En dat was het voor Madagaskar!

Te Mantadia Forest:

Nu hadden we tijd om wat bijzondere lemuren te gaan zoeken. Onder het lopen hoorde ik plots mijn eerste groep Indri hun ochtendzang ten gehoren brengen. En hard dat het klonk! Toch waren de dieren waarschijnlijk een kilometer of drie verwijderd. Indri zijn de grootste overgebleven soort lemur. Deze zwart-witte kolossen kunnen met staart (welke maar vijf centimeter lang is) boven de 75 centimeter komen, en wel negen kilo zwaar wegen… Natuurlijk is ook deze soort helaas Crititically Endangered, met een geschat aantal tussen de 1000-10.000 overgebleven exemplaren. In drie generaties (33 jaar) is zijn populatie waarschijnlijk met meer dan 80 % afgenomen, en deze trend zet zich waarschijnlijk door… Tot nu toe is de soort in gevangenschap ook niet levend te houden, wat een broedprogramma natuurlijk onmogelijk maakt...

VOIMMA:

De volgende ochtend stond een tweede bezoek aan VOIMMA op het programma. Voor mij was DE doelsoort van die dag duidelijk, de Indri! En dan ook nog zonder omringd te worden met huis-tuin-en-keuken toeristen. Dat laatste was waarschijnlijk een grotere uitdaging…

En zo waren Hugo en ik aangekomen op onze laatste gezamenlijke dag te Madagaskar. Hugo zou de volgende dag naar Mauritius vertrekken en ik zou daarna nog enkele dagen op Madagaskar ronddwalen.

Een zoektocht naar de ooit makkelijke Madagascar Ibis liep op niets uit. Gelukkig hadden we de soort al eerder gezien. Want het scheen dat lokale mensen in de coronaperiode vele exemplaren van die soort hadden opgepeuzeld…

Onze gids liep plots naar ons toe. Hij had een groep Indri gevonden, maar er stonden ook toeristen bij. Of ik nog wel wilde gaan. Tja, doe maar, het waren toch mijn eerste Indri! Die grootste der lemuren, met hun 75 centimeter (inclusief de korte staart van vijf centimeter) geen kleine jongens. Of vrouwen? Bij de meeste lemuren is dat geslacht namelijk iets groter.

Die Indri’s zaten hoog in de bomen te doezelen. Veel doen die beesten niet op een dag. Een beetje eten, wat uitbuiken. En een kleine tien minuten per dag zingen. Luid ook. Ik had die zang al de dag daarvoor (zonder andere toeristen in de buurt om de sfeer te verpesten) al eens mooi kunnen beluisteren. Die op meer dan drie kilometer nog goed hoorbare zang welke wat weg had van een walvis (de bultrug).

Er waren gelukkig niet veel toeristen, slechts een stuk of vier. Tot een buslading bejaarde Amerikaanse toeristen ging aanschuiven. Pffff. Toen de Indri begonnen te zingen begonnen ze er allemaal onzinnig doorheen te brabbelen. Gadverdamme! Het deed veel afbreuk van deze waarneming. Wegwezen!

Analazamaotra:

Ook kwamen Hugo en ik nog enkele Indri tegen. Nu waren we helemaal alleen, zonder andere toeristen om ons heen! Het was een zo veel meer bevredigende waarneming dan die van die ochtend geweest. Het was was miezerig weer, wat de foto van Hugo wel extra gaaf maakte!

Voor bewegende beelden (en geluid!) van de Indri volg deze link:

Mammals of Madagascar Part 4

Voor meer beelden, zie hieronder:

Mammals of Madagascar Part 1

Mammals of Madagascar Part 2

Madagascar mammals Part 3