rotsen te vliegen. Het was voor mij al even geleden dat ik de vogel voor het laatst zag, namelijk in Gambia in 2008!

Terug wandelend naar de auto verscheen er op de rand van de hoge rotsen opeens een rood-zwart-wit vogeltje ten tonele, Moussier’s Redstart! Het as fijn om deze beauty ook nog even in vol daglicht te zien!

Na een tweede en derde Pharao Eagle Owl was het tijd om verder te reizen. Het was een leuk uitstapje geweest.

De woestijnmus komt versnipperd voor in de de Sahara. Op vakantie naar Mauritanië, Tsjaad, Soedan, Mali, Libië of Algerije? Ik dacht het niet... Wellicht Tunesië, maar beter Marokko en de Westelijke Sahara.

Ik las ergens van tevoren dat de soort wat lastiger was geworden rond Merzouga. Een recente waarneming bracht ons naar een omheinde hotel/camping. Het personeel wist wel te vertellen dat de Desert Sparrows op hun terrein gevonden konden worden, Ietwat skeptisch bleef ik wel, want meerdere House Sparrows (huismus) vlogen ook rond het gebouw. Wisten ze wel het verschil tussen de twee soorten? We besloten voor die avond in ieder geval aldaar alvast een kamer te boeken. Zo waren we al dichtbij de plek van waar onze 4wd excursie ging vertrekken. We reden vervolgens naar het campinggedeelte. Nadat we zonder het gewenste resultaat een klein rondje hadden gereden parkeerden we de auto even in de schaduw. Wellicht was rondwandelen meer kansrijk. Eén van de mensen van de balie kwamen even in het Frans vertellen dat we niet op de juiste plek waren. Meer naar achteren, nabij wat palmbomen, zo vertaalde Marc. Daar aangekomen zagen we in ieder geval geen Desert Sparrow. Achter die palmbomen lagen de glooiende zandheuvels waardoor Merzouga ook zo populair is bij reguliere toeristen. Ik liep wat over die heuvels, en Marc liep naar een klein afgezonderd tentenkampje voor het personeel met wat palmbomen.

“Ik heb ze!”, riep Marc enthousiast. Het mulle zand deed mij niet al te snel in zijn richting bewegen, maar daar aangekomen zag ik een mannetje en een vrouwtje rond een tafeltje hangen. YES, BINNEN!

Ons doel die avond was het bereiken van ons hotel in Marrakesh, op vier uur rijden naar het zuiden toe. Een welverdiende nachtrust later stonden we al vroeg op. Cultuur snuiven in Marrakesh? Niets van dat alles! We moesten namelijk op zoek naar een vogel die alleen ten noorden van het Atlasgebergte in vooral Marokko, maar ook in Algerije en Tunesië is te vinden. Nu zijn die laatste twee plekken sowieso geen vogelbestemmingen. Sterker nog, Algerije kom je met een verrekijker niet eens in!

Een stadspark vlakbij ons hotel, we hadden onze slaapplek expres daar in de buurt geboekt, bood de beste kansen de soort te vinden. We reden dus met goede moed in de richting van het park. Een grote lege parkeerplaats deed ons naar een muur aankijken. Achter die muur lag het park. Nu nog een ingang vinden. Die vonden we al snel. Echter, de lange arm der wet gooide roet in het eten. Nee, dat was de ingang voor het personeel. We moesten omrijden. Een beetje flauw van die meneer. We hoorden echter al wat eksters roepen, wat dus betekende dat die gewilde Maghreb Magpie in de buurt was! Een korte wandeling langs de muur van het park leverde een groep van deze fraaie eksters op. Verschil moet er wezen, en het verschil tussen deze eksters en die van Europa is onder andere een kleinere witte vleugelvlek. Het mooiste verschil is echter de blauwe washuid rond het oog! De eerste lifer van de reis was binnen!

Het was tijd om naar het Atlasgebergte te rijden. Een alleen in noordwest Afrika voorkomende specht zat vol verwachting op ons te wachten! Nu ja, dat was wat overdreven. Ik had in ieder geval een rits GPS verzameld om de kansen de soort te vinden te verhogen. Rijdend in Marrakesh zagen we nog enkele keren Maghreb Magpie, maar gedurende de rest van de reis kwamen we de soort niet meer tegen! De keuze de ochtend in de stad door te brengen had zich dus uitbetaald.

Hoewel we de meeste uilen na zonsondergang zagen vliegen, baltsen en jagen, vonden we er ook eentje die rond zonsopkomst nog aan het jagen was - hier even neergestreken temidden van de oorzaak van z'n habitatverlies.

Ik checkte mijn GPS punten van deze zeer gewilde leeuwerik. Ik herinnerde mij de woorden, bij een foto op internet, dat het wel fijn was dat die foto was genomen buiten een vuilnisbelt. Nou mij interesseerde het geen bal waar ik de vogel zag, als het maar in zijn verspreidingsgebied lag. Of als het een dwaalgast betreft natuurlijk. En wat bleek inderdaad, die GPS punten leidde ons naar de plaatselijke vuilnisbelt. In de woestijn is de dichtheid vogels bij een vuilnisbelt hoger dan de omliggende woestijn, zo kwam ik te Koeweit in de kerstvakantie al achter.

De vuilnisbelt zag er niet uit als je misschien zou verwachten. De rommel was verspreid over een grote vlakte, zonder heuvels vuilnis maar geconcentreerd rond dampende kuilen rotzooi. Steenuil en woestijnvink bleken ook rond de vuilnisbelt te hangen. TRUMPeter Finch, wat zielig voor zo een vogeltje die naam te moeten dragen…

Vol verwachting reed ik langzaam tussen de vuilnisbelt, toen plots links van de auto twee ietwat forse leeuweriken mij direct deed beseffen dat we beet hadden. “Dat is ‘em!” riep ik uit! Wellicht deed ik dat door mijn enthousiasme wat te luid, want de twee diksnavelleeuwerik, één van de hoofdprijzen van ons bezoek aan Marokko, vlogen er vandoor. Ze waren met de verrekijker nog lang te volgen, maar we verloren ze helaas toch uit beeld.

We reden nog in de richting van de vogels, waarop we nog twee exemplaren te laat opmerkten. Want die vlogen ook een flink eind er vandoor! Het was in ieder geval duidelijk, de vogels waren in de buurt!

We reden na minutenlang rondrijden weer terug naar de vuilnisbelt. Of de eerste vogels waren weer terug, of het waren andere exemplaren, maar nu bemerkten we de diksnavelleeuwerik op tijd op, waardoor we de soort gelukkig ook op de foto konden zetten. Wat een snavel!

Tezamen met Marc Bozon in verband met zijn Big Cat Year gingen we in februari naar de Westelijke Sahara om te proberen Sand Cat te vinden.

Een deel van onze reis werd ook in Marokko doorgebracht. Tijd om vele Noord-Afrikaanse soorten te zoeken die mij al jaren in de ANWB vogelgids aanstaarden!

Toen we het Atlasgebergte inreden bleek die al stijgend al vrij rap boomarm te zijn. Nou, dat deed het zoeken naar deze specht wellicht iets makkelijker dan voorheen door mij gedacht. De eerste GPS, nabij een stel bomen in de verder wat boomloze omgeving leverde al direct prijs op.

Fraai!

In 2014-15 was ik een jaar aan het rondreizen in Australië, Nieuw-Zeeland en Nieuw-Caledonië. Het was de tijd dat er in Nederland onder andere oosterse vorkstaartplevier en Afrikaanse grasmus werden gemeld. Sindsdien altijd in het achterhoofd gehangen van "die wil ik nu wel extra graag zien".

Oosterse vorkstaartplevier lukte in de kerstvakantie op de Andamanen, en met de 4WD van een lokale gids konden we deze soort ook eindelijk op mijn levenslijst zetten!

Tijdens onze 'troostreis' naar Marokko (Oman moesten we helaas even laten wachten vanwege de onrust in de regio) vonden we een aantal frankolijnen, waarvan er eentje erg relaxed was.

In het kader van My Big Cat Year tezamen met Pieter de Groot een 10-daagse trip gemaakt naar Marokko en de Westelijke Sahara. Op de weg naar Aousserd, niet ver van het dorp op een bekende plek bij een waterplek bij een aantal gebouwen. Mannetje Sudan Golden Sparrow en een paar vrouwtjes, naast vele Desert Sparrows.

Mammal highlights waren de Fennec Fox, Rüppell's Fox, African Wild Cat, Barbary Macaque, Desert Hedgehog, Jerboas, Gerbils, Cape Hare, Barbary Ground Squirrel. Bird highlights Golden Nightjar, Sudan Golden Sparrow, Thick-billed Lark, Dunn's Lark, Desert Sparrow, Levaillant's Woodpecker, Crimson-winged Finch, Lanner Falcon, Pharaoh Eagle-Owl, Cricket Longtail, Tristram's Warbler, African Desert Warbler.

Voor een volledig verslag van dit avontuur, zie mybigcatyear.com/journal/5f7bfa1e-991...

De Big Cat Year draait niet alleen om het spotten van wilde katachtigen. Het gaat ook om behoud van habitat en wildlife. Het streven is om in elk bezocht land een project/organisatie te steunen, vandaar de donatie aan Sahara Conservation Foundation

Mvg, Marc Bozon

Een van de zeldzaamste broedvogels van de Eifel en na drie jaren van afwezigheid heb ik er weer een gevonden!

Grijskopspecht (Picus canus), hier in de regio een zwaar achteruitgaande soort, maar ook in Belgie keldert de soort gigantisch.

Grappig detail is dat ik de soort ook in 2021 op 4 maart ontdekte. In 2022 was hij er ook weer en in de jaren daaropvolgend spoorloos....

Een van de zeldzaamste broedvogels van de Eifel en na drie jaren van afwezigheid heb ik er weer een gevonden!

Grijskopspecht (Picus canus), hier in de regio een zwaar achteruitgaande soort, maar ook in Belgie keldert de soort gigantisch.

Grappig detail is dat ik de soort ook in 2021 op 4 maart ontdekte. In 2022 was hij er ook weer en in de jaren daaropvolgend spoorloos....

Nu de raysut sewage dump is afgesloten en de beste plekjes bij de Oost Khawr zijn dichtgegroeid is het best lastig ralletjes te zien in Dhofar. Met wat geduld en geluk vindt je soms nog een geschikt plekje waar je ze fantastisch kan bewonderen.

Tijdens het aflezen van gekleurringde grutto's in de rijstvelden van Lissabon lande deze onverwachte kleine geelpoot vlak voor ons neus. Na enige minuten was hij er weer vandoor.....

(vogel is ingediend)

De grote blikvangers in Dhofar deze winter waren de Zwarte Reiger en de Bruinrugklauwier die ik beide kon bewonderen. Een andere bijzondere vogel is de Rosse Fluiteend die eind november 2024 op deze locatie is ontdekt. Ik vond hem terug wat best lastig was, omdat hij zich graag verstopte tussen de mangroven.

Barr al Hikman is de plaats om de Krabplevier te zien, met in de winter groepen van honderden exemplaren. De Krabplevier broedt ook in de regio. Sur Masirah is een plek waar enkele ouders met hun net vliegvlugge, luid bedelende jongen liepen.

Een van de drie zanglijsters die in het park/sewage dump van Hilf verbleven. Deze winter waren er veel zanglijster waarnemingen in Oman wat uitzonderlijk is. Dat geldt uit eigen observaties ook voor de blauwborst en het witborstwaterhoen waar er hier twee van waren. Ook zag ik bijna op alle geschikte plekken in Dhofar de kleine vliegenvanger. Hilf is een top vogel locatie. In het park tenminste 3 indische Koels, 10 tjiffen en 3 sib tjiffen die voortdurend aan het zingen waren. Mijn eerste waterral voor Oman liet zich bewonderen, Ook de stranden van Masirah zijn zeer de moeite waard met groepen tot 180 stuks reuzenzwartkopmeeuwen in prachtkleed . De ferry voer door een groep van 1200 grauwe franjepoten. Dus neem Masirah op in je reisplan.

Ayn Hamran is een toplocatie om te vogelen. Ook dit jaar was er voor mij veel te zien . In de bomen/struiken veel zangers zoals Sykes spotvogel, 3 struikrietzangers, oostelijke vale spotvogel en kleine vliegenvanger. De kale vlakte op weg naar Ayn Hamran is ook zeer de moeite waard. Grote groep kortteenleeuweriken met daarbij ook enkele indische en bleke rotsmussen. Tip: zoek naar een lekkende slang die de boeren gebruiken voor hun kamelen. Ga daar 's ochtends vroeg bij staan in je auto en alles uit de buurt komt drinken zoals de afgebeelde bleke rotsmus.

Op sommige picknicktafels niet moeilijk

Het was even zoeken, vaak op afstand, maar deze was nieuwsgierig

Tijdens een 14-daagse reis naar Oman met BirdingBreaks bezochten we Mirbat Park om de Bay-backed Shrike te zoeken die daar al de hele winter verbleef. Samen met de deelnemers en mede-reisleider Bram Ubels liep ik in de vroege ochtend door het prachtig onderhouden park, maar van de klauwier was geen spoor te bekennen.

Wel was het heerlijk vogelen: tientallen kwikstaarten en Boompiepers foerageerden op de besproeide grasvelden en in de hogere bomen werden Groene Bijeneters, een fulvescens Bastaardarend en twee Indische koëls wakker. Omdat we om 8:00 uur in de haven moesten zijn voor een pelagic met Hatem, verspreidden we ons om de kans op het vinden van de klauwier te vergroten.

Ineens zag ik achter in het park een ral-achtige vogel tussen de haagjes doorrennen. Was dat nou een Kwartelkoning? Bram en de deelnemers stonden snel bij me en samen zagen we de vogel opnieuw langs een haag rennen. Het werd al snel duidelijk dat dit geen gewone Kwartelkoning was en na het langsgaan van de opties moest dit wel een Afrikaanse kwartelkoning zijn, een soort die totaal niet op onze radar stond. Dat was wel te verklaren, want het bleek het eerste geval voor Oman!

We konden de vogel in totaal ongeveer twee minuten volgen voordat hij in een dichte haag verdween. Na de pelagic hebben we nog een tijd zonder resultaat gezocht (en voor de klauwier hadden we zelfs een derde bezoek nodig…).

Ook de rest van de reis was zeer geslaagd met 228 soorten. Vogelen in Oman gaat niet snel vervelen met dit soort verrassingen!

An immature female. The species is quite common in this locality and in other areas of Canary Islands Pine (Pinus canariensis) forests.

Eerder gaf ik al aandacht aan dit onbeschreven taxon in Saudi-Arabië. Vervolgens kwam dit prima, maar wat voorzichtige artikel in Dutch Birding. Hierbij in één sheet de verschillen met de Afrikaanse ondersoorten en het beperkte gebied waar dit zeldzame taxon voorkomt in het uiterste zuiden van Saudi-Arabië.

Afgelopen week verbleef ik met mijn gezin op Fuerteventura. Tijdens getimede middagritjes waarin onze oudste dochter haar slaapje deed, wisten we alle de klassieke woestijnspecialiteiten bij elkaar te sprokkelen. Hoogtepunt was een langdurig baltsende Westelijke Kraagtrap op een paar honderd meter afstand, absoluut een van mijn gaafste vogelwaarnemingen ooit binnen de WP. Maar ook de Zwartbuikzandhoenders, Renvogels, Kleine kortteenleeuweriken, Woestijnvinken, Aasgieren en natuurlijk de endemische Canarische Roodborsttapuit zijn zeer vermakelijk.

Afgelopen week verbleef ik met mijn gezin op Fuerteventura. Ik ben een sucker voor eilandspecialisme, dus wilde graag een keer de Canarische roodborsttapuit zien. Tot 2008 werd de populatie op max 1300 vogels geschat en stond hij als 'Endangered' te boeken. Na een nieuwe populatieschatting met behulp van GIS wordt de populatie nu geschat op zo'n 12.000 vogels en is de status bijgesteld naar Near Threatened. Bedreigingen zijn overbegrazing door vee, verstedelijking en verstoring door massatoerisme. Dit is eigenlijk een veel leuker plaatje, op de typische lavastenen muurtjes die je overal op het eiland tegenkomt.

Afgelopen week verbleef ik met mijn gezin op Fuerteventura. Ik ben een sucker voor eilandspecialisme, dus wilde graag een keer de Canarische roodborsttapuit zien. Tot 2008 werd de populatie op max 1300 vogels geschat en stond hij als 'Endangered' te boeken. Na een nieuwe populatieschatting met behulp van GIS wordt de populatie nu geschat op zo'n 12.000 vogels en is de status bijgesteld naar Near Threatened. Bedreigingen zijn overbegrazing door vee, verstedelijking en verstoring door massatoerisme. Hier kan je goed de opvallend lange snavel en extreem korte handpenprojectie zien, morfologische kenmerken die vaker terugkomen bij eilandendemen.

Afgelopen week verbleef ik met mijn gezin op Fuerteventura. Tijdens getimede middagritjes waarin onze oudste dochter haar slaapje deed, wisten we alle de klassieke woestijnspecialiteiten bij elkaar te sprokkelen. Hoogtepunt was een langdurig baltsende Westelijke Kraagtrap op een paar honderd meter afstand, absoluut een van mijn gaafste vogelwaarnemingen ooit binnen de WP. Maar ook de Zwartbuikzandhoenders, Renvogels, Kleine kortteenleeuweriken, Woestijnvinken, Aasgieren en natuurlijk de endemische Canarische Roodborsttapuit zijn zeer vermakelijk.

Afgelopen week verbleef ik met mijn gezin op Fuerteventura. Tijdens getimede middagritjes waarin onze oudste dochter haar slaapje deed, wisten we alle de klassieke woestijnspecialiteiten bij elkaar te sprokkelen. Hoogtepunt was een langdurig baltsende Westelijke Kraagtrap op een paar honderd meter afstand, absoluut een van mijn gaafste vogelwaarnemingen ooit binnen de WP. Maar ook de Zwartbuikzandhoenders, Renvogels, Woestijnvinken, Aasgieren en natuurlijk de endemische Canarische Roodborsttapuit zijn zeer vermakelijk.

Een van de hoogtepunten van de pelagic in Oman. Soms ver weg, soms dichtbij.

An irregular and scarce wintering species in the Canary archipelago, present mostly in the eastern and central islands.

Op 13 november 1872 om 07:35 uur ’s ochtends werd door Claude Monet Impression, soleil levant gemaakt dat wordt gezien wordt als het eerste schilderij van de stroming Impressionisme. Dat was in Le Havre, niet ver van de locatie van deze Bandijsvogel. Ik snap sinds gisteren beter waarom juist hier en waarom in de ochtend.

Worstelend met het ochtendlicht en de nog aanwezige mist was het mij gisteren snel duidelijk dat er zo vroeg geen fatsoenlijke plaatjes gemaakt gingen worden. Het gevolg was dan dat er dan maar wat wordt aange-Claude.

Deze vogel was overigens erg succesvol en ving drie kleine visjes binnen het kwartier. Hij ging er dan steeds vandoor naar een struik in de achtergrond om even uit te buiken. Bij een misser hetzelfde pad, alleen dan luid kekkerend en scheldend over zijn eigen falen. Na een half uurtje hield hij het voor gezien en verdween hij definitief naar achteren.

Eerste voor Frankrijk. Ze zijn niet vaak te bewonderen in Europa. Wel in de WP want ze laten zich bijna jaarlijks zien op de Azoren.

Een clubje van 40 blauwe eksters kwamen in de ochtend even drinken