Overige

Madagascar, zomer 2024. Zes weken rondreizen, waaronder Mauritius, Rodrigues en Reunion. De eerste weken op Madagaskar zelf bracht ik vooral in het noorden van het land door, vooral op zoek naar zoogdieren.

Montagne d'Ambre ligt in het uiterste noorden van het eiland. Ik ging daar onder andere ook heen voor de Ambre Mountain Rock Thrush (en met succes).

Bij een picknickplaats besloot ik te wachten op een mogelijke terugkeer van een eerder die dag zo pijnlijk gemiste Ring-tailed Vontsira. En wat vloog daar boven het bladerdak over mijn hoofd heen? Een endemische roofvogel, de Henst’s Goshawk! Een soort welke buiten het broedseizoen, wanneer plaatselijke gidsen vogelaars naar nesten brengen, mogelijk problemen zou kunnen opleveren. Kat in het bakkie!

Naast mijn eerste Lesser Vasa Parrot, een volledig zwarte papegaai, bleek het nogal Ring-tailed Vontsira-loos te zijn. Wat bleek later? Het dier komt bijna dagelijks even buurten, maar wel alleen rond het middaguur. Die kans was dus blijkbaar verkeken.

Of niet? Plots hoorde ik iemand achter mij, met een enthousiaste en verbaasde ondertoon, hard roepen. “Fossa!”

Fossa? Dat grootste roofdier van Madagaskar, welke wel wijdverspreid is op het eiland maar naast Kirindy zo ongrijpbaar is om te vinden? Dat beest dat op een bepaalde plek voor de corona-periode in sommige delen van het jaar wel te zien was, maar die tijdens de corona-periode door lokale boeren ook daar in grote getallen werden afgeknald omdat ze zich wel eens aan kippen vergrepen? Sluit die krengen dan ook op of zo in plaats van dat je ze de godganse dag vrij laat wandelen… Dat beest waarvan ik eigenlijk zeker wist, die ga ik tijdens mijn rondreis echt niet zien?

Ik besloot rap in de richting van de roepende man te sprinten. Ik keek ik de richting waar de vinger naar zat te wijzen.

“FOSSA, WOW!”, riep ik uit. Ja, dat had die man net daarvoor ook geroepen. Op nog geen honderd meter verder zat er eentje rustig midden op het zandpad te zitten. Het dier zag er in eerste instantie wat mager uit. En al helemaal toen die verder huppelde. Liep het dier nu mank? Helaas wel ja. Sterker nog, door waarschijnlijk een klem was één van de achterpoten gewoon totaal afgebroken. De botten staken er nog uit. Het bleek al snel dat de Fossa vel over been was. Niet lang nadat het dier in het dichte bos was verdwenen kwam die even later weer tevoorschijn. Huppelend op drie poten op weg naar de picknicktafels. De twee Spaanse dames en de gids gooiden het beest wat kip toe, die die gretig naar binnen werkte.

Wat een geluk, maar wat een narigheid! Door onmenselijke handelingen, waarbij ook deze bedreigde soort weer een stapje dichter naar de ondergang werd gebonjourd, leverde mij op dag één wel een kandidaat voor soort van de trip op.

Maar moest ik nu blij zijn dat ik de soort had gezien?

Sand Cat!

Nadat ik te horen had gekregen dat mijn vlucht naar huis was geannuleerd besloot ik één van die extra dagen een gids te huren om de laatste krenten in de pap te vinden.

We reden in zijn jeep toen zoogdieren ter sprake kwamen. "We also have Sand Cat."

Oh? Zoeken?

En zo geschiedde.

We reden na zonsondergang de woestijn weer in. Op een gegeven moment reed de jeep de openbare weg af. Het was inmiddels pikkedonker, maar het was duidelijk. Het gebied was een open zandvlakte. Kilometers maken en veel scannen met de zaklamp dus!

We zaten zo dicht bij de Saoedische grens dat ik niet mijn zaklamp op de lichtjes in de verte mocht schijnen. Dat waren blijkbaar grensposten…

“You will find dit first”, zo vertelde Abdulaziz mij, maar op een gegeven ogenblik claimde hij reflecterende ogen in de lampen van de jeep te zien. Hij reed er snel heen, maar we zagen niets. Ook niet na meerdere rondjes en zorgvuldig scans van de omgeving. “Fox, because it’s gone”, zei Abdulaziz. De kat was dus schijnbaar niet zo een rap verdwijnend beest. We reden door. En even later zag Abdulaziz weer een mogelijk beest, maar weer was het niet raak. Toch bleven we volhardend rond de locatie rijden. Het was een poging van de lange adem.

Opeens zag ik op afstand voor de auto twee groene ogen reflecteren. “What is that?”, vroeg ik? Abdulaziz zette er weer de vaart in. “That is not a cat?”, zei ik. “Oh wait, it is a cat!” Sand CAT!

Wat...een....gaaf....beest....

Een cliché, en elke jaar steeds prijziger. Voor een uur gorilla's bezoeken betaal je in Oeganda dit jaar al 800 USD. Maar geen enkele seconde had ik spijt, ondanks dat ik de soort een paar dagen eerder ook al in Ruhija was tegengekomen.

We kwamen te Bwindi terecht bij een stel Eastern Gorilla die in een open plek van het regenwoud aan het foerageren waren.

Het deed wat met me. Een gevoel die ik niet daarvoor en wat ik mij kan voorstellen tijdens de rest van mijn leven niet meer ga voelen. We staan zo dicht bij deze majestueuze dieren.

Ik werd er helemaal stil van...

Normaal maak ik geen reclame en niemand betaald me ervoor maar ik ben nu een week aan het vogelen in India met de nieuwe Balance scoop van Swarovski. Na wat oefening loop ik over van enthousiasme zo ook mijn reisgenoten. Ook digiscopen gaat prima (hier bij het nest van een Lagger Falcon. Neem deze optie echt series als je een (nieuwe) scoop wil aanschaffen. Een puntje van zorg lijkt het vervangen van de stabilisatie batterij. Dat stuk van de scoop lijkt wat fragiel en moet voorzichtig gebeuren (hoewel) maar voor de rest 👍👌👌

klein formaat, bruine kop, vage witte tekening op kin-keel-zijkop, slanke snavel

Caribean Grackle !?

Op het dak

"Twitchers in the mist".
Zondagmiddag, 13.03 uur. De Beloega laat zich schitterend bekijken. Maar als uit het niets komt dichte mist het strand over rollen en zien we voor onze ogen een drama voltrekken voor de twitchers die op dat moment het strand op komen rennen. Hopelijk is het voor de 'dippers' de volgende dag nog goed gekomen.

karakteristieke smalle, donkere rugrichel (low, dark dorsal ridge) goed te zien

Buitenkansje op deze soort in NL te zien. Aan einde van de middag langzaam richting noord opschuivend en daarbij regelmatig aan de oppervlakte komend.

Apparent Bonapartes×Blackheaded Gull hybrid I found at Kennedy Quay in Cork City, Ireland . A diminutive figure amongst the Blackheaded Gulls having the size and structure of a Bonapartes Gull . As can be seen in the images shared the bird has a combination of the features of both species .

Apparent Bonapartes×Blackheaded Gull hybrid Cork City,Ireland . Found by me on the 31st of December 2025 and last seen on the 5th of January 2026 .

Apparent Bonapartes×Blackheaded Gull hybrid I found at Kennedy Quay in Cork City,Ireland

Enno en ik stonden gisteren toevallig naast elkaar toen het donkervleugelig Dwergmeeuwtje voorbij vloog en de vogel verdient nog wel wat meer pixels.

Niet alleen de vele zeldzaamheden drukte afgelopen weekend een stempel op het DB-weekend op Texel. Ook de zeldzaam grote influx van Pimpelmees maakte het een memorabel weekend. Vele 10.000en Pimpelmezen met daartussen Kool- en Zwarte Mezen moeten er afgelopen weekend rondgevlogen hebben in het Waddengebied. Werkelijk overal op Texel ongekende aantallen, zowel in de lucht als aan de grond. Een sfeerplaatje van zondagochtend bij Paal 9, met Ruud van Beusekom in de voorgrond. Van zonsopkomst tot een uur of 12 vlogen er ruim 5000 Pimpelmezen langs, al was dat niks in vergelijking met de aantallen bij de Cocksdorp die ochtend.

Op deze foto zijn de goed ontwikkelde zwemvliezen tussen de middelste en buitenste teen duidelijk zichtbaar.

Mogelijk de ondersoort tundrae

Op 2 oktober j.l. ontdekte ik rond 2 uur in de middag deze extreem tamme bontbekplevier aan de noordzijde van de jachthavenmonding op Vlieland. De vogel benaderde me regelmatig tot minder dan 2 meter. Gedurende tijd dat ik met hem bezig was (ruim een uur) geen enkele roep gehoord. De vogel verdween zonder enige aanleiding laag over het water richting Terschelling.

 Vanwege de tamheid vermoedde ik iets aparts, maar semipalmatus was snel uitgesloten op grond van een aantal kenmerken. Toch oogde deze vogel nogal gedrongen met een relatief korte snavel. Na wat uitpluizen acht ik het zeer wel mogelijk dat dit een mannetje tundrae is. Op zich niet echt vreemd want in deze periode is tundrae beduidend algemener dan nominaat in de Waddenzee. Slagpenrui van nominaat begint al in juni/juli en wordt onderbroken tijdens de trek naar het zuiden. Bij tundrae begint de slagpenrui pas in het overwinteringsgebied. Deze vogel heeft inderdaad, voor zover zichtbaar, alle slagpennen van dezelfde leeftijd. Verschil in timing van rui van lichaamsveren en vleugeldekveren tussen tundrae en hiaticula is niet of nauwelijks beschreven. Van een derde mogelijke taxon, psammodroma is nog minder bekend. Van de Bontbekplevieren is tundrae de kleinste (gemiddeld een fractie groter dan semipalmatus) en de donkerste.

Op afstand, maar wel voortdurend mooi vrij te bekijken

Vandaag werd door een van de big-day teams deze nachtzwaluw ontdekt boven zee. De vogel heeft vervolgens een tijd tp gezeten tussen de blokken van de eierlandse dam. Op een gegeven moment vloog de vogel wat heen en weer rond de daar verzamelde twitchers. Toch een bizarre waarneming van deze soort, zo middenop het strand. 

Is het misschien een idee om een galerij te maken met foto's van wilde vogels met beschadigingen. Dit zijn niet de vogels die vaak gefotografeerd worden maar kunnen juist wel een goede referentie zijn naar eventuele zeldzame soorten met beschadigingen. Dit om aan te tonen dat verschillende beschadigingen ook voorkomen bij wilde vogels en niet direct op gevangenschap hoeven te duiden. Het zou mooi zijn als we hier een goede collectie van zouden kunnen aanleggen als referentie materiaal.

Vandaag vond Ger de Hoog deze Buffelkopeend tussen een groep Brilduikers en Nonnetjes op de Maas. De vogel blijft op afstand. Baltst met een vrouwtje Brilduiker en is erg actief. Hier drie plaatjes van hem van de vogel.

Vandaag vond Ger de Hoog deze Buffelkopeend tussen een groep Brilduikers en Nonnetjes op de Maas. De vogel blijft op afstand. Baltst met een vrouwtje Brilduiker en is erg actief. De ongeringdheid is goed vastgesteld. Hier drie plaatjes van hem van de vogel.

Vandaag vond Ger de Hoog deze Buffelkopeend tussen een groep Brilduikers en Nonnetjes op de Maas. De vogel blijft op afstand. Baltst met een vrouwtje Brilduiker en is erg actief. De ongeringdheid is goed vastgesteld. Hier drie plaatjes van hem van de vogel.

Vandaag wordt de recent dood gevonden Geelsnavelduiker van Warmond e.o. door preparateur Tim van Naturalis ontleed. De vogel was sterk vermagerd. Zowel skelet als lichaam worden bewaard en de organen zullen op sterk water worden gezet. Een handjevol vogelaars kwamen vanochtend een kijkje nemen, met op de foto uiterst links een van de eerste waarnemers, Gertjan van der Kooij. Tot 15:00 vandaag is dit nog van dichtbij te zien in het voor iedereen vrij toegankelijke LiveScience van Naturalis.

In de late schemering vlogen er drie bleke nachtzwaluwen boven de moeras zone. Eén had geen lichte polsvlekken en was een Egyptische . Een ander was iets kleiner en had duidelijke lichte polsvlekken kenmerkend voor de Sykes. De derde was waarschijnlijk ook een Sykes. Dit groepje nachtzwaluwen is in november voor het eerst waargenomen en door veel vogelaars gemeld met overtuigende foto’s. De foto toont de plek waar we in de schemering de eerste nachtzwaluw zagen vliegen.

Gisteren was de jaarlijkse Dutch Birding vogeldag in Ede. Een super leuke dag met interessante lezingen, maar bovenal om elkaar te ontmoeten en als Dutch Birders de tijd te nemen om bij te praten.

Een ander hoogtepunt van de dag was de uitreiking van de hoofdprijs van de hoofdprijs van de Most Wanted competitie van vorig jaar en zeker voor Rutger Rotscheid. Met de vondst van een fantastisch twitchbare Groene Bijeneter in de AWD op 16 jullie 2024 maakte Rutger heel veel Dutch Birders gelukkig. Hij onving zijn welverdiende Swarovski NLpure 10x42 van Marc Plomp en van mij, aangeboden door Swarovski en het Vogelinformatiecentrum Texel.

Maar nieuwe rondes nieuwe kansen, maandag publiceren we de nieuwe lijst voor de komende competitie. Vandaag kun je dus nog je stem uitbrengen. Heb je dat nog niet gedaan...

Stem dan op jouw Most Wanted soorten.
Ik ben heel benieuwd wat recente waarnemingen voor invloed zullen hebben op de lijst :)

Een muur van mist, een vlakke Waddenzee, een glibberige dijk, weinig vogels, enkele tientallen vogelaars, een reporter van Vroege Vogels, frustraties over de mist, een klein tijdframe. Spannend dus!

Bertus en ik hadden de moed al bijna opgegeven, maar het kwam goed!
Een nauwelijks verstaanbaar telefoontje van Corstiaan Beeke kan maar één ding betekenen: de brileider wordt gezien! Op een holletje die kant, de scoop opstellen, uitleg over de plek, die #€%^^ mist, waar is die boog, die kromme tak, waar staan die twee staken, de mist die even iets minder wordt en dan de euforie over het zien van deze megazeldzaamheid! Zo ontzettend gaaf!
Een paar minuten goed zichtbaar in de scoop, actief duikend, een mossel etend, op een kleine tachtig meter uit de kust! Echt ongelooflijk om een soort als deze te kunnen zien in Nederland! Zaterdag gaan we weer!

Met veel dank aan Corstiaan en Lenn voor het terugvinden in de mist!

Birders at Texel, Spectacled Eider!

16u20, na aankomst van boot van half vier

Een betere plek voor een ‘massale twitch’ is er niet…

Ontdekker geïnterviewd.

Tijdens de openingsdag van het Dutch Birding weekend van najaar 2024 kon 'mijn auto' genieten van de long-stayers Roze Spreeuw, Amerikaanse Goudplevier en Grote Grijze Snip; de op die dag gevonden Sperwergrasmus van het Reddingboothuis en deze handtamme Sneeuwgors, die ondanks de fenomenale video kans nipt niet het hoogtepunt van de dag werd, dat waren deze Kerkuilen. Ik vond 's middags de Sperwergrasmus terug, stilzittend in een vlier, waarbij ik een hele partij vogelaars kon verblijden met minutenlange views in de scoop en/of aanwijzingen met deze laserpen. Ik raad iedere vogelaar aan een laserpen aan te schaffen want dat kan je bij goede soorten veel tijd en stress schelen. Een belangrijke tip: nooit met de laserpen óp de vogel schijnen en/of een rondje eromheen maken, maar altijd op de boom of tak ernaast en daarbij aanwijzingen geven.

Deze Steppearend werd gevangen op 17 september j.l.in Kazachstan op het ringstation in de Chokpak Pass in zuidelijk Kazachstan. Tijdens ons verblijf vierde het ringstation zijn 58ste verjaardag. Het station gebruikt een aantal mistnetten, maar het merendeel van de vangsten vindt plaats in twee grote Helgolandvallen. Met westenwind hebben de vogels tegenwind en is er veel zichtbare trek van roof- en zangvogels. Wij zijn hier 3 weken geweest en hebben bijna 4000 vogels van 83 soorten gevangen. Voor het vangen van roofvogels is een beetje geluk nodig. Het hoogtepunt was daarom deze Steppearend, een derde kalenderjaar vogel (drie generaties hand- en armpennen) en gezien de grote maten een vrouw. De vogel werd voorzien van een satelliet-zender. Tien dagen later zat zij in Pakistan, en op 10 oktober 2024 hing zij nog steeds rond de grens van Pakistan en India. We zijn benieuwd waar de verdere overwintering plaatsvindt (informatie via onderzoekster Katya Akentyeva).  Op de foto's zie je de vogel vlak na het vangen en vlak voor het loslaten. Tijdens behandeling kreeg de vogel een kopkap op. Wij schrijven ook een verslag van deze ring-trip die later opgevraagd kan worden bij Tim van der Meer (timvdmeer0@gmail.com).

Vandaag leuk artikel over Gerard Steinhaus en Dutch Birding in NRC

Een mijlpaal. Gerard Steinhaus bereikte bij het zien van de Roetvliegenvanger zijn 500e soort in Nederland, vooropgesteld dat Indische Kievit, Veldrietzanger en Roetvliegenvanger worden aanvaard en dat we de huidige CSNA-systematiek aanhouden en nog geen soorten van de A-categorie naar de D-categorie verplaatsen enz enz.
Bij deze Gerard, van harte gefeliciteerd! Op 5 oktober 1996 bereikte je met de Roodoogvireo als eerste Nederlander de 400 soorten. Op naar de 600

Ornithos 31(4): 223, 2024

Mooie kans om een opgezette Reuzenalk van dichtbij te bekijken, bij de tentoonstelling over uitsterven in het Allard Pierson in Amsterdam; er staat ook een in Nederland (Spaarnwoude) verzamelde Dunbekwulp. 

Vanaf eind van ochtend niet meer gezien, ondanks lang speuren van onder anderen deze waarnemers, maar hij zal niet zijn vertrokken, ook na een regennacht niet…

GAAF!!!

Jong albino huismus in de tuin. 

Deze leucistische gierzwaluw was een opvallende verschijning afgelopen zaterdag langs Breskens.